Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΟΥΝ ΟΙ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΪΣΤΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ ΟΤΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ Σε ένα σύντομο αλλά ουσιαστικό σχόλιο που ανάρτησε στο substack, ο Gilbert Doctorow συζητά την στροφή της Ρωσίας προς την κατεύθυνση "να τελειώνει" με τον πόλεμο της Ουκρανίας μέσω της κλιμάκωσης της γενικευμένης επίθεσής της.

Θεωρώντας το σχόλιο σημαντικό, το μεταφράζω.

Για το πρωτότυπο δείτε το: https://gilbertdoctorow.substack.com/p/russia-is-on-the-rampage-in-ukraine

------------------ Όλοι γνωρίζουμε τις διάφορες εκφράσεις που αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο οι Ρώσοι χρειάζονται χρόνο για να ανέβουν στα άλογά τους, αλλά στη συνέχεια ιππεύουν σαν αστραπή.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων ετών του πολέμου, η έκφραση αυτή έχει χρησιμοποιηθεί από τους δυτικούς υπερασπιστές της «σιγά-σιγά» προσέγγισης του Κρεμλίνου κατά τη διεξαγωγή της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης.

Κατά διάφορες περιόδους, αφεθήκαμε να πιστέψουμε ότι επιτέλους οι Ρώσοι είχαν «βγάλει τα γάντια τους», αν μας επιτρέπεται να αναμίξουμε τις μεταφορές.

Εγώ ο ίδιος χρησιμοποίησα αυτή τη ρητορική εικόνα όταν πίστευα ότι πλησίαζε μια αποφασιστική στιγμή στον πόλεμο.

Τελικά, πριν από έξι ή οκτώ μήνες, παρατήρησα ότι εντός της Ρωσίας άρχισαν να υψώνονται φωνές που ρωτούσαν γιατί ο Πούτιν παρέτεινε τον πόλεμο.

Υπήρχε η αίσθηση ότι η Ρωσία διέθετε τα μέσα να χτυπήσει σκληρά και να αναγκάσει τον εχθρό να παραδοθεί, αλλά για κάποιο λόγο συνέχιζε να πολεμά με το ένα χέρι δεμένο πίσω από την πλάτη.

Υπήρχαν εικασίες για το αν ήταν κάποιο ελάττωμα του χαρακτήρα του Προέδρου που τον συγκρατούσε, που του επέβαλε περιττή προσοχή, η οποία μόνο ενθάρρυνε τις χώρες του ΝΑΤΟ σε ολοένα και πιο θρασύτες προκλήσεις.

Στη συνέχεια, η 40ήμερη εκστρατεία με drones που ανακοίνωσε ο Ζελένσκι πήρε σάρκα και οστά και δημιούργησε μια κατάσταση κρίσης για τη Ρωσική Ομοσπονδία στο σύνολό της.

Οι εξαιρετικά καταστροφικές επιθέσεις με drones εναντίον των ενεργειακών και πολιτικών υποδομών της Ρωσίας, βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσικής Ομοσπονδίας, είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια ίσως του 40% της διυλιστικής ικανότητας, οδηγώντας σε εκτεταμένη έλλειψη καυσίμων, πράγμα που σήμαινε επιβολή δελτίων και μεγάλες ουρές στα βενζινάδικα σε μεγάλο μέρος της χώρας. Στη Ρωσία, όπως σχεδόν παντού, αυτό αποτελεί πολιτικά ευαίσθητο ζήτημα.

Ταυτόχρονα, οι ακριβείς επιθέσεις με drones της Ουκρανίας εναντίον κατοικιών, λεωφορείων και τρένων προκαλούσαν καθημερινά θανάτους αμάχων σε πολλές διαφορετικές περιοχές της ευρωπαϊκής Ρωσίας.

Στις παραμεθόριες περιοχές του Κούρσκ, του Μπέλγκοροντ και της Χερσώνας, ιδιαίτερα έντονες καθημερινές επιθέσεις με drones έκαναν τη ζωή αφόρητη για τους περισσότερους.

Και η Κριμαία, που είχε αποτελέσει το λίκνο της ρωσικής Αναγέννησης όταν επανενώθηκε με τη Ρωσική Ομοσπονδία τον Μάρτιο του 2014, αποκόπτονταν από την ηπειρωτική Ρωσία λόγω της καταστροφής γεφυρών στο βορρά και τη δύση που συνέδεαν την περιοχή με το Ντονμπάς και τη Νοβοροσία, καθώς και λόγω επιθέσεων στον παραλιακό δρόμο κατά μήκος της Θάλασσας του Αζόφ, ο οποίος αποτελούσε την κύρια οδό ανεφοδιασμού για πολιτικά και στρατιωτικά φορτία από την ηπειρωτική χώρα· η κυκλοφορία φορτηγών και αυτοκινήτων κατά μήκος αυτής της διαδρομής μειώθηκε κατά 10 φορές στις χειρότερες στιγμές της κρίσης, σύμφωνα με επίσημα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Ωστόσο, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν πιθανώς οι πρόσφατες επιθέσεις της Ουκρανίας εναντίον ρωσικών πετρελαιοφόρων στην Αζοφική Θάλασσα και τη Μαύρη Θάλασσα.

Η προστασία όλων των πλοίων του ρωσικού «σκιώδους στόλου» από τις ουκρανικές επιθέσεις θα αποτελούσε ένα τεράστιο και πιθανώς ανέφικτο έργο για το ρωσικό ναυτικό, ακριβώς όπως είχε καταστεί αδύνατο να προστατευθούν τα διυλιστήρια και οι εγκαταστάσεις εξαγωγής πετρελαίου σε ολόκληρη τη Ρωσία από τις μαζικές επιθέσεις με drones.

Ο αντίκτυπος αυτών των εξελίξεων επέβαλε αλλαγή πορείας, προκειμένου να μην απειληθεί η πολιτική σταθερότητα της χώρας.

Αυτό ήταν ακόμη πιο επείγον δεδομένου ότι πλησιάζουν οι εκλογές για τη Κρατική Δούμα – η ημέρα των εκλογών έχει οριστεί για τις 20 Σεπτεμβρίου.

Η συνέχιση του «πολέμου εξάντλησης» θα μπορούσε να σημαίνει την απώλεια του ελέγχου του νομοθετικού σώματος από το κυβερνών κόμμα.

Αν ανατρέξουμε στη δεκαετία του 1990, γνωρίζουμε τι θα μπορούσε πιθανώς να σημαίνει αυτό: επιστροφή στη διακυβέρνηση μέσω προεδρικών διαταγμάτων και σοβαρό πλήγμα για τη δημοκρατία στη χώρα.

Αυτό θα ήταν το ευνοϊκότερο σενάριο.

Ένα χειρότερο, αλλά επίσης πιθανό σενάριο, θα ήταν η ανατροπή της κυβέρνησης Πούτιν και η ανάληψη της εξουσίας στη Ρωσία από εξαιρετικά επιθετικούς πατριώτες, οι οποίοι δεν θα διστάσουν να πατήσουν το πυρηνικό κουμπί και να πυροδοτήσουν έναν παγκόσμιο πόλεμο.

Με φόντο αυτή την επικείμενη κρίση, φαίνεται πλέον ότι τις τελευταίες εβδομάδες το Κρεμλίνο έχει πράγματι λάβει υπόψη τη λαϊκή διάθεση να υποτάξει την Ουκρανία χωρίς καθυστέρηση, χρησιμοποιώντας όλη τη στρατιωτική δύναμη που έχει στη διάθεσή του.

Μάθαμε ότι ο σκληρός και αποφασιστικός στρατηγός Σεργκέι Σουροβίκιν, του οποίου η αμυντική γραμμή απέκρουσε με επιτυχία την υποστηριζόμενη από το ΝΑΤΟ ουκρανική αντεπίθεση του 2023, έχει ανακληθεί από την πολιτική του εξορία στη Βόρεια Αφρική για να συμμετάσχει, και πιθανώς να ηγηθεί, της μετάβασης σε μια δυναμική, βίαιη και μαζική ρωσική επίθεση.

Αυτό μεταφράστηκε σε απόλυτη καταστροφή των ουκρανικών λιμενικών εγκαταστάσεων και πλοίων, τόσο πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων όσο και πλοίων χύδην φορτίου, στην Οδησσό και το Νικολάεφ, στη Μαύρη Θάλασσα, καθώς και στο Ιζμαήλ στο Δούναβη, απέναντι από τη Ρουμανία.

Τα μέτρα αυτά συμπληρώθηκαν από επιθέσεις εναντίον πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα που κατευθύνονταν προς την Ουκρανία ή αναχωρούσαν από αυτήν.

Στην ουσία, η Ρωσία έχει επιβάλει έναν αποτελεσματικό αποκλεισμό της Ουκρανίας.

Όπως παραδέχθηκαν δημοσίως οι ουκρανικές αρχές χθες στην τηλεόραση, αυτό έχει σταματήσει εντελώς την εξαγωγή 6 εκατομμυρίων τόνων σιτηρών τον μήνα.

Αυτό που οι Ουκρανοί δεν αποκαλύπτουν δημοσίως είναι η διακοπή των δυτικών στρατιωτικών προμηθειών που έφταναν δια θαλάσσης.

Μπορούμε να αναμένουμε ότι η Ρωσία θα καταστρέψει στη συνέχεια τη χερσαία διαδρομή μεταφοράς στρατιωτικού υλικού μέσω σιδηροδρόμου που εισέρχεται από τα πολωνικά σύνορα στην περιοχή του Λβοβ.

Εάν και όταν συμβεί αυτό, το διάστημα που η Ουκρανία θα διαθέτει για να συνεχίσει τη μάχη εναντίον της Ρωσίας θα περιοριστεί σε μόλις μερικές εβδομάδες.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο της συνεχιζόμενης ρωσικής επίθεσης κατά της Ουκρανίας είναι η στοχευμένη καταστροφή εργοστασίων που παράγουν προηγμένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και άλλο υλικό απαραίτητο για την πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας.

Η σημερινή εφημερίδα «Guardian» δημοσιεύει ένα άρθρο σχετικά με την τελευταία επιτυχημένη πυραυλική επίθεση αυτού του είδους από τους Ρώσους. https://www.theguardian.com/world/2026/jul/30/us-firm-drone-factory-terminal-autonomy-ukraine-russia Θα παρατηρήσετε ότι η εφημερίδα «The Guardian» δίνει έμφαση στο γεγονός ότι αυτή η βαλλιστική πυραυλική επίθεση αποτελεί, κατά την άποψή της, την πρώτη ρωσική επίθεση εναντίον ενός εργοστασίου στρατιωτικής παραγωγής που ανήκει στις ΗΠΑ στην Ουκρανία, της εταιρείας «Terminal Autonomy», η οποία είναι εγγεγραμμένη στο Ντελαγουέρ.

Το άρθρο εξηγεί εν παρόδω ότι η εγκατάσταση παρήγαγε drones ακριβείας «βαθιάς επίθεσης» που χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη (AI) για την καθοδήγησή τους στην τελική φάση της επίθεσης τύπου καμικάζι, ώστε να είναι απρόσβλητα από τα ρωσικά αμυντικά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.

Από αυτό το άρθρο συνάγω δύο σημαντικές πληροφορίες.

Πρώτον, ότι όλα αυτά τα θριαμβευτικά ρεπορτάζ στα mainstream μέσα ενημέρωσης σχετικά με τους λαμπρούς Ουκρανούς μηχανικούς drone που ξεπερνούν στρατιωτικά τη Ρωσία είναι εντελώς παραπλανητικά.

Όπως έχω πει και στο παρελθόν, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι βαθιά εμπλεκόμενες στον εφοδιασμό και τη διαχείριση του πολέμου με drone στην Ουκρανία, και όχι μόνο μέσω της παροχής δεδομένων δορυφορικής αναγνώρισης. Οι ΗΠΑ συνεργάζονται επίσης με ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ, τα οποία παραδίδουν στους Ουκρανούς κρίσιμα εξαρτήματα για την κατασκευή drones, αν όχι και πλήρως συναρμολογημένα drones.

Δεύτερον, ότι οι ρωσικοί πύραυλοι είναι απολύτως ικανοί να καταστρέψουν (σύμφωνα με τη διατύπωση της εφημερίδας «The Guardian») τα εργοστάσια όπλων της Ουκρανίας χρησιμοποιώντας συμβατικούς πυραύλους και drones.

Με λίγα λόγια, δεν υπάρχει ανάγκη η Ρωσία να χρησιμοποιήσει τακτικά πυρηνικά όπλα για να συντρίψει την Ουκρανία.

Όλα αυτά μας επαναφέρουν στο αρχικό ερώτημα: γιατί χρειάστηκε τόσος πολύς χρόνος στο Κρεμλίνο για να μεταβεί από μια στρατηγική πολέμου εξάντλησης σε μια στρατηγική αποφασιστικού χτυπήματος; Τώρα αρχίζω να πιστεύω ότι η απάντηση δεν βρίσκεται στην προσωπικότητα του Προέδρου, αλλά στις πολιτικές δυνάμεις που περιορίζουν και ίσως ακόμη και ελέγχουν τις αποφάσεις του σχετικά με τη διεξαγωγή του πολέμου.

Εννοώ εδώ τους ολιγάρχες που έχουν επιβάλει περιορισμούς στον Βλαντιμίρ Πούτιν από την ημέρα που προήχθη στην προεδρία από τον Μπόρις Γέλτσιν, πριν από περισσότερα από 25 χρόνια.

Αυτός ο πόλεμος τους έχει πλουτίσει άμεσα, στο βαθμό που οι πιο εξέχοντες μεταξύ τους κατέχουν τις επιχειρήσεις εξόρυξης ορυκτών που προμηθεύουν τις πρώτες ύλες στο κρατικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα.

Τους έχει πλουτίσει έμμεσα, καθώς η μετάβαση από μια πολιτική σε μια πολεμική οικονομία συνοδεύτηκε από διαφοροποιημένα επιτόκια δανείων για κεφάλαιο κίνησης μεταξύ των λίγων ευνοούμενων (ολιγάρχες ιδιοκτήτες της βαριάς βιομηχανίας) και των πολλών που υφίστανται διακρίσεις (μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις στους τομείς των καταναλωτικών αγαθών και των υπηρεσιών). Για την ολιγαρχική τάξη, η απώλεια των γιοτ και των επαύλεών τους στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να θεωρηθεί μια προσωρινή ενόχληση σε σύγκριση με τον πλουτισμό τους στην πατρίδα τους, τη Ρωσία.

Επίσης, από τη στρατηγική των «αιώνιων πολέμων» έχουν επωφεληθεί οι κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας, οι οποίες έχουν αξιοποιήσει την πολεμική κατάσταση για να ενισχύσουν τον έλεγχό τους επί του γενικού πληθυσμού.

Χρειάστηκε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο και να προχωρήσουμε τόσο πολύ στην απώλεια της αποτρεπτικής δύναμης —δηλαδή στην απώλεια της ρωσικής κυριαρχίας— για να απομακρυνθούν οι ολιγάρχες από την «τάφρο της τροφής» και για να συνειδητοποιήσει το Κρεμλίνο ότι η επιβίωσή του εξαρτάται από την αλλαγή πορείας στον πόλεμο. ©Gilbert Doctorow, 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους