Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο αδελφός μου άφησε μπροστά μου το πρακτικό της νέας απογραφής και είπε: "Υπόγραψε ως φαρμακοποιός.

Διαφορετικά θα μας κλείσουν πριν τελειώσει ο μήνας." Δεν εργαζόμουν στο οικογενειακό φαρμακείο εδώ και πέντε χρόνια.

Είχα φύγει όταν η γιαγιά μας πήρε διπλή δόση καρδιολογικού φαρμάκου και κατέληξε στην εντατική.

Ο πατέρας μου είπε σε όλους ότι εγώ είχα μπερδέψει δύο παρόμοια κουτιά κατά την απογευματινή μου βάρδια.

Τώρα το όνομά μου βρισκόταν ξανά σε ένα έγγραφο που θα έκρυβε ελλείψεις.

Άνοιξα την παλιά έκθεση νοσηλείας της γιαγιάς.

Στη φωτογραφία του κουτιού φαινόταν ακόμη ο αριθμός παρτίδας.

Η συγκεκριμένη παρτίδα είχε παραδοθεί στο φαρμακείο στις 22:14. Η δική μου βάρδια είχε τελειώσει στις οκτώ.

Κοίταξα τον αδελφό μου.

Δεν είπε ότι έκανα λάθος.

Με ρώτησε μόνο: "Γιατί ξανασκαλίζεις εκείνη την υπόθεση;" Τότε κατάλαβα ότι ήξερε ακριβώς τι θα έβρισκα. Η ΠΑΡΤΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΗ ΒΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Το όνομά μου ήταν ήδη τυπωμένο στο πρακτικό όταν ο αδελφός μου μού έδωσε το στυλό. "Δεν χρειάζεται να διαβάσεις κάθε σελίδα," είπε. "Είναι απλώς η απογραφή." Το οικογενειακό μας φαρμακείο μύριζε όπως το θυμόμουν: οινόπνευμα, χαρτόκουτα και εκείνη τη βαριά κρέμα που αγόραζαν οι ηλικιωμένες γυναίκες της γειτονιάς.

Είχα μεγαλώσει στο διαμέρισμα πάνω από το κατάστημα.

Εκεί είχα μάθει τα φάρμακα, τις δοσολογίες και την ευθύνη που έχει μια υπογραφή.

Και εκεί είχα χάσει το όνομά μου ως φαρμακοποιός. "Δεν εργάζομαι εδώ πέντε χρόνια, Νίκο." "Παραμένεις συνιδιοκτήτρια." "Δεν είμαι υπεύθυνη για τη σημερινή απογραφή." Ο πατέρας μου στεκόταν πίσω από τον πάγκο. "Αν δεν μοιραστείτε την ευθύνη, μπορεί να του αφαιρέσουν την άδεια διαχείρισης φαρμάκων.

Θέλεις να κλείσει το μαγαζί που έχτισε η οικογένεια;" Ήταν η ίδια ερώτηση που χρησιμοποιούσαν πάντα.

Όχι τι συνέβη.

Όχι ποιος έκανε τι. Μόνο ποιος θα κατηγορηθεί αν η οικογένεια κινδυνεύσει.

Πριν από πέντε χρόνια, η γιαγιά μας είχε παραλάβει ένα σακουλάκι με τα συνηθισμένα της φάρμακα.

Δύο κουτιά έμοιαζαν σχεδόν ίδια, αλλά το ένα είχε διπλάσια περιεκτικότητα.

Τρεις ημέρες αργότερα τη βρήκαμε αναίσθητη.

Στο νοσοκομείο ανακάλυψαν ότι είχε πάρει λάθος δόση καρδιολογικού φαρμάκου.

Όταν ελέγξαμε το φαρμακείο, τα αποθέματα δεν συμφωνούσαν με τις συνταγές και τις παραδόσεις.

Εγώ είχα υπογράψει το φύλλο αποθήκης στο τέλος της βάρδιάς μου.

Δεν είχα ανοίξει το κάτω συρτάρι για να μετρήσω ένα ένα τα κουτιά.

Ήταν δικό μου λάθος.

Αλλά δεν ήταν απόδειξη ότι είχα βάλει το επικίνδυνο κουτί στην παραγγελία της γιαγιάς.

Ο πατέρας μου αποφάσισε ότι ήταν αρκετό. "Η Ελένη υπέγραψε τα αποθέματα," είπε στο οικογενειακό συμβούλιο. "Άρα εκείνη έκανε την αλλαγή." Ο Νίκος είπε ότι με είχε δει κουρασμένη εκείνο το απόγευμα.

Η γιαγιά επέζησε και αρνήθηκε να κάνει καταγγελία.

Εγώ έφυγα από το φαρμακείο ντροπιασμένη, αλλά κράτησα τη μικρή εταιρική συμμετοχή που είχε αφήσει η μητέρα μου.

Τώρα ο Νίκος ήθελε ξανά την υπογραφή μου.

Πήρα το πρακτικό.

Σε αρκετές σελίδες, παλιές ελλείψεις είχαν μεταφερθεί σε περιόδους κατά τις οποίες εμφανιζόμουν ακόμη ως υπεύθυνη φαρμακοποιός. "Αυτά τα κουτιά έλειψαν φέτος," είπα. "Οι λογαριασμοί είναι μπερδεμένοι εδώ και χρόνια." "Και θέλεις να φαίνεται ότι ξεκίνησαν όταν εργαζόμουν εγώ." "Θέλω να μη χάσουμε το φαρμακείο για λογιστικές διαφορές." Άφησα το στυλό. "Πρώτα θα ελέγξω τη διαφορά που με έδιωξε." Ο Νίκος σταμάτησε να χαμογελά.

Μέσω του νοσοκομείου ζήτησα την παλιά έκθεση νοσηλείας της γιαγιάς.

Ανάμεσα στα αρχεία υπήρχε φωτογραφία της συσκευασίας που είχαν παραδώσει οι γιατροί ως αποδεικτικό στοιχείο.

Ο αριθμός παρτίδας φαινόταν καθαρά.

Τον έστειλα στον προμηθευτή.

Η απάντηση ήρθε το ίδιο απόγευμα.

Η συγκεκριμένη παρτίδα είχε φτάσει στο φαρμακείο στις 22:14. Η βάρδια μου είχε τελειώσει στις 20:00. Ο Νίκος διάβασε το μήνυμα πάνω από τον ώμο μου. "Γιατί ξανασκαλίζεις εκείνη την υπόθεση;" Τον κοίταξα.

Δεν είπε ότι η ώρα ήταν λανθασμένη.

Δεν είπε ότι ο προμηθευτής είχε μπερδέψει την παρτίδα.

Ρώτησε μόνο γιατί έψαχνα.

Ζήτησα από την εταιρεία που συντηρούσε το πρόγραμμα του φαρμακείου τα αρχεία των χρηστών εκείνης της νύχτας.

Στις 22:31, το φάρμακο είχε μετακινηθεί από την παραλαβή στο κάτω συρτάρι με τον λογαριασμό του Νίκου.

Στις 22:07, η κάρτα του είχε ανοίξει την πίσω υπηρεσιακή πόρτα.

Έβαλα τις εκτυπώσεις μπροστά του. "Εσύ ήσουν εδώ." Ο Νίκος κάθισε.

Ο πατέρας μου πήρε τα χαρτιά, διάβασε την ώρα της παράδοσης και τα άφησε πάλι στον πάγκο.

Δεν φάνηκε ξαφνιασμένος. "Το ήξερες;" τον ρώτησα.

Κοίταξε πρώτα τον γιο του και μετά εμένα. "Το έμαθα λίγες ημέρες μετά." "Και άφησες όλους να πιστεύουν ότι παραλίγο να σκοτώσω τη γιαγιά;" Ο πατέρας μου ίσιωσε το πρακτικό της νέας απογραφής. "Εσύ μπορούσες να βρεις άλλη δουλειά.

Ο αδελφός σου είχε γυναίκα έγκυο και ένα φαρμακείο να κρατήσει ανοιχτό." Πόση αξία έχει η αλήθεια μέσα σε μια οικογένεια που έχει ήδη αποφασίσει ποιο παιδί αντέχει να θυσιάσει;

...↓

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους