Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα εφημέρευα στο Δαφνί. Μέσα σε λίγα λεπτά, μια φωτιά πάνω από το νοσοκομείο δημιούργησε αγωνία για ασθενείς και προσωπικό.

Και τότε φάνηκε, για άλλη μια φορά, ποιοι είναι αυτοί που κρατούν πραγματικά όρθιο το σύστημα όταν έρχονται τα δύσκολα.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους πυροσβέστες που έδρασαν άμεσα, αποτελεσματικά και με επαγγελματισμό, περιορίζοντας τη φωτιά πριν πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Σήμερα η παρουσία τους ήταν καθοριστική.

Ένα εξίσου μεγάλο ευχαριστώ στους γιατρούς, στους νοσηλευτές, στους ψυχολόγους, στους τραυματιοφορείς, στους εργαζόμενους κάθε ειδικότητας, αλλά και σε όσους έτρεξαν από τα σπίτια τους για να βοηθήσουν.

Σε όλους εκείνους που χωρίς κάμερες, χωρίς δηλώσεις και χωρίς χειροκροτήματα έκαναν αυτό που κάνουν πάντα: στάθηκαν δίπλα στους ασθενείς και προστάτευσαν το νοσοκομείο.

Γιατί η ψυχική υγεία στηρίζεται εδώ και χρόνια κυρίως στην αυταπάρνηση των ανθρώπων της.

Σε ανθρώπους που δουλεύουν με ελλείψεις, με εξαντλητικές εφημερίες, με διαρκή αιτήματα που μένουν αναπάντητα.

Και μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζονται οι γνωστές «επισκέψεις». Οι περιηγήσεις μπροστά στις κάμερες.

Οι δηλώσεις.

Οι χειραψίες.

Η εικόνα του υπουργού που έρχεται όταν ο κίνδυνος έχει περάσει, για να φωτογραφηθεί δίπλα σε εκείνους που έδωσαν πραγματικά τη μάχη.

Η αλήθεια όμως είναι απλή: η ψυχική υγεία δεν έχει ανάγκη από επικοινωνιακές εμφανίσεις.

Έχει ανάγκη από στήριξη, προσωπικό, χρηματοδότηση και ουσιαστική παρουσία.

Όχι μόνο τις ώρες της δημοσιότητας, αλλά όλες τις υπόλοιπες ώρες που οι εργαζόμενοι παλεύουν μόνοι τους.

Σήμερα δεν ήταν ημέρα για δημόσιες σχέσεις.

Ήταν ημέρα για να θυμηθούμε ποιοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Και αυτοί δεν ήταν οι υπουργοί.

Ήταν οι πυροσβέστες. Ήταν οι εργαζόμενοι. Ήταν οι άνθρωποι που έτρεξαν όταν χρειάστηκε. Σε αυτούς αξίζει το χειροκρότημα.👏

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους