Ακούω τελευταία πολύ ότι για να κάνει κάποιος παιδιά θα πρέπει να τα έχει βρει με τον εαυτό του, να είναι πλήρως συνειδητοποιημένος για αυτό που κάνει, να έχει ωριμάσει, να μην έχει ψυχολογικές...
Ακούω τελευταία πολύ ότι για να κάνει κάποιος παιδιά θα πρέπει να τα έχει βρει με τον εαυτό του, να είναι πλήρως συνειδητοποιημένος για αυτό που κάνει, να έχει ωριμάσει, να μην έχει ψυχολογικές εκκρεμότητες, να έχει οικονομική σταθερότητα, να έχει βρει το ιδανικό ταίρι που θέλουν τα ίδια, εν ολίγοις να έχει λύσει όλα του τα ζητήματα.
Με αυτό το σκεπτικό δεν θα υπήρχε κανείς μας και η ανθρωπότητα δεν πορεύτηκε έτσι στην Ιστορία της.
Ασφαλώς οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο έχουν συχνά ως προτεραιότητα να περνάνε καλά, να ζουν εμπειρίες και όχι να θυσιάζονται για τους απογόνους, αλλά όχι να φθάσουμε να πιστεύουμε ότι για να κάνεις παιδιά θα πρέπει να τα έχεις όλα λυμένα.
Εξάλλου τα παιδιά από μόνα τους φέρνουν τους γονείς σε μια αναγκαία προσαρμογή και ενίοτε απότομη ωρίμανση.
Η τεκνογονία δεν είναι μόνο για τους μορφωμένους, εισοδηματικά τακτοποιημένους, με εβδομαδιαία ψυχοθεραπεία και ιδανικό ταίρι.
Είναι για όποιον το θέλει και είναι διαθέσιμος γι' αυτό.
Πρόκειται για την αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους, δεν είναι κάποια τεράστια φιλοσοφία εν τέλει.
Μπαίνεις στο χορό και χορεύεις.
Είτε είσαι κατασταλαγμένος είτε όχι, όταν γίνεις γονέας θα ζοριστείς.
Επίσης, και στα καλύτερα σπίτια τα παιδιά μπορεί να βγάλουν θέματα.
Και ο Ωνάσης μόνο βάσανα τράβηξε με τα παιδιά του.
Ποτέ δεν ξέρεις.
Κάνεις ο,τι καλύτερο μπορείς, αλλά η ζωή δεν περιμένει την τελειότητα.
Τα παιδιά θέλουν τρέξιμο και κακά τα ψέματα όσο είσαι μικρός αντέχεις, όχι όταν είσαι κατασταλαγμένος με λεφτά.
Τα παιδιά θέλουν διαθέσιμους γονείς, όχι τέλειους γονείς.
Δεν λέω να κάνουν όλοι παιδιά και ξέρουμε ότι πολλοί κάνουν παιδιά για τους λάθος λόγους, λ.χ. για να μην μείνουν μόνοι στα γεράματα, για να σώσουν μια σχέση, από κοινωνική επιταγή για να μην θεωρηθούν λιγότερο επιτυχημένοι και ότι δεν έφτιαξαν το μικρό τους βασίλειο, οι γυναίκες από δήθεν βιολογική αναγκαιότητα ενώ είναι απλά ανασφάλεια και άλλα τέτοια.
Και όταν ωθείσαι από αυτά με το πρώτο παιδί σου σκάει η μιζέρια που δεν μπορείς να ανταποκριθείς και το γνωστό διαζύγιο 2 χρόνια μετά το πρώτο παιδί.
Λέω απλά να κάνεις παιδί όταν το θες, όταν σ' αρέσουν τα παιδιά και νιώθεις ότι έχεις αποθέματα ενεργείας και φροντίδας γι' αυτό.
Όχι όταν βλέπεις παιδιά και λες πάρτε από δω αυτά τα ενοχλητικά πλάσματα.
Εν ολίγοις, κάνεις παιδιά όταν το νιώθεις, όχι όταν γίνεις τέλειος.
Η γιαγιά σου κι ο παππούς σου έκαναν παιδιά χωρίς να ξέρουν τίποτα από αυτά που ξέρουμε σήμερα και χωρίς τα προς το ζην.
Θέλει θέληση και υπομονή. Όχι διδακτορικά στη διαπαιδαγώγηση και 10 χρόνια ψυχοθεραπείας. Έχουμε υπερδιανοητικοποιήσει μια θεμελιώδη ανθρώπινη λειτουργία.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους