Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιλάω χθες στο τηλέφωνο (!) με φίλο της στήλης και ετοιμάζομαι να πάω Οδύσσεια.

Με λέει ωχ, τώρα θα γράψεις σχόλιο κι εσύ ε, τον λέω όχι, γράφουν όλοι, εγώ θέλω να αισθάνομαι πολύ μοναδικό αγόρι.

Ε ούτε καν, με ήξερε καλύτερα από ‘μενα, θα με υποστείτε.

Γενικά, ο Νόλαν είναι ειδήμων στο να προκαλεί στο σώμα του θεατή μια αντίδραση αντίστοιχη με αυτό που παίζεται στην οθόνη.

Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα, κανείς θα ‘λεγε ότι είναι το βασικό ζητούμενο του σινεμά, και είναι και ο λόγος που νιώθεις ότι οι ταινίες του σε ρουφάνε μέσα τους τόσο πολύ και περνάνε νεράκι.

Αυτές τις εμπειρίες, που είναι περισσότερο αισθητηριακές παρά αισθητικές, τις φτιάχνει κυρίως μέσα από τον χειρισμό της απόλυτης σιωπής και του εκκωφαντικού θορύβου, και κυρίως αναφορικά με μεγάλα γεγονότα, συμπαντικές συγκρούσεις, αρχετυπικές αντιθέσεις.

Αυτή είναι η κινηματογραφική του γλώσσα, που εκφράζεται όσο πουθενά στο Dunkirk, ταινία η οποία είναι αφενός η καλύτερή του, αφετέρου έχει άξονα την βουβή φρίκη του πολέμου και (άρα) τον λιγότερο διάλογο απ’ όλες.

Γιατί, όσο καλός είναι ο Νόλαν σε αυτά, τόσο άστα να πάνε είναι όταν φτιάχνει νοήματα με τις λέξεις, είτε πειραματίζεται με ψευδο-πολύπλοκες φόρμες για τάχαμ δήθεν αγόρια με υψηλό IQ (Inception), είτε προσπαθεί να κάνει (ανεπίγνωστα ιδεολογικές) τοποθετήσεις για το καλό και το κακό, τον νόμο και την τάξη, και καταλήγει να λέει κάτι τόσο συντηρητικό που να κάνει κατά λάθος bro του τον Elon Musk, κυρίως επειδή δεν ελέγχει καθόλου αυτή τη φόρμα (The Dark Knight, φυσικά). Έχουμε κι εδώ κάτι αντίστοιχο, για την ακρίβεια υποστηρίζω ότι η Οδύσσεια έχει μέσα της μια μεγαλειώδη ταινία, η οποία είναι ένα Director’s Cut χωρίς καθόλου διαλόγους.

Υπάρχουν πραγματικά αριστουργηματικά διαστήματα, τα οποία έχουν κυρίως να κάνουν με τον συνδυασμό της επικής κλίμακας του έργου με μια body horror/macabre goth αισθητική (η σκηνή στην Κίρκη είναι φανταστική π.χ.). Όλα αυτά τα διαστήματα έχουν το εξής κοινό: οι ηθοποιοί το βουλώνουν, άντε να ανοίξουν το στόμα τους για να ουρλιάξουν δηλαδή.

Διότι, όταν το ανοίγουν για να μιλήσουν, είναι ρε παιδί μου καταστροφή.

Κυριολεκτικά, νομίζω ότι αν πήγαινες στην Αμερική και ζητούσες από μια σχολική τάξη με 10χρονα να κάνουν ένα group project και να σου γράψουν 2-3 σκηνές για το έργο, θα έγραφαν πάνω-κάτω αυτά που ακούσαμε.

Από την αρχή μέχρι το τέλος, από τα λόγια μέχρι την εκφορά και τον χρονισμό τους, η φάση είναι καρτούν, με κυριότερη συνέπεια μια βίαιη επιπεδοποίηση των χαρακτήρων της Οδύσσειας, η οποία σώζεται κάααπως λίγο από την πολυπλοκότητα που εισαγάγει η ιδέα των Αχαιών ως εισβολέων.

Κορωνίδα στην jock-οποίηση του έπους είναι το casting, από τον Matt Damon που κάνει ό,τι μπορεί αλλά δεν μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις ότι είναι ο Matt Damon και κατά βάση νομίζει ότι παίζει σε κάτι σαν πιο παλιά εκδοχή της Διάσωσης του Στρατιώτη Ράιαν, μέχρι τον Μενέλαο, που είναι φτυστός ο Andrew Tate και καλύτερα θα ήταν να τον είχε παίξει ο Κωστής Ραπτόπουλος.

Τέλος, κάτι για το “woke” στοιχείο.

Εγώ προσωπικά, αν ήμαν φασίστας λέγοντας, θα ήμουν πολύ ικανοποιημένος με τις προχώ επιλογές του Νόλαν.

Αυτό διότι είναι τελείως αφύσικα κουμπωμένες και ανερμάτιστες: δεν εξυπηρετούν κανένα δημιουργικό σκοπό, δεν υποστηρίζονται ερμηνευτικά, μοιάζουν πραγματικά λίγο με τρολιές, σαν κάποιος λευκός να είπε σε ένα δωμάτιο με λευκούς “Μάγκες, να κάνουμε μαύρη την Ωραία Ελένη;!”. Οι οποίες προχώ επιλογές δικαιώνονται στο τέλος, όχι κινηματογραφικά και αισθητικά, αλλά ακριβώς λόγω της υστερίας που προκαλούν στους φασίστες, δυστυχώς και ευτυχώς.

Τέλος πάντων, η ταινία φέρει όλα τα καλά και τα κακά του Νόλαν, και πάντως στην τελική είναι μια χαρά ταινία.

Το “μια χαρά” κάνει βέβαια χτυπητή αντίθεση με το ότι είναι η ταινία που συζητήθηκε πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη του πρόσφατου παρελθόντος (Ιούλιο μήνα), όπερ και αποδεικνύεται, όπως είπε ο Πλατς, ότι όλο το μάλε-βράσε δεν είχε καμία σχέση με την ταινία καθαυτή, η οποία δεν έχει ιδιαίτερο ειδικό βάρος· δεν είναι η καλύτερη (Dunkirk) ή πιο ενδιαφέρουσα (The Prestige) του Νόλαν, δεν είναι η ταινία της χρονιάς, δεν είναι καν η καλύτερη επική περιπέτεια της δεκαετίας (Dune II).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους