Γράφει η Dora Chrysikou Μια άγνωστη ιστορία. Το λοιπόν , το μακρινό 1991, ούσα στην πρώτη λυκείου , είχαμε έναν φιλόλογο στη Σχολή Μωραίτη που ήταν λάτρης του θεάτρου κι έτσι είχε αναλάβει τον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλο το τμήμα- για κάποιο ανεξήγητο λόγο πλέον - είχε μπει στον συγκεκριμένο όμιλο.

Την πρώτη χρονιά κάναμε ένα αφιέρωμα στον Ελύτη , τον δεύτερο στον Γκάτσο.

Την πρώτη χρονιά , πήραμε ποιήματα απο διάφορες συλλογές του Ελύτη, καθώς και μελοποιημένα ποίηματα του, και την δεύτερη από την Αμοργό του Γκάτσου, καθώς και την μεταφρασή του για τον Ματωμένο Γάμο του Λόρκα.

Εγώ υποδύθηκα την Μαρία Νεφέλη και άλλοι συμμαθητές μου έπαιξαν πιάνο, τραγούδησαν και απήγγειλαν τα ποιήματα.

Πολλά απο τα τραγούδια που είπαμε ήταν σε μουσική Χατζιδάκι φυσικά.

Στην τάξη μας ήταν και ο Ορέστης Σταθόπουλος, γιος του ζωγράφου Γιώργου Σταθόπουλου ο οποίος ήρθε στο σχολείο και φιλοτέχνησε το φεγγάρι που βλέπετε στην φωτογραφία. Ο Σταθόπουλος στενός φίλος με τον Χατζιδάκι τον έφερε στην παράσταση μας. Ο Χατζιδάκις όχι μόνο δεν απαγόρεψε να σκουστούν τα τραγούδια του απο κάποια 16 χρονα παιδιά, αλλά μετά την παράσταση μας κάλεσε όλους στο σπίτι του , κάθισε στο πιάνο και μας μίλησε για την αξία της ποίησης και για τους δικούς του « άγιους» μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω όσο ζω. 32 εφηβάκια καθισμένα στο πάτωμα με ένα κουτί κόκα κόλα στο χέρι με τον Χατζιδάκι στο πιάνο να παίζει , να μιλάει με αυτή τη χαρακτηριστική φωνή και ντιξιόν του, να τον ακούμε μαγεμένοι να ξεδεικλώνει άγνωστες σε εμάς λέξεις και νοήματα για τη μουσική, την ποίηση , τη ζωή.

Είναι απ αυτά που συμβαίνουν μια φορά στις ζωές των ανθρώπων και τους χαράσσουν για πάντα.

Ειδικά εγώ ήμουν εκστατική.

Είχα γουρλώσει τα μάτια μου και δεν ανάσαινα, φοβούμενη μήπως χάσω κάτι από το θαύμα του οποίου ήμουν κοινωνός.

Βλέπετε ο πατέρας μου ήταν λάτρης του Χατζιδάκι, είχε ολους τους δίσκους του συνθέτη , ήταν φανατικός ακροατής των εκπομπών του στο τρίτο και είχε διαβάσει ο τι υπήρχε σε συνέντευξη ή άρθρο ή πληροφορία για τον Χατζιδάκι κι ήταν και ο μόνος άνθρωπος που θαύμαζε τόσο πολύ , μαζί με τον Ραιχ και τον Ρίλκε.

Οπότε ο Χατζιδάκις στο σπίτι μας ήταν πανταχού παρών , ένας άγιος κατά κάποιο τρόπο. Ο Χρυσικός για δύο πράγματα δεν κουραζόταν ποτέ να μιλάει , για τον Χατζιδάκι και τον Αναρχισμό.

Φανταστείτε λοιπον το δέος που ένιωσα όταν αυτός ο τεράστιος καλλιτέχνης ήρθε στην παράσταση του σχολείου μας.

Ήρθε ο Χατζιδάκις να δει μια σχολική παράσταση.

Έτρεμαν τόσο πολυ τα πόδια μου και είχα τόσο συγκλονιστεί που στο τέλος έμεινα στα παρασκήνια και δεν βγήκα στην υπόκλιση κλαίγοντας γοερά.

Η αίσθηση που αποκόμισα απο αυτή τη μία επαφή μαζί του είναι πως ήταν ένας άνθρωπος που τον ενδιέφερε η νέα γενιά, αγαπούσε τους νέους , ήθελε να μαθουν τους ποιητές μας και τη μουσική του.

Αλλωστε πολλές φορές μέσα από λεγόμενα του, υπερασπιζόταν τους νέους , ακόμα και αυτούς που το σύστημα θεωρούσε ταραχοποιούς.

Θαρρώ πως αν σήμερα έβλεπε την αποσιώπηση της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, την εξαφάνιση των τραγουδιών του απο τη συναυλιακή ζωή της χώρας, την ζωντανή δηλαδη επικοινωνία των τραγουδιών του με τον κόσμο. -που είναι και ο τελικός αποδέκτης κάθε καλλιτεχνήματος-, με γενιές που ίσως δεν γνωρίζουν το έργο του, θα θλιβόταν . Περισσότερα απο ποτέ χρειαζόμαστε τη μουσική του, άλλωστε νομίζω πως το μουσικό σύμπαν του Χατζιδάκι είναι τόσο σπουδαίο, τόσο αυτόφωτο, τόσο υπερβατικό, τόσο διαχρονικό και εκλεκτό που δεν μπορεί να μειωθεί η αξία του από κανέναν και τίποτα.

Αλλά έτσι όπως δεν μπορεί να υποτιμηθεί και να θαμπώσει, έτσι δεν μπορεί και να αστυνομεύεται.

Είναι κομμάτι της κυτταρικής μνήμης του λαού μας και όσων έχουν έρθει σε επαφή με το έργο του.

Είναι αναπόσπαστο κομμμάτι μιας ελληνικότητας για την οποία δεν ντρεπόμαστε και η οποία τείνει να εξαφανιστεί ανεπιστρεπτί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους