Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχουμε σοβαρά πράγματα να ασχοληθούμε. Και δε μιλάω μόνο για τις γενοκτονίες και τους ξεριζωμένους, την ανέχεια και τα γυαλιά του καραγκιόζη.

Κοντεύει να φτάσει η φωτιά στην Αθήνα ενώ μέσα στις φλόγες είναι αυτόν τον καιρό και τόσα μέρη στην υπόλοιπη χώρα.

Γι' αυτό θα γράψω μόνο αυτό και θα κλείσω το θέμα.

Διάβασα ένα άρθρο σήμερα στην ΕφΣυν, όπου ο δημοσιογράφος αναφέρει πως διαφωνεί "καθέτως" με την άποψή μου και καταλήγει γράφοντας: "Εννοείται πως ένα έργο μπορεί να βλαφτεί από κάποια προσέγγιση.

Και πολύ μάλιστα." Εννοείται πως κάθε άποψη είναι σεβαστή θα ήθελα όμως να έχω ένα παράδειγμα έργου που έχει βλαφτεί από κάποια προσέγγιση γιατί δεν έχω υπ' όψιν μου κανένα.

Έχω δει κάποιες παραστάσεις της Σονάτας του σεληνόφωτος, που ήταν να τις κλαιν οι ρέγγες.

Θεωρεί κανένας πως το ποίημα έπαψε να είναι το εμβληματικό ποίημα που είναι ή πως ο Ρίτσος έγραψε ό,τι να 'ναι, λόγω των "αποτυχημένων" παραστάσεων; Ή μήπως η ερμηνεία του κ. Ρουβά, ο οποίος έχει άλλο ρεπερτόριο, έκανε το Άξιον Εστί να χάσει τη σπουδαιότητα του ως έργο μοναδικό όσον αφορά τόσο την ποίηση όσο και τη μουσική; Επιτρέψτε μου λοιπόν να εμμένω στην άποψή μου και να μην αλλάζω τη στάση μου, η οποία άλλωστε δεν δεσμεύει κανέναν άλλον.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους