Κάθε φορά που κυκλοφορεί μια ιστορία ενός επιχειρηματία που "τα κατάφερε στα εικοσιπέντε", ξεκινάει η ίδια συζήτηση στα σχόλια όπου κάποιος γράφει ότι μετά τα 45 το τρένο έχει φύγει πλέον ενώ κάποιος...

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά που κυκλοφορεί μια ιστορία ενός επιχειρηματία που "τα κατάφερε στα εικοσιπέντε", ξεκινάει η ίδια συζήτηση στα σχόλια όπου κάποιος γράφει ότι μετά τα 45 το τρένο έχει φύγει πλέον ενώ κάποιος άλλος του απαντά ότι η ηλικία δεν παίζει κανέναν ρόλο και είναι απλά ένας αριθμός, αλλά τελικά και οι δύο κάνουν το ίδιο λάθος, προς την αντίθετη όμως κατεύθυνση γιατί... μιλάνε χωρίς στοιχεία!!! Η εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι το μυαλό μας είναι πιο κοφτερό στα είκοσι και μετά ξεκινάει μια σταδιακή φθορά.

Έρευνα όμως σε σχεδόν 50000 ανθρώπους, δημοσιευμένη στο περιοδικό Psychological Science, έδειξε κάτι πολύ πιο σύνθετο.

Κάθε νοητική ικανότητα κορυφώνεται σε διαφορετική ηλικία!!! Η ταχύτητα επεξεργασίας πληροφορίας κορυφώνεται στα 19 και μετά πέφτει, όμως το λεξιλόγιο και η συσσωρευμένη γνώση κορυφώνονται μεταξύ των 60 και 70, ενώ η ικανότητα να διαβάζεις σωστά τι νιώθει ο απέναντί σου κορυφώνεται στα μεταξύ των 40 και 50. Ο εγκέφαλος λοιπόν δεν φθίνει σε ευθεία γραμμή, απλώς αλλάζει το τι σου δίνει καλύτερα ανάλογα την ηλικία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι μαθαίνεις το ίδιο εύκολα σε κάθε ηλικία καθώς Μετα-ανάλυση 60 μελετών, με πάνω από 10000 ανθρώπους, δημοσιευμένη το 2022 στο Personnel Psychology, βρήκε ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία χρειάζονται λίγο περισσότερο χρόνο σε μια εκπαίδευση και η αρχική τους απόδοση είναι ελαφρώς χαμηλότερη.

Η διαφορά είναι μικρή σε απόλυτους όρους, αλλά δεν έχει το ίδιο βάρος σε κάθε κλάδο.

Σε επαγγέλματα όπου η τεχνολογία αλλάζει μέσα σε μήνες, όπως συμβαίνει τώρα με το AI, μια καθυστέρηση προσαρμογής λίγων μηνών μπορεί να μεταφραστεί σε πραγματική απώλεια θέσης στην αγορά και όχι απλά σε πιο αργό ρυθμό μάθησης.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο πόσο αργά μαθαίνεις αλλά και σε ποιον κλάδο βρίσκεσαι και πόσο γρήγορα κινείται ο συγκεκριμένος κλάδος.

Στην επιχειρηματικότητα η εικόνα είναι ακόμα πιο ξεκάθαρη, με μια σοβαρή επιφύλαξη όμως… Έρευνα του MIT σε συνεργασία με το National Bureau of Economic Research, που ανάλυσε δύο εκατομμύρια εφτακόσιες χιλιάδες ιδρυτές επιχειρήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, βρήκε ότι η μέση ηλικία πίσω από τις πιο ταχέως αναπτυσσόμενες startups της χώρας είναι τα 45 χρόνια και όσοι ξεκίνησαν στα είκοσι είχαν τις χειρότερες πιθανότητες να πετύχουν κάτι σημαντικό.

Ο παράγοντας που μπορεί να προβλέψει την επιτυχία τελικά δεν είναι η νεότητα αλλά η εμπειρία στον συγκεκριμένο κλάδο.

Το δείγμα όμως είναι αμερικανικό, μια αγορά με venture capital και θεσμούς που στηρίζουν τη δεύτερη ευκαιρία μετά από μια αποτυχία. Στην Ελλάδα και στην Κύπρο όμως, ένας σαραντάρης με παιδιά και δάνειο δεν έχει το ίδιο δίχτυ ασφαλείας με έναν εικοσιπεντάρη που μένει ακόμα στο πατρικό του, οπότε το ρίσκο εδώ δεν είναι μόνο ηλικιακό αλλά... και ταξικό!!! Το στοιχείο αυτό μπορεί να καταρρίπτει τον μύθο ότι η επιχειρηματική επιτυχία ανήκει κατά κανόνα στους νέους αλλά δεν καταργεί τους πραγματικούς περιορισμούς κάποιου χωρίς κεφάλαιο ή στήριξη.

Ακόμη και για κάτι πιο προσωπικό, τη χαρά της ζωής, τα στοιχεία δείχνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που πιστεύουμε.

Έρευνα του Andrew Oswald στο Πανεπιστήμιο του Warwick, που παρακολούθησε πάνω από 50000 ανθρώπους στην Αυστραλία, τη Βρετανία και τη Γερμανία για χρόνια, βρήκε ότι η ικανοποίηση από τη ζωή πέφτει σταδιακά μετά τα είκοσι, φτάνει στο χαμηλότερο σημείο της γύρω στα σαράντα με σαράντα δύο και ανεβαίνει ξανά μέχρι τα εβδομήντα.

Το εύλογο ερώτημα είναι αν αυτή η άνοδος είναι πραγματική χαρά ή απλώς παραίτηση από όσα δεν κατάφερες και η έρευνα της Laura Carstensen στο Stanford μας δίνει την απάντηση, δείχνοντας ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αναφέρουν καλύτερη συναισθηματική ρύθμιση και περισσότερα θετικά συναισθήματα, όχι απλώς λιγότερα αρνητικά, κάτι που η καθαρή παραίτηση δύσκολα θα εξηγούσε.

Μπορεί να αλλάζουν αυτά που κυνηγάνε αλλά δεν σταματάνε… το κυνήγι!!! Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η ηλικία σε φρενάρει αλλά το πού ακριβώς σε φρενάρει.

Έρευνα της KPMG σε ελληνικές επιχειρήσεις βρήκε ότι το 41% των εταιρειών έχει απορρίψει υποψήφιο ήδη από το πρώτο στάδιο επιλογής λόγω της ώριμης ηλικίας του.

Αν λοιπόν ψάχνεις νέα δουλειά μετά τα 45, το εμπόδιο που συναντάς είναι πραγματικό και και όχι της φαντασίας σου.

Η ίδια έρευνα βρήκε επίσης ότι το 41% των εργαζομένων 50+ δεν αξιοποιεί την εκπαίδευση που η ίδια η εταιρεία τούς προσφέρει, χωρίς όμως να εξηγεί γιατί.

Μπορεί να οφείλεται στην πεποίθηση ότι δεν αξίζει πια τον κόπο, μπορεί όμως και να είναι κάτι πιο ρεαλιστικό όπως η γνώση ότι μια πιστοποίηση δεν πρόκειται να ανοίξει καμία πόρτα προαγωγής σε μια εταιρεία που έχει ήδη αποφασίσει ποιον προάγει.

Και τα δύο αυτά σενάρια αποτελούν εμπόδιο στην εξέλιξη και ενώ το πρώτο λύνεται με αλλαγή στάσης, το δεύτερο μόνο με αλλαγή... εργοδότη!!! Η ηλικία λοιπόν κλείνει πραγματικά κάποιες πόρτες, κυρίως αυτές που ανοίγει ένας άλλος άνθρωπος για σένα, ένας εργοδότης, μια επιτροπή ή μια αγορά με προκαταλήψεις.

Δεν κλείνει όμως αυτές που ανοίγεις μόνος σου, ούτε τη μάθηση, ούτε την επιχειρηματική σου κρίση, αλλά ούτε, όπως δείχνουν τα στοιχεία, τη χαρά που μπορεί ακόμα να σε περιμένει.

Το ερώτημα που αξίζει να κάνεις δεν είναι "πρόλαβα;" αλλά "ποιος μου είπε ότι δεν πρόλαβα, και με ποια στοιχεία;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους