Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υεμένη, μια ισλαμική προδοσία και το διευρυνόμενο πεδίο της μάχης-Pepe Escobar 31 Ιουλίου 2026 Ποτέ μην υποτιμάτε την Υεμένη. Η Υεμένη θα απαντήσει αποφασιστικά σε κάθε κλιμάκωση με αντίστοιχη κλιμάκωση.

Ακριβώς όπως κάνει και το Ιράν.

Τα διαιρεμένα εδάφη του Ισλάμ δεν παύουν ποτέ να προκαλούν έκπληξη – και να εξαπατούν – όταν πρόκειται για τη διαρκή, κατάφωρη προδοσία των αρχών του Ισλάμ. Ο Οίκος των Σαούντ συγκρότησε έναν «συνασπισμό» εναντίον της Υεμένης, με το πρόσχημα της προστασίας της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα.

Μόνο η ναυτιλία της Σαουδικής Αραβίας υφίσταται αποκλεισμό στην Ερυθρά Θάλασσα από την Ανσαραλλάχ της Υεμένης.

Πρόκειται για «μια πολιορκία απέναντι σε μια άλλη πολιορκία»: άλλωστε η Σαναά βρίσκεται υπό παράνομο σαουδαραβικό αποκλεισμό εδώ και πάνω από έντεκα χρόνια.

Το στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ δεν είναι αποκλεισμένο· είναι αποκλεισμένο μόνο για τους Σαουδάραβες.

Και αν είσαι σαουδαραβικό πετρελαιοφόρο που μεταφέρει πετρέλαιο στην Κίνα, είσαι ελεύθερος να περάσεις.

Ο υπό σαουδαραβική ηγεσία «συνασπισμός» είναι όσο πιο αξιοθρήνητος γίνεται.

Αρκετές από τις αραβικές χώρες που συμμετέχουν δεν διαθέτουν καν πολεμικό ναυτικό, όπως τα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) Μπαχρέιν, Κουβέιτ και Κατάρ, καθώς και η Ιορδανία.

Οι τρεις βαριές δυνάμεις είναι το Πακιστάν, η Τουρκία και η Αίγυπτος. Το ΝΑΤΟ βρίσκεται εκτός.

Έτσι, για κάθε πρακτικό σκοπό, αυτός ο «συνασπισμός» ισλαμικών, ως επί το πλείστον αραβικών πετροσεΐχηδων, κομπραδόρικων ελίτ και υποτελών έχει αναλάβει να κάνει τη βρόμικη δουλειά του Συνδικάτου Έπσταϊν.

Σε ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο θα τεθεί το ερώτημα γιατί δεν συγκροτήθηκε ποτέ κανένας «συνασπισμός» για να προστατεύσει τη Γάζα από τη λατρεία του θανάτου. Η Υεμένη θα βρεθεί υπό πολιορκία σχεδόν από όλους τους γείτονές της.

Το «Διαίρει και Βασίλευε» εξακολουθεί να εφαρμόζεται στο έπακρο.

Ιδίως μέσω της διαίρεσης Σουνιτών–Σιιτών.

Όλα τα μέλη του «συνασπισμού» έχουν σουνιτική πλειοψηφία.

Ωστόσο, μόνο οι αφελείς θα πιστέψουν ότι η Αυτοκρατορία της Πειρατείας και το υπερεθνικό Συνδικάτο Έπσταϊν δεν είναι εκείνοι που καθοδηγούν αυτή την ενδοαραβική, ενδομουσουλμανική, ενδοϊσλαμική σύγκρουση, με την Ουάσιγκτον να ευθυγραμμίζεται στενά με το Ριάντ, όπως φάνηκε και στον πρόσφατο βομβαρδισμό των Μονάδων Λαϊκής Κινητοποίησης (PMU) – καθώς και αμάχων – στο Ιράκ.

Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι οι επερχόμενοι βομβαρδισμοί της Υεμένης θα συντονιστούν από το ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας «σαουδαραβικά» μαχητικά αεροσκάφη ώστε να υπάρχει εύλογη δυνατότητα άρνησης εμπλοκής.

Παραμένει ανοικτό το ερώτημα αν το Πακιστάν και η Αίγυπτος θα συμμετάσχουν, αφού προηγουμένως εμφανίστηκαν ως μεσολαβητές και υποστηρικτές μιας ειρηνευτικής διαδικασίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Το γεγονός ότι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μαρόκο είναι οι δύο σημαντικοί απόντες προκαλεί απορίες.

Βέβαια, τότε το σχέδιο θα γινόταν υπερβολικά προφανές, επειδή και οι δύο αποτελούν πιστοποιημένες αγγλοσιωνιστικές αποικίες. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν κατασκευάσει λιμάνια και στρατιωτικές βάσεις γύρω από το στενό Μπαμπ αλ-Μαντέμπ – στο Άντεν, στη Σοκότρα, στη Σομαλιλάνδη και στο Τζιμπουτί – ενώ παράλληλα χρηματοδοτούν αποδεδειγμένες γενοκτονίες στο Σουδάν, τη Σομαλία και την Υεμένη. Το Μαρόκο αποτελεί φωλιά κατασκόπων, ομάδων κρούσης και προκλήσεων εναντίον της Αλγερίας.

Έπειτα υπάρχουν η Νιγηρία και το Μπανγκλαντές, που βρίσκονται τόσο μακριά από την Υεμένη.

Όμως, όπως παρατήρησε ο οξυδερκής αναλυτής AHHfrican, όλα αυτά αφορούν την «ψυχολογική καταπίεση»· ένας συνδυασμένος πληθυσμός 421 εκατομμυρίων ανθρώπων υποτίθεται ότι θα πρέπει να εκφοβίσει τους Υεμενίτες.

Προφανώς, οι Υεμενίτες δεν πρόκειται να εκφοβιστούν, επειδή γνωρίζουν πολύ καλά – ιδιαίτερα από την εμπειρία τους με το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι – ότι η Αληθινή Αντίσταση δεν μπορεί να ηττηθεί με ψυχολογικό πόλεμο, καταιγισμό ψεμάτων και οικονομική πολιορκία.

Θεωρούν την επιβολή αυτού του ετερόκλητου «συνασπισμού» ως παράσημο τιμής.

Ποτέ μην υποτιμάτε την Υεμένη.

Ο ηγέτης Αμπντούλ Μαλίκ αλ-Χούθι διατύπωσε ήδη ξεκάθαρα τη θέση του χθες, στην εβδομαδιαία ομιλία του: Η Υεμένη θα απαντά αποφασιστικά σε κάθε κλιμάκωση με αντίστοιχη κλιμάκωση.

Ακριβώς όπως κάνει και το Ιράν.

Τι θα μπορούσε να σπάσει τη στρατηγική αυτοσυγκράτηση του Ιράν Το Ιράν όχι μόνο απέρριψε την πρόταση του Ομάν για ένα μοντέλο 50/50 κοινής διαχείρισης των Στενών του Ορμούζ (αν και οι επαφές σε επίπεδο υπηρεσιακών στελεχών μεταξύ Μουσκάτ και Τεχεράνης συνεχίζονται), αλλά ενέτεινε και τη στρατιωτική πίεση, ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής εξαναγκασμού. Το Ιράν δείχνει στην πράξη ότι, σε ολόκληρη τη Δυτική Ασία, υπάρχει σοβαρό τίμημα για όποιον υποστηρίζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα αναμένει ότι το έδαφός του, τα λιμάνια του, οι ενεργειακές του υποδομές και οι εμπορικές του οδοί θα παραμείνουν προστατευμένα από τις συνέπειες.

Επομένως, το ζήτημα αφορά τα Στενά του Ορμούζ σε συνδυασμό με τον έλεγχο της κλίμακας της κλιμάκωσης.

Και όλοι θα πρέπει να θυμούνται το προφανές: το Ιράν αφήνει τον χρόνο να λειτουργεί υπέρ του.

Και αποδεικνύει καθημερινά το επιχείρημά του: ότι οποιαδήποτε λύση απέναντι στη στρατιωτική αρχιτεκτονική που περικυκλώνει το Ιράν είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διαμάχη για τα Στενά του Ορμούζ και με τη διαμόρφωση μιας νέας, ευρύτερης αρχιτεκτονικής ασφάλειας στον Περσικό Κόλπο. Το Πακιστάν εισέρχεται πλέον σε εξαιρετικά επικίνδυνα νερά, κινούμενο ταυτόχρονα σε δύο ευαίσθητα μέτωπα, όπως παραδέχθηκαν οι πηγές μας στο Transition Protocol.

Έτσι, βλέπουμε το Ισλαμαμπάντ να εντάσσεται στον υπό σαουδαραβική ηγεσία «συνασπισμό». Η Τεχεράνη παρακολουθεί προσεκτικά προς ποια κατεύθυνση εξελίσσεται αυτή η υπόθεση και κρατά σημειώσεις.

Ταυτόχρονα, το Πακιστάν εξακολουθεί να παρουσιάζεται — τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά — ως ο πιο δραστήριος μεσολαβητής μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.

Αυτό δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί. Οι Πακιστανοί μεσολαβητές το χαρακτηρίζουν ως «μια δύσκολη αλλά συνειδητή πράξη εξισορρόπησης». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που αποτελεί πραγματικό ευφημισμό.

Δεν είναι δυνατόν να προστατεύεις τις αμυντικές και οικονομικές σχέσεις σου με τη Σαουδική Αραβία — συμπεριλαμβανομένης μιας πρόσφατα αναβαθμισμένης στρατιωτικής συμφωνίας — και ταυτόχρονα να διατηρείς την εμπιστοσύνη που έχει οικοδομηθεί με το Ιράν.

Μέχρι στιγμής, πράγματι, τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν αντιμετωπίσει τη στάση του Πακιστάν ως προδοσία.

Το κανάλι της διαμεσολάβησης — αν και πλέον ακόμη πιο εύθραυστο από πριν — παραμένει ανοικτό.

Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει, ανάλογα με το πόσο επιθετικά θα κινηθεί το Πακιστάν εναντίον της Υεμένης.

Η κλίμακα της κλιμάκωσης, με τις αναμενόμενες διακυμάνσεις της, παραμένει επίσης ενεργή.

Μια ιδιαίτερα αισιόδοξη ερμηνεία θα ήταν ότι η κατάσταση φαίνεται να ελέγχεται υπολογισμένα — και από τις δύο πλευρές — ώστε να αφήνεται περιθώριο για έμμεσες διαπραγματεύσεις.

Δεν υπάρχει απολύτως καμία αμφιβολία ότι η Τεχεράνη διατηρεί ανοικτές όλες τις στρατιωτικές επιλογές, αποφεύγοντας όμως — σε μια σαφή ένδειξη της διπλωματικής της επιδεξιότητας — να υιοθετήσει μια πολιτική στάση που θα καθιστούσε αδύνατη την αποκλιμάκωση.

Η ίδια λογική ισχύει και όσον αφορά τη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ.

Η διέλευση ενός δεξαμενόπλοιου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) της QatarEnergy με προορισμό το Πακιστάν δείχνει ότι η Τεχεράνη προτιμά να ασκεί επιλεκτικό έλεγχο και δεν πρόκειται να επιβάλει έναν πλήρως αδιάκριτο ναυτικό αποκλεισμό (όπως έκανε η Υεμένη στην Ερυθρά Θάλασσα· εκεί ο αποκλεισμός αφορά μόνο τη σαουδαραβική ναυτιλία). Το ιρακινό μέτωπο πρόκειται πολύ σύντομα να οδηγήσει σε σοβαρή κλιμάκωση. Η Kataib Hezbollah, για παράδειγμα, διεύρυνε την προειδοποίησή της και δήλωσε ότι θα πλήξει αμερικανικούς στόχους που επιχειρούν από σαουδαραβικό έδαφος.

Πρόκειται για ένα σοβαρό μήνυμα κλιμάκωσης.

Με λίγα λόγια: η αυτοσυγκράτηση του Ιράν, όπως διαμορφώνεται σήμερα, είναι στρατηγική και όχι παθητική.

Το πεδίο της μάχης διευρύνεται: πρόκειται για μια αλληλοσυνδεόμενη περιφερειακή πολεμική αρχιτεκτονική.

Δεν αποτελεί έκπληξη, καθώς η 28η Φεβρουαρίου σηματοδότησε το επόμενο στάδιο του αμερικανικού/ισραηλινού/σιωνιστικού διεθνούς πολέμου εναντίον ολόκληρου του Άξονα της Αντίστασης. Η Κίνα εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό.

Οι πακιστανικές υπηρεσίες πληροφοριών επιβεβαίωσαν εκ νέου ότι το Πεκίνο μετέφερε στο Ιράν σημαντικό πακέτο συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας μέσω του λιμανιού Γκουαντάρ, ενός κομβικού σημείου του Οικονομικού Διαδρόμου Κίνας–Πακιστάν (CPEC). Οι μεταφορές των οπλικών συστημάτων πραγματοποιούνται διά θαλάσσης.

Το πακέτο περιλάμβανε ένα πολυεπίπεδο μείγμα φορητών αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων (MANPADS) και πιο προηγμένων συστημάτων αεράμυνας, μεταξύ των οποίων έως και 400 MANPADS των σειρών QW και FN. Το QW-12, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί έναν αισθητήρα υπερύθρων διπλής ζώνης, σχεδιασμένο ώστε να διακρίνει τους πραγματικούς στόχους από τα αντίμετρα. Το Ιράν αναβαθμίζει επίσης τις κινητές του αντιαεροπορικές δυνατότητες μέσω ενός ρωσικού πακέτου αξίας 580 εκατομμυρίων δολαρίων, που περιλαμβάνει 500 εκτοξευτές Verba και 2.500 πυραύλους.

Τόσο το Πακιστάν όσο και η Κίνα, για προφανείς λόγους εθνικής ασφάλειας και προκειμένου να μην έρθουν σε άμεση αντιπαράθεση με τον «νεο-Κροίσο» (neo-Crassus), έχουν επανειλημμένα διαψεύσει δημοσίως οποιαδήποτε μεταφορά όπλων.

Όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοικτά ως προς το αν η κυβέρνηση Τραμπ — ή, όπως τη χαρακτηρίζει ο συγγραφέας, το «παραληρηματικό επιτελείο του νεο-Κροίσου» — θα αποδεχθεί ότι τα κανάλια του Πακιστάν και του Ομάν μπορούν ακόμη να προσφέρουν μια οδό επιστροφής στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Εάν η Ουάσιγκτον προχωρήσει σε μια εκστρατεία βομβαρδισμών τύπου «Πύλες της Κόλασης» (Gates of Hell) εναντίον των πυραυλικών εγκαταστάσεων του Ιράν, των κέντρων διοίκησης και των παράκτιων αμυντικών του υποδομών, τότε η σημερινή αυτοσυγκράτηση της Τεχεράνης θα εξαφανιστεί — οριστικά.

Και οι συνέπειες θα είναι απολύτως καταστροφικές, επηρεάζοντας τις ενεργειακές υποδομές του Κόλπου, ό,τι έχει απομείνει από τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, το αδύνατο να προστατευθεί σαουδαραβικό έδαφος, καθώς και τους ζωτικής σημασίας θαλάσσιους διαδρόμους που συνδέουν τα Στενά του Ορμούζ με την Ερυθρά Θάλασσα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους