Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δυο λόγια για όσους περνούν από το χρονολόγιό μου…

------------------------------------------------------------------ Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι που επισκέπτεστε αυτόν τον χώρο, θεωρώ έντιμο να γνωρίζετε τι θα βρείτε εδώ και, κυρίως, τι δεν θα βρείτε.

Δεν θα συναντήσετε «ελκυστικές» φωτογραφίες που αποζητούν εύκολα βλέμματα, επιδεικτικές παρουσίες, εσώρουχα ή ανούσια θέματα που εξαντλούνται σε λίγες στιγμές εντυπωσιασμού.

Το χρονολόγιό μου δεν διεκδικεί τον ρόλο της ψηφιακής βιτρίνας ούτε επιχειρεί να κερδίσει την προσοχή με ό,τι είναι πρόσκαιρα δημοφιλές.

Εδώ θα βρείτε σκέψεις, προβληματισμούς, κοινωνικές και πολιτικές αναζητήσεις, μικρές περιπλανήσεις στη γλώσσα, στη μουσική, στην τέχνη, στη μνήμη και στον άνθρωπο.

Κάποτε με συντομία, άλλοτε με περισσότερη ανάλυση, πάντοτε, όμως, με ειλικρινή διάθεση επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων.

Θα παρομοίαζα αυτόν τον χώρο με μια αίθουσα κλασικής μουσικής.

Δεν αρέσκεται όλος ο κόσμος στα ίδια ακούσματα.

Κάποιοι αναζητούν έναν εύκολο ρυθμό και μια σύντομη διασκέδαση, άλλοι επιθυμούν να σταθούν λίγο περισσότερο, να ακούσουν προσεκτικά, να ανακαλύψουν τις λεπτές αποχρώσεις και να αναζητήσουν όσα κρύβονται πίσω από την πρώτη εντύπωση.

Και οι δύο επιλογές είναι απολύτως σεβαστές.

Γνωρίζω ότι οι εκτενέστερες αναλύσεις και οι εμβαθύνσεις ίσως κουράζουν ορισμένους.

Δεν παρεξηγώ, λοιπόν, ούτε θυμώνω με όσους επιλέγουν να αποχωρήσουν.

Κανένας χώρος δεν είναι δυνατόν να ταιριάζει σε όλους, ούτε και χρειάζεται.

Η διαφορετικότητα στα ενδιαφέροντα, στις προτιμήσεις και στον τρόπο σκέψης είναι φυσική και θεμιτή.

Αισθάνομαι, όμως, την ανάγκη να απευθύνω ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ σε όσους μένουν· σε εκείνους που διαβάζουν μέχρι την τελευταία γραμμή, που προβληματίζονται μαζί μου, που συμφωνούν ή διαφωνούν με ευπρέπεια, που βρίσκουν στις περιγραφές και στις αναλύσεις μου κάτι από τις δικές τους αγωνίες και αναζητήσεις.

Εσείς δίνετε ουσιαστικό νόημα σε αυτό το χρονολόγιο.

Γιατί ένας γραπτός στοχασμός, όσο προσωπικός κι αν είναι, αποκτά πραγματική ζωή όταν συναντά έναν άνθρωπο πρόθυμο όχι απλώς να τον κοιτάξει, αλλά να τον διαβάσει, να τον αισθανθεί και να συνομιλήσει μαζί του.

Σε όλους εσάς, λοιπόν, που συνεχίζετε να συνταξιδεύετε μαζί μου σ’ αυτή τη διαδρομή της σκέψης, της γραφής και της ανθρώπινης επικοινωνίας, οφείλω την ευγνωμοσύνη μου. Σας ευχαριστώ από καρδιάς!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους