Λαμπρινή Μποβιάτσου – «Άρδακτος, η Πύλη» Παλιό Σχολείο Αρδάκτου, Μετά την ακύρωση του φεστιβάλ Δήμου Αγίου Βασιλείου Village Fest λόγω της πυρκαγιάς στο νότιο Ρέθυμνο και με βαθύ σεβασμό στη μνήμη...

Πλήρες Κείμενο:

Λαμπρινή Μποβιάτσου – «Άρδακτος, η Πύλη» Παλιό Σχολείο Αρδάκτου, Μετά την ακύρωση του φεστιβάλ Δήμου Αγίου Βασιλείου Village Fest λόγω της πυρκαγιάς στο νότιο Ρέθυμνο και με βαθύ σεβασμό στη μνήμη των δύο πυροσβεστών, η έκθεση της Λαμπρινής Μποβιάτσου στο Παλιό Σχολείο του Αρδάκτου ανοίγει τελικά τις πόρτες της την Τρίτη 4 Αυγούστου στις 20:00. Σαν τον Ορφέα που κατέβηκε στον Άδη με όπλο τη μουσική του για να φέρει πίσω την Ευρυδίκη του, η καλλιτέχνης επιστρέφει στον Άρδακτο με όπλο την τέχνη της. Ο Άρδακτος για εκείνη δεν είναι μέρος.

Είναι η Πύλη.

Με αφετηρία τον μύθο του Ορφέα, η καλλιτέχνης μετατρέπει το σχολείο σε τόπο ανάκλησης.

Με φτωχά υλικά του τόπου – ξύλα φούρνου, σανίδες, μπρίκια – και με σχέδιο ακαδημαϊκής ακρίβειας, η Μποβιάτσου δημιουργεί μια σύγχρονη Arte Povera.

Μια ραπτομηχανή αιωρείται πάνω από μια άβυσσο, μια γυναίκα (η γιαγιά Ευριδίκη), κυοφορεί ένα εκκλησάκι στην κοιλιά της.

Μια site-specific εγκατάσταση που απλώνεται σαν οπτικές νότες στους τοίχους και στο μωσαϊκό πάτωμα του παλιού σχολείου.

Η κόκκινη κλωστή - αυτή η μία κλωστή που «διατρέχει τις ζωές μας σε μια συνεχή ακολουθία γενεών» - είναι ο κεντρικός άξονας.

Ο επισκέπτης θα συναντήσει: Τα παλιά πράσινα θρανία δεμένα μεταξύ τους με την κόκκινη κλωστή, με χέρια που κρατούν, που κόβουν, που περιμένουν.

Την κουβαρίστρα που τυλίγει μνήμες.

Το ψωμί που μας κοιτάζει με ανθρώπινα μάτια.

Το χρυσό τηλέφωνο που καλεί τους αγαπημένους πίσω από τις σκιές.

Το μπρίκι με το φτερό, το φτυάρι του φούρνου που έγινε εικόνισμα.

Ζωγραφική πάνω σε αντικείμενα καθημερινά, που έγιναν ιερά.

Μια σειρά από οβάλ, παραμορφωτικούς καθρέφτες που πάνω τους ακουμπούν μικροί, σχεδιασμένοι κόσμοι, προσκαλούν το θεατή που σκύβει για να τους δει και βλέπει τον εαυτό του παραμορφωμένο.

Είναι η στιγμή που ο Ορφέας γυρίζει να κοιτάξει. «Πατώ στα ίδια χώματα που πάτησε ο παππούς μου, η γιαγιά μου.

Με τη δύναμη της τέχνης μου πείθω τον Άδη να μου δώσει μια ευκαιρία να τους σμίξω ξανά.

Επιστρέφω για να ξαναβρώ τα φωτεινά μου καλοκαίρια, τα οικογενειακά γεύματα τότε που όλοι ήταν εκεί, το κοκκινιστό της γιαγιάς Ευρυδίκης, τη ραστώνη του μεσημεριού.» Μια έκθεση για τη μνήμη, την απώλεια και την αγάπη που δεν κόβεται. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Πού: Παλιό Σχολείο Αρδάκτου του Δήμου Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου Εγκαίνια: Τρίτη 4 Αυγούστου, 20:00 Διάρκεια: 3/8/26 – 13/8/26 Ωράριο λειτουργίας: καθημερινά 19:30-22:00 Είσοδος ελεύθερη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους