🔥 Οι φωτιές μπήκαν στις πόλεις. Κανείς δεν είναι ασφαλής. Ούτε οι άνθρωποι, ούτε τα ζώα Οι εικόνες που βλέπουμε σήμερα από το Δαφνί, με τις εκκενώσεις, τον καπνό να σκεπάζει τον ουρανό και τα...

Πλήρες Κείμενο:

🔥 Οι φωτιές μπήκαν στις πόλεις. Κανείς δεν είναι ασφαλής. Ούτε οι άνθρωποι, ούτε τα ζώα Οι εικόνες που βλέπουμε σήμερα από το Δαφνί, με τις εκκενώσεις, τον καπνό να σκεπάζει τον ουρανό και τα διαδοχικά μηνύματα του 112 να χτυπούν ασταμάτητα στα κινητά των πολιτών, αποτελούν μια ακόμη τραγική υπενθύμιση, ότι οι καταστροφικές πυρκαγιές δεν απειλούν πλέον μόνο δάση και ορεινούς όγκους.

Έχουν εισβάλει στον αστικό ιστό.

Έχουν φτάσει στις γειτονιές, στα σπίτια, στα νοσοκομεία, στα καταφύγια και στις ζωές όλων μας. Η Ελλάδα ζει ένα καλοκαίρι ,όπου η φωτιά δεν γνωρίζει σύνορα.

Δεν ξεχωρίζει ανθρώπους από ζώα, φτωχούς από πλούσιους, κατοικίες από δάση.

Όταν φτάνει η ώρα της καταστροφής, όλοι είναι ευάλωτοι.

Αυτό όμως που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, είναι ότι κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο.

Οι ίδιες δραματικές εικόνες.

Οι ίδιες εκκενώσεις.

Οι ίδιες υποσχέσεις.

Οι ίδιες διαπιστώσεις, ότι «η κατάσταση ήταν πρωτοφανής». Πόσες φορές μπορεί να είναι «πρωτοφανής» μια καταστροφή, που επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε καλοκαίρι; Η εγκλιματική αλλαγή είναι μια πραγματικότητα, που αυξάνει τον κίνδυνο ακραίων πυρκαγιών και ως μοναδική εξήγηση, για κάθε καταστροφή.

Η πρόληψη, η οργάνωση, η συντήρηση των δασών, η έγκαιρη επέμβαση, η προστασία των οικισμών και η εκπαίδευση των πολιτών, αποτελούν ευθύνη της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Το ίδιο ισχύει και για την προστασία των ζώων.

Κάθε μεγάλη πυρκαγιά, αποκαλύπτει ένα τεράστιο κενό.

Χιλιάδες κατοικίδια εγκαταλείπονται μέσα στον πανικό.

Αδέσποτα εγκλωβίζονται στις φλόγες, χωρίς κανείς να γνωρίζει πού βρίσκονται.

Εθελοντές επιχειρούν μόνοι τους, χωρίς συντονισμό και συχνά με κίνδυνο της ζωής τους.

Δεν μπορεί η διάσωση των ζώων, να βασίζεται αποκλειστικά στην αυτοθυσία των πολιτών. Οι Δήμοι οφείλουν να διαθέτουν ολοκληρωμένα σχέδια έκτακτης ανάγκης, που να περιλαμβάνουν και τα ζώα.

Να υπάρχουν προκαθορισμένοι ασφαλείς χώροι φιλοξενίας, ομάδες περισυλλογής, διαθέσιμα μεταφορικά μέσα, κτηνιατρική υποστήριξη και συνεργασία με εθελοντές, φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικές οργανώσεις.

Η προστασία των ζώων, δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δείκτης πολιτισμού και στοιχείο της πολιτικής προστασίας.

Την ίδια στιγμή, οι πολίτες οφείλουν να είναι προετοιμασμένοι.

Κανένας κηδεμόνας δεν πρέπει να περιμένει την τελευταία στιγμή, για να σώσει το κατοικίδιό του.

Σε κάθε σπίτι, πρέπει να υπάρχει ένα μικρό σχέδιο έκτακτης ανάγκης.

Το λουρί, το κλουβί μεταφοράς, λίγο νερό, τροφή, βασικά φάρμακα, το βιβλιάριο υγείας και τα στοιχεία επικοινωνίας, πρέπει να είναι έτοιμα ώστε, αν δοθεί εντολή εκκένωσης, η αναχώρηση να γίνει μέσα σε λίγα λεπτά.

Δεν εγκαταλείπουμε ποτέ τα ζώα δεμένα σε αυλές, μπαλκόνια, ή ταράτσες.

Δεν τα αφήνουμε μέσα σε σπίτια, πιστεύοντας ότι θα σωθούν μόνα τους.

Δεν τα εγκαταλείπουμε στους δρόμους.

Η εγκατάλειψη ενός ζώου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μπορεί να σημαίνει βέβαιο θάνατο.

Όσοι αναγκάζονται να φύγουν, πρέπει να πάρουν μαζί τους όλα τα κατοικίδιά τους, ακόμη κι αν θεωρούν ότι η απουσία τους θα είναι προσωρινή.

Παράλληλα, όσοι μπορούν να βοηθήσουν τα αδέσποτα, οφείλουν να το κάνουν με υπευθυνότητα.

Οι εθελοντές δεν πρέπει να επιχειρούν μόνοι τους, μέσα σε ενεργό μέτωπο.

Καμία ζωή δεν σώζεται όταν χάνονται περισσότερες.

Η ασφάλεια προηγείται.

Όπου υπάρχει δυνατότητα και μόνο όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν, μπορούν να αφήνονται δοχεία με καθαρό νερό σε ασφαλή σημεία, να ανοίγονται περιφράξεις, όπου ζώα κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν και να ενημερώνονται άμεσα οι αρμόδιες αρχές και οι οργανωμένες ομάδες διάσωσης, για τραυματισμένα, ή παγιδευμένα ζώα.

Μετά το πέρασμα της φωτιάς, αρχίζει ένας δεύτερος αγώνας.

Τραυματισμένα ζώα, χρειάζονται περίθαλψη.

Άγρια ζώα, αναζητούν νερό και τροφή.

Αδέσποτα, έχουν χάσει την περιοχή τους.

Δεσποζόμενα ζώα, περιφέρονται πανικόβλητα, αναζητώντας τους ανθρώπους τους.

Η αλληλεγγύη τότε, γίνεται εξίσου σημαντική με την πυρόσβεση.

Οι πολίτες μπορούν να προσφέρουν νερό, τροφή, προσωρινή φιλοξενία, μεταφορά σε κτηνιατρεία και διάδοση ανακοινώσεων, για χαμένα και εντοπισμένα ζώα.

Οι επιχειρήσεις διάσωσης, δεν σταματούν όταν σβήσουν οι φλόγες.

Συνεχίζονται για ημέρες και εβδομάδες.

Οι φωτιές μέσα στις πόλεις μας υπενθυμίζουν, ότι η προστασία της ζωής δεν μπορεί να γίνεται αποσπασματικά.

Η πολιτική προστασία, πρέπει να αντιμετωπίζει ανθρώπους, ζώα και φυσικό περιβάλλον, ως ένα ενιαίο σύνολο.

Δεν υπάρχουν ζωές πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος σώζει ένα ζώο μέσα από τις φλόγες, σώζει και ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας.

Και κάθε φορά που ένα ζώο εγκαταλείπεται πίσω, η κοινωνία μας χάνει ένα ακόμη κομμάτι του πολιτισμού της.

Η σημερινή κατάσταση στο Δαφνί και στις γύρω περιοχές, πρέπει να αποτελέσει ακόμη ένα ηχηρό καμπανάκι.

Δεν αρκεί να εκκενώνουμε περιοχές.

Πρέπει να προλαμβάνουμε τις καταστροφές.

Δεν αρκεί να θρηνούμε τις απώλειες.

Πρέπει να χτίσουμε ένα σύστημα, που θα προστατεύει αποτελεσματικά κάθε μορφή ζωής.

Γιατί όταν οι φλόγες φτάνουν μέσα στις πόλεις, δεν δοκιμάζεται μόνο η αντοχή των υποδομών.

Δοκιμάζεται η οργάνωση του κράτους, η υπευθυνότητα των θεσμών και η αλληλεγγύη της κοινωνίας.

Ας μη συνηθίσουμε ποτέ να βλέπουμε τον ουρανό μαύρο από τον καπνό και να θεωρούμε φυσιολογικό τον ήχο του 112.

Οι φωτιές δεν είναι μια «κανονικότητα», που πρέπει να αποδεχτούμε.

Είναι μια διαρκής πρόκληση, που απαιτεί σχέδιο, πρόληψη, λογοδοσία και συλλογική δράση.

Και μέσα σε αυτή τη μάχη, δεν αφήνουμε κανέναν πίσω. Ούτε άνθρωπο. Ούτε ζώο. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους