Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προχθες το απόγευμα, επιστρέφοντας από τη δουλειά, σταμάτησα σ’ ένα συνοικιακό μαγαζί για κάποια ψώνια.

Ακριβώς πριν από μένα μπήκε ένας ηλικιωμένος κύριος.

Μου έκανε, όμως, νεύμα να προηγηθώ. «Όχι σας παρακαλώ – του είπα – είναι η δική σας σειρά». Με κάποια συστολή πλησίασε την ιδιοκτήτρια που βρισκόταν στο ταμείο και της μίλησε πολύ διστακτικά.

Της είπε ότι τα χρήματα της σύνταξης είχαν εξανεμιστεί, ότι ο γιος του δεν είχε πληρωθεί ακόμα και αν θα ήταν εφικτό να πάρει κάποια τρόφιμα και να τα εξοφλήσει σε λίγες μέρες.

Η γυναίκα το δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη, καθησυχάζοντας τον και μάλλον αυτές οι μικρές πράξεις ενσυναίσθησης στην κοινότητα είναι το μοναδικό που ελαφραίνει το πλάκωμα στο στήθος από τη γενικευμένη δυσκολία και δυσφορία.

Ο άνθρωπος ψώνισε γρήγορα και αθόρυβα, σχεδόν κρατώντας την ανάσα του, χωρίς να σηκώσει καθόλου το βλέμμα του.

Την ευχαρίστησε κι έφυγε με το ίδιο πάντα σκυμμένο κεφάλι – αδυσώπητη σημειολογία της ντροπής που στο αντεστραμμένο μας κόσμο αντί να βαραίνει αυτούς που ρημάζουν τις ζωές των ανθρώπων, φωλιάζει σε όσους και όσες βιώνουν τις συνέπειες της καταστροφής που συντελείται καθημερινά γύρω μας και μέσα μας.

Live your myth in Greece, ανάμεσα σε καπνούς και αποκαΐδια, με φτωχοποιημένους κατοίκους που φτάνουν ασθμαίνοντας στο τέλος του μήνα, με απλησίαστα νησιά που ισοπεδώνονται από τον υπερτουρισμό, με απλησίαστα ενοίκια, με μαραμένα καλοκαίρια.

Ένας απέραντος τόπος ταξικής αγριότητας και θεσμικής αυθαιρεσίας που παράγει μόνο δυστυχία, airbnb, τραπεζοκαθίσματα, σκάνδαλα και δεκάδες απίθανους τρόπους παρακολούθησης, επιτήρησης και καταστολής της κοινωνίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους