@callmetinky_ Σήμερα στο σχολείο ήρθε ο παγωτατζής. 🍦 Η δασκάλα με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε αν μπορεί να δώσει παγωτό στον Κυριάκο. Της είπα: «Αν δεν το ζητήσει, δεν χρειάζεται να του το δώσεις. Αν όμως το ζητήσει, αφού βλέπει και τα άλλα παιδάκια, φυσικά και να του δώσεις.» Και μετά έκλεισα το τηλέφωνο και έμεινα να το σκέφτομαι… Από τη μία, χάρηκα που είπα «ναι». Δεν θέλω τα γλυκά να είναι κάτι απαγορευμένο ή να νιώθει διαφορετικός από τα υπόλοιπα παιδάκια σε μια τόσο όμορφη στιγμή. Από την άλλη όμως, μέσα μου στεναχωρήθηκα λίγο. Όχι για το παγωτό. Αλλά γιατί αυτή ήταν η πρώτη φορά που θα έτρωγε παγωτό και εγώ δεν ήμουν εκεί να το δω. Από τότε που πήγε σχολείο, συνειδητοποιώ ότι σιγά σιγά θα υπάρχουν όλο και περισσότερες «πρώτες φορές» που δεν θα τις ζω εγώ μαζί του. Ένα παιχνίδι, μια ζωγραφιά, μια αστεία ατάκα, ένα καινούριο τραγούδι, μια μικρή στιγμή που για εκείνον μπορεί να είναι τεράστια. Και νιώθω πραγματικά ευλογημένη που τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του τα περάσαμε σχεδόν κάθε μέρα μαζί. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι δεδομένο και το εκτιμώ βαθιά. Η σκέψη μου πηγαίνει στις μαμάδες που, λόγω δουλειάς ή άλλων συνθηκών, έχασαν πολύ περισσότερες από αυτές τις πρώτες στιγμές. Τις πρώτες λέξεις, τα πρώτα βήματα ή τόσες μικρές καθημερινές στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω. Και φαντάζομαι πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό. 🤍 Εσείς πώς το βλέπετε; Θα λέγατε “ναι” στο παγωτό; Και πώς βιώσατε εσείς αυτές τις πρώτες φορές που συνέβησαν χωρίς να είστε εκεί; 🤍 #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στο σχολείο ήρθε ο παγωτατζής. 🍦 Η δασκάλα με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε αν μπορεί να δώσει παγωτό στον Κυριάκο.

Της είπα: «Αν δεν το ζητήσει, δεν χρειάζεται να του το δώσεις.

Αν όμως το ζητήσει, αφού βλέπει και τα άλλα παιδάκια, φυσικά και να του δώσεις.» Και μετά έκλεισα το τηλέφωνο και έμεινα να το σκέφτομαι… Από τη μία, χάρηκα που είπα «ναι». Δεν θέλω τα γλυκά να είναι κάτι απαγορευμένο ή να νιώθει διαφορετικός από τα υπόλοιπα παιδάκια σε μια τόσο όμορφη στιγμή.

Από την άλλη όμως, μέσα μου στεναχωρήθηκα λίγο.

Όχι για το παγωτό.

Αλλά γιατί αυτή ήταν η πρώτη φορά που θα έτρωγε παγωτό και εγώ δεν ήμουν εκεί να το δω. Από τότε που πήγε σχολείο, συνειδητοποιώ ότι σιγά σιγά θα υπάρχουν όλο και περισσότερες «πρώτες φορές» που δεν θα τις ζω εγώ μαζί του.

Ένα παιχνίδι, μια ζωγραφιά, μια αστεία ατάκα, ένα καινούριο τραγούδι, μια μικρή στιγμή που για εκείνον μπορεί να είναι τεράστια.

Και νιώθω πραγματικά ευλογημένη που τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής του τα περάσαμε σχεδόν κάθε μέρα μαζί.

Ξέρω ότι αυτό δεν είναι δεδομένο και το εκτιμώ βαθιά.

Η σκέψη μου πηγαίνει στις μαμάδες που, λόγω δουλειάς ή άλλων συνθηκών, έχασαν πολύ περισσότερες από αυτές τις πρώτες στιγμές.

Τις πρώτες λέξεις, τα πρώτα βήματα ή τόσες μικρές καθημερινές στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω.

Και φαντάζομαι πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό. 🤍 Εσείς πώς το βλέπετε; Θα λέγατε “ναι” στο παγωτό; Και πώς βιώσατε εσείς αυτές τις πρώτες φορές που συνέβησαν χωρίς να είστε εκεί; 🤍

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους