Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Winning — Η νίκη που δεν κρατά για πάντα Υπάρχουν τραγούδια που γράφονται μετά τη μάχη.

Και υπάρχουν τραγούδια που γράφονται την ώρα που η μάχη μαίνεται. Το Winning των The Sound ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν είναι ένας ύμνος ανθρώπου που νίκησε.

Είναι η διαταγή ενός ανθρώπου προς τον ίδιο του τον εαυτό: Σήκω. Κολύμπα.

Μην αφήσεις το σκοτάδι να σε πάρει.

Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1981 και άνοιγε το δεύτερο άλμπουμ των The Sound, το From the Lion’s Mouth . Η παραγωγή έγινε από το συγκρότημα και τον Hugh Jones . Στο εξώφυλλο βρισκόταν ο Δανιήλ μέσα στον λάκκο των λεόντων — ένας άνθρωπος περικυκλωμένος από θηρία, αλλά ακόμη όρθιος.

Η ιστορία του άλμπουμ Στο κέντρο όλων βρισκόταν ο Adrian Borland Τραγουδιστής. Κιθαρίστας. Δημιουργός.

Ένας άνθρωπος που δεν χρησιμοποιούσε τη μουσική για να κρυφτεί από τους φόβους του.

Τους κοιτούσε κατάματα.

Πριν από τους The Sound είχε παίξει στους The Outsiders . Το 1979 δημιούργησε το νέο συγκρότημα μαζί με τον μπασίστα Graham Bailey και τον ντράμερ Michael Dudley . Οι πρώτες ηχογραφήσεις τους τράβηξαν την προσοχή του σπουδαίου ραδιοφωνικού παραγωγού John Peel (Τζον Πιλ) και σύντομα υπέγραψαν δισκογραφικό συμβόλαιο.

Η πορεία του Adrian Borland Οι κριτικοί τούς αποθέωναν.

Το κοινό, όμως, δεν ερχόταν. Οι The Sound βρέθηκαν δίπλα στους Joy Division και τους Echo & the Bunnymen , αλλά δεν έγιναν ποτέ τόσο μεγάλοι.

Δεν τους έλειπαν τα τραγούδια.

Δεν τους έλειπε η αλήθεια.

Τους έλειψε εκείνη η ανεξήγητη στιγμή κατά την οποία η εποχή αποφασίζει ποιον θα σηκώσει ψηλά και ποιον θα αφήσει πίσω.

Η απογοήτευση μεγάλωνε.

Η δισκογραφική εταιρεία τούς ζήτησε κάτι περισσότερο εμπορικό.

Εκείνοι απάντησαν δημιουργώντας το σκοτεινό και δύσκολο All Fall Down . Δεν υπάκουσαν.

Δεν προσπάθησαν να γίνουν αρεστοί.

Προτίμησαν να χάσουν το συμβόλαιό τους παρά να χάσουν τον εαυτό τους.

Και το έχασαν.

Αλλά ο πραγματικός εχθρός του Borland δεν ήταν η αποτυχία.

Δεν ήταν οι χαμηλές πωλήσεις.

Δεν ήταν οι άδειες αίθουσες.

Ο πραγματικός εχθρός βρισκόταν μέσα του.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 άρχισαν να εμφανίζονται σοβαρά συμπτώματα ψυχικής ασθένειας. Ο Borland έζησε με βαριά κατάθλιψη και σχιζοσυναισθηματική διαταραχή.

Κατά τη διάρκεια περιοδείας, η κατάστασή του επιδεινώθηκε.

Εμφανίσεις ακυρώθηκαν και το συγκρότημα διαλύθηκε το 1988.

Η επίσημη βιογραφία του Εκείνος, όμως, συνέχισε.

Έφτιαξε προσωπικούς δίσκους.

Έγραψε για άλλους.

Έκανε παραγωγές.

Βρήκε ένα μικρό αλλά αφοσιωμένο κοινό στην Ολλανδία και τη Γερμανία.

Κάθε φορά που η ζωή τον έριχνε κάτω, εκείνος επέστρεφε στο στούντιο.

Σαν να προσπαθούσε να πραγματοποιήσει την υπόσχεση του Winning.

Η φαρμακευτική αγωγή μπορούσε να περιορίσει τα συμπτώματα, αλλά ο ίδιος αισθανόταν ότι επηρέαζε τα συναισθήματα και τη δημιουργικότητά του.

Το ντοκιμαντέρ Walking in the Opposite Direction παρουσιάζει αυτή τη βασανιστική σύγκρουση: από τη μία η σταθερότητα και από την άλλη η ανάγκη του να δημιουργεί.

Το ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Δεν υπάρχει τίποτα ρομαντικό σε αυτό.

Η ψυχική ασθένεια δεν έκανε τον Borland μεγαλύτερο καλλιτέχνη.

Έκανε τη ζωή του δυσκολότερη.

Η τέχνη ήταν το όπλο του — όχι η αρρώστια του.

Το 1999 εργαζόταν ακόμη πάνω σε καινούργια μουσική.

Είχε σχέδια, τραγούδια και πράγματα που ήθελε να ολοκληρώσει.

Στις 26 Απριλίου, σε ηλικία μόλις 41 ετών, έβαλε τέλος στη ζωή του στον σιδηροδρομικό σταθμό του Γουίμπλεντον.

Θα ήταν εύκολο να πούμε ότι έχασε τη μάχη.

Αλλά αυτό θα ήταν άδικο.

Η ψυχική ασθένεια δεν είναι έλλειψη θέλησης.

Και ο θάνατος ενός ανθρώπου δεν διαγράφει όλες τις νύχτες που κατάφερε να επιβιώσει.

Γι’ αυτό το Winning ακούγεται σήμερα διαφορετικά.

Δεν είναι τραγούδι θριάμβου.

Είναι η καταγραφή μιας αντίστασης.

Είναι ένας άνθρωπος μέσα στον λάκκο των λεόντων, που ξέρει ότι τα θηρία βρίσκονται γύρω του — και ίσως μέσα του — αλλά σηκώνεται ακόμη μία φορά.

Η νίκη δεν είναι πάντα ένα κύπελλο.

Δεν είναι πάντα χειροκρότημα.

Μερικές φορές νίκη είναι να περάσεις ακόμη μία νύχτα.

Να γράψεις ακόμη ένα τραγούδι.

Να φτάσεις μέχρι το επόμενο πρωί.

Και για τέσσερα λεπτά και δεκαοκτώ δευτερόλεπτα, κάθε φορά που ακούγεται το Winning, ο Adrian Borland σηκώνεται ξανά.

Και αυτή τη φορά, δεν είναι μόνος.

Ακριβώς στης έξι μ.μ, στο Mousiko Kanali 105.1 @ακόλουθοι ο Dimos kivotidis θα ειναι πίσω από το μικρόφωνο 🎤 📻

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους