Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ Η εν ψυχρώ δολοφονία του ΄Ιωνα Δραγούμη, αποτελεί ένα από τα πλέον τραγικά γεγονότα της ελληνικής Ιστορίας, αποτέλεσμα του Εθνικού Διχασμού, που καλλιεργήθηκε και γιγαντώθηκε, χωρίζοντας τη χώρα στα δύο, αφ΄ενός από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και αφ΄ετέρου από το Παλάτι.

Το πρωϊ της Παρασκευής, 31 Ιουλίου 1920, ο ΄Ιων Δραγούμης (Έλληνας διπλωμάτης, πολιτικός και λογοτέχνης, βασικός οργανωτής των ελληνικών κοινοτήτων κατά τον Μακεδονικό αγώνα, ο κυριότερος πολιτικός αντίπαλος του Βενιζέλου), βρισκόταν στο θέατρο με την σύντροφό του Μαρίκα Κοτοπούλη, όπου εκείνη έκανε πρόβες για το έργο που επρόκειτο να ανεβάσει με τον θίασό της. Ο Δραγούμης, είχε ήδη πληροφορηθεί την δολοφονική επίθεση κατά του Ελευθ.

Βενιζέλου στο Παρίσι, όπου βρισκόταν για την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών.

Η είδηση δε, όπως είχε διαδοθεί, έδειχνε πως ο Βενιζέλος ήταν ήδη νεκρός. Η Κοτοπούλη πρόβλεψε ότι θα υπάρξουν αντίποινα από τους «βενιζελικούς» και έκλεισε το θέατρο, φοβούμενη επικείμενες επιθέσεις και καταστροφές (και όντως το ίδιο απόγευμα το Θέατρο λεηλατήθηκε). Φεύγοντας από το Θέατρο, το ζεύγος κατευθύνθηκε στο σπίτι του, στην Αθήνα (οδό Ξενίας), αλλά επειδή, λόγω των ταραχών που είχαν ξεσπάσει στην πρωτεύουσα, δεν ένοιωθαν ασφαλείς, πήγαν στο σπίτι της αδελφής του ΄Ιωνα, Ναταλίας Μελά (χήρας του Παύλου Μελά), στην Κηφισιά.

Τότε ο ΄Ιωνας έκανε και το μοιραίο για τη ζωή του λάθος.

Αποφάσισε να κατέβει στις εγκαταστάσεις του περιοδικού «Πολιτική Επιθεώρησις» (του οποίου ήταν συνεκδότης και συνδιευθυντής), για να γράψει άρθρο καταδίκης της απόπειρας δολοφονίας κατά του Βενιζέλου (πλέον είχε μαθευτεί ότι ο Βενιζέλος είχε απλώς τραυματιστεί). Τόσο η Κοτοπούλη, όσο και η Ναταλία Μελά, προσπάθησαν να τον αποτρέψουν.

Δεν τις άκουσε όμως. ΄Εφυγε ακολουθώντας το σύνηθες δρομολόγιο, κατεβαίνοντας την Λεωφ. Κηφισίας.

Φθάνοντας στο ύψος των Αμπελοκήπων, έπεσε στο «μπλόκο» που είχαν στήσει οι «Γυπαραίοι», οι άνδρες του Παύλου Γύπαρη (Στρατιωτική προσωπικότητα.

Συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα, τον Α΄Βαλκανικό πόλεμο, τον Α΄και Β΄παγκόσμιο πόλεμο.

Υπήρξε από τους πλέον έμπιστους ανθρώπους του Βενιζέλου.

Μάλιστα όταν από την κυβέρνηση Βενιζέλου το 1918 ψηφίστηκε νόμος για την συγκρότηση των «Δημοκρατικών Ταγμάτων Ασφαλείας», που θα δρούσαν κατά των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος, ο Βενιζέλος τον διόρισε διοικητή των Ταγμάτων και εκείνος σύμφωνα με ιστορικές πηγές, χρησιμοποίησε τις πιο βάναυσες μεθόδους. Τον Βενιζέλο δεν τον εγκατέλειψε ποτέ αλλά αντίθετα, τον ακολούθησε στην αυτοεξορία, μετά την ήττα του στις εκλογές του 1920). Οι «Γυπαραίοι», αναγνώρισαν τον Δραγούμη και τον συνέλαβαν.

Τον οδήγησαν στην παρακείμενη έπαυλη «ΘΩΝ», όπου είχαν εγκαταστήσει το «στρατηγείο» τους, ενώ καθ΄οδόν τον προπηλάκιζε ένα οργισμένο πλήθος από πολίτες και παραστρατιωτικούς, τραυματίζοντάς τον (έφερε κάταγμα στο δεξί πόδι όπως ανέφερε ιατροδικαστική έκθεση). Τον έφεραν μπροστά στον Γύπαρη, όπου ο ΄Ιων ένοιωσε ασφάλεια, γιατί υπήρξαν γνωστοί, από τον Μακεδονικό Αγώνα.

Από δω και πέρα, υπάρχουν διάφορες αντικρουόμενες εκδοχές, σε σχέση με το τί επακολούθησε.

Κατά τον καθηγητή Γιάννη Μάζη, στην έπαυλη έφτασε πρώτος ο Γ.Γ. του υπουργείου Ναυτικών, πλωτάρχης Πέτρος Βούλγαρης (γνωστός «βενιζελικός») και ζήτησε από τον Γύπαρη, να παραδώσει τον Δραγούμη στον στρατιωτικό διοικητή της Αθήνας, για να τον προστατέψει από τον όχλο. Ο Γύπαρης, μετά από κάποιες τηλεφωνικές επικοινωνίες, συμφώνησε.

Ακολούθησε η άφιξη του Εμμ.

Μπενάκη (η φυσική του παρουσία στην έπαυλη, αμφισβητήθηκε από κάποιους, στη συνέχεια). Ο Μπενάκης, υπήρξε υπέρμαχος του «βενιζελισμού» και εκ των χρηματοδοτών του κόμματος των «Φιλελευθέρων» του Βενιζέλου.

Κατά μία εκδοχή, βρέθηκε στο χώρο για να μάθει τι συμβαίνει, έχοντας δει να συλλαμβάνουν τον Δραγούμη, για τον οποίο έτρεφε εχθρικά αισθήματα, λόγω της σχέσης του ΄Ιωνα με την κόρη του, την Πηνελόπη Δέλτα.

Μετά από λίγο, ο Γύπαρης έδωσε εντολή σε 18 άνδρες της βενιζελικής φρουράς, να συνοδεύσουν τον Δραγούμη στο Φρουραρχείο.

Φθάνοντας στην συμβολή των οδών Βασιλίσσης Σοφίας (τότε Κηφισίας) και Παπαδιαμαντοπούλου, οι άνδρες της φρουράς σταμάτησαν.

Οι γύρω δρόμοι ήσαν έρημοι, οι αυτόπτες μάρτυρες ελάχιστοι, από τα διπλανά καφενεία.

Για κακή τους τύχη όμως, αυτόπτης μάρτυρας υπήρξε ο συνταγματάρχης του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού (υπηρετούσε στη ρωσική διπλωματική αποστολή στην Αθήνα) Ιγκόρ Λεμπέντιεφ.

Κατά τον μάρτυρα (η μαρτυρία του είναι καταχωρημένη στην «Νεώτερη Ιστορία του Ελληνικού ΄Εθνους», του Γ. Ρούσσου), οι συνοδεύοντες τον Δραγούμη, έφεραν τουφέκια. ΄Όταν έφτασαν στον στύλο αρ. 905 των ηλεκτρικών συρμάτων, σταμάτησαν, άφησαν τον Δραγούμη στο πεζοδρόμιο και από απόσταση 4 βημάτων, τον πυροβόλησαν.

Οι πυροβολισμοί ήσαν 13 και δεν ακούστηκε κανένα πρόσταγμα. Ο Δραγούμης έπεσε νεκρός.

Πλησίασε ένα αυτοκίνητο στο οποίο επιβιβάστηκαν οι στρατιώτες και αναχώρησαν.

Στον τόπο της τραγωδίας, έφτασε αργότερα ο Στέφανος Δραγούμης, πατέρας του ΄Ιωνα, για την αναγνώριση.

Η κηδεία του ΄Ιωνα Δραγούμη, έγινε τις πρωϊνές ώρες της επομένης.

Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός αγνού ιδεολόγου αγωνιστή, μιας σπουδαίας προσωπικότητας της πολιτικής και της διανόησης, όπως ήταν ο ΄Ιων Δραγούμης, συγκλόνισε την κοινή γνώμη.

Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες, προσπάθησαν να εμφανίσουν τον Δραγούμη, υπεύθυνο για τον θάνατό του, ισχυριζόμενες ότι αυτός είχε πυροβολήσει τους φρουρούς της βενιζελικής φρουράς και εκείνοι απλώς αμύνθηκαν(!!!). Οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, λόγω των καταστροφών που είχαν υποστεί οι εγκαταστάσεις τους, από τους βενιζελικούς, κυκλοφόρησαν στις 11 Αυγούστου, κρατώντας χαμηλούς τόνους, λόγω της τρομοκρατίας που επικρατούσε. Ο Δραγούμης όμως, ήταν ήδη σύμβολο, ως θύμα της «βενιζελικής αυθαιρεσίας και τυραννίας» και αυτό δεν μπορούσε πλέον κανείς να το αλλάξει. Ο Βενιζέλος, επιστρέφοντας από τη Γαλλία, εμφανίστηκε οργισμένος για το έγκλημα, δηλώνοντας ότι «οι ένοχοι της δολοφονίας θα τουφεκιστούν όποιοι και αν είναι» , στέλνοντας παράλληλα, λιτά συλλυπητήρια τηλεγραφήματα στον πατέρα του ΄Ιωνα και την Μαρίκα Κοτοπούλη. ΄Αξιον αναφοράς είναι ότι, ο Βενιζέλος επιστρέφοντας από τη Γαλλία στην Ελλάδα, αμέσως μετά την δολοφονία του ΄Ιωνα, έτυχε αποθεωτικής υποδοχής από τους οπαδούς του στον Πειραιά, ενώ στις 25 Αυγούστου 1920, η Βουλή (στην οποία το κόμμα του διέθετε την πλειοψηφία) με ψήφισμά της, τον ανακήρυξε «Ευεργέτη και Σωτήρα της Πατρίδος». Την επομένη του ψηφίσματος, συζητήθηκε «χλιαρά» στη Βουλή, η δολοφονία του Δραγούμη και η βενιζελική κυβέρνηση, απλώς ψέλλισε κάποιες δικαιολογίες και συγνώμες (επισημαίνεται ότι η δολοφονία εν ψυχρώ, του κυριότερου πολιτικού αντιπάλου του Βενιζέλου, από την βενιζελική φρουρά, συνιστούσε λόγο παραίτησής του από την Βουλή, με επίκληση τουλάχιστον λόγων ευθιξίας. . Οι ανακρίσεις για την εκτέλεση του Δραγούμη ξεκίνησαν αλλά σταδιακά υποχώρησαν, διότι η έρευνα αποκάλυψε το προφανές, ότι δηλαδή ενεχόντουσαν στην δολοφονία, εξέχοντα πρόσωπα της βενιζελικής παράταξης.

Αυτός δε ήταν και ο λόγος που ο Εισαγγελέας, αντί να ρίξει φως στην υπόθεση, κατά την υποχρέωση και το καθήκον του, περιόρισε εσκεμμένα την έρευνα, στους άνδρες του εκτελεστικού αποσπάσματος, ωσάν να είχαν ενεργήσει μόνοι τους, χωρίς άνωθεν εντολές και μάλιστα, για ένα θέμα τέτοιας σπουδαιότητας. ΄Ένα χρόνο μετά (1 Σεπτεμβρίου 1921), εκδόθηκε βούλευμα παραπομπής σε δίκη του Εμμ.

Μπενάκη ως ηθικού αυτουργού (ο Βενιζέλος βρισκόταν ήδη αυτοεξόριστος στη Γαλλία και κυβερνούσε η προσκείμενη στον βασιλιά παράταξη, εξ ου και η παραπομπή!!!). Η δίκη διεξήχθη τον Νοέμβριο 1922 (την εποχή που δικάζονταν οι πρωταίτιοι της Μικρασιατικής Τραγωδίας, με ενέργειες της φιλοβενιζελικής Επαναστατικής κυβέρνησης, που έστειλαν στο εδώλιο, μόνο τους πολιτικούς αντιπάλους του Βενιζέλου) και φυσικά ο Μπενάκης, αθωώθηκε.

Οι άνδρες του εκτελεστικού αποσπάσματος, ενώ αρχικά είχαν αφεθεί ελεύθεροι και είχαν μεταβεί στην Κρήτη (και ένας στο εξωτερικό), μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 1920 (που ηττήθηκε ο Βενιζέλος και ήρθαν στα πράγματα οι φιλοβασιλικοί), συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη, και καταδικάστηκαν με κάθειρξη από 20 έτη έως και ισόβια (αμνηστεύτηκαν το 1924, όταν ο Βενιζέλος είχε μπει ξανά στην Πολιτική ζωή της χώρας και είχε υπογράψει μάλιστα την Συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, με την οποία μπήκε οριστική ταφόπλακα στις προαιώνιες πατρίδες του Ελληνισμού). Ο βασικός συνεργάτης του Βενιζέλου, ο Π. Γύπαρης, ουδέποτε συνελήφθη (ακολούθησε τον Βενιζέλο στην αυτοεξορία του, μετά την ήττα του στις εκλογές και έτσι απέφυγαν και τα «αντίποινα» της φιλοβασιλικής παράταξης). Μάλιστα, δικαζόμενος το 1935, για την συμμετοχή του στο «Κίνημα του Μαρτίου», κατονόμασε ως δολοφόνο του Δραγούμη, τον φίλο του Βενιζέλου, Εμμ.

Μπενάκη, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε πεθάνει. ΄Ένα έγκλημα που όλοι γνώριζαν τους ηθικούς αυτουργούς, οι οποίοι τελικά δεν λογοδότησαν ποτέ για την πράξη τους, πολλώ μάλλον τιμωρήθηκαν γι΄αυτήν.

Το βέβαιο είναι ότι ο Βενιζέλος, πάντα εύρισκε τον τρόπο να μεθοδεύει την εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων, παριστάνοντας στη συνέχεια, τον αμέτοχο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους