Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με τις εικόνες από τη Θέουτα έχουν οργιάσει οι ακροδεξιοί ( η κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής) για την εισβολή, τα ανοιχτά σύνορα, δεν ξέρω τι άλλο. Η Ισπανία βέβαια του Σάντσες νομιμοποιούσε χιλιάδες μετανάστες, η Ευρώπη υπήρξε πάντα ένα σταυροδρόμι πολιτισμών παρά μια κλειστή ταυτότητα και ο δρόμος για την αναζωογόνηση της δεν είναι να παραμείνει κλειστή.

Φαντάσου να μας λένε επίσης πως αυτοί οι άνθρωποι...θα εποικίσουν την Ελλάδα ενώ χιλιάδες ξένοι επενδυτές, Γερμανοί Γάλλοι Ισραηλινοί κ.α. έχουν κατακτήσει την αγορά των ακινήτων... Φανταστείτε την διαφορά τουρίστα και του πλανητα... Σύμφωνα με τον Ζίγκμουντ Μπάουμαν ( Η Μετανεωτερικοτητα και τα δεινά της) ο τουρίστας και ο πλάνητας είναι μεταφορές της μεταμοντέρνας εποχής μας.

Ο τουρίστας διακατέχεται από μια μόνιμη επιθυμία κίνησης που του απαγορεύει τη μακρά παραμονή σε ένα τόπο: είναι επισκέπτης οποίος δεν θέλει να δεσμευθεί, να υποθηκεύσει το μέλλον του το οποίο ειναι αφιερωμένο στην εκπλήρωση μιας ελευθερίας που αποτελείται από επεισόδια.

Όπως λέει ο Κούντερα ένα επεισόδιο είναι το αυτοτελές συμβάν μιας ιστορίας το οποίο έχει τη δική του αρχή και τέλος και οι συνέπειες του οποίου κλείνουν μαζί με τη εμπειρία του.

Ο τουρίστας είναι εκπρόσωπος της εποχής που επήλθε μετά τη νεωτερικότητα την αίσθηση ενός επικείμενου μέλλοντος το οποίο νοηματοδοτουσε το παρόν σαν ένα μεταβατικό σταθμό, μονίμως προσωρινό, από το παρελθόν προς κάτι που το υπερβαίνει.

Όμως αυτό το ταξίδι, αυτό το πρόταγμα ζωης,είχε πάντα ένα σκοπό, μια ιερή αποστολή,μια πορεία που περίμενε τη δικαίωση της.

Εν αντιθέσει, με εμάς που κάθε έννοια ιερού έχει χάσει κάθε μαγεία της, κάθε προσκόλληση σε κάτι σταθερό και απείραχτο από το χρόνο φαντάζει κάτι αστείο.

Όλα πλέον είναι τόσο ρευστά μέσα στη αποδέσμευση που κάποτε υποσχέθηκαν.

Τα σταθερά θεμελίου το κόσμου έχουν πέσει στα συντρίμμια ενώ σήμερα η αναζήτηση νέων και πρόσκαιρων ταυτότητων έχει αναγορευτεί σε απόλυτη πυξίδα . Υπάρχει η ελευθερία να μην ανήκεις πουθενά προκειμένου να μη γίνεις δέσμιος μιας αυταπάτης όμως την ίδια ώρα κινείσαι πάνω σε μια κινούμενη άμμο που σε κάνει να πιστεύεις πως το μέλλον και το παρελθόν είναι αδύνατο να τα συνδέσεις σε ένα πρόγραμμα με κάποια κατεύθυνση, το παρόν το αέναο παρόν είναι αυτό που μετράει.Ο τουρίστας πηγαίνει κάπου,θέλει πάντα να πηγαίνει κάπου, μέχρι τη στιγμή που θα νιώσει πως αρχίζει να αναπτύσσει δεσμούς, ο φόβος του είναι η μονιμότητα που θα καταργήσει τη μελλοντική εμπειρία, τη απόλαυση.

Στον αντίποδα του βρίσκεται ο πλάνητας, αυτός που ωθείται από μέρος σε μέρος χωρίς τη δική του επιλογή, το ταξίδι του είναι υπαγορευμένο από συνθήκες που τον ξεπερνούν: το σπίτι του είναι μια χαμένη προοπτική που ματαίως θέλει να επαναφέρει.

Ο τουρίστας νοσταλγεί το σπίτι του όταν φεύγει στα ταξίδια του με την έννοια πως όταν κουραστεί ή βαρεθεί υπάρχει πάντα η ελπίδα απαλλαγής από τη εμπειρία που πήγε στραβά, ο πλάνητας απλά δεν έχει αυτή τη δυνατότητα.

Αμφότεροι είναι μορφές που συμπληρώνουν η μία την άλλη καθώς συμβολίζουν τη μετανεωτερικότητα στο βαθμό που και εμείς μπορούμε να είμαστε οι πρώτοι, ένας πλάνητας αφιερωμένος στην εξυπηρέτηση των τουριστών,ή οι δεύτεροι έχοντας τη πικρή γνώση πως τίποτα δεν είναι πλέον σταθερό καθώς κινούμαστε μονίμως σε αρχατογραφητα νερά.

Οι πρώτοι, οι τουρίστες τους καλωσορίζουν όπου πάνε και το χρήμα τους ,αντίθετα με τους πλανήτες και τα βάσανα τους που μόνο όταν χρειάζεται φθηνό εργατικό δυναμικό είναι αποδεκτοί: πάλι λόγω χρήματος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους