Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τέλειωσε το ματς. Τσαντίλα, νεύρα, απογοήτευση. Κλάμα. Ναι, ρε. Κλάμα. ΠΑΙΔΙΑ είναι.

Στα αποδυτήρια, κατήφεια.

Πετσέτες, παπούτσια, οτιδήποτε μπορεί να πεταχτεί, πετάγεται. Βρισιές.

Νέα κλάματα.

Αυτή τη φορά και κάποια λόγια παρηγοριάς.

Ομιλία από τον προπονητή.

Μόνο αυτός ακούγεται.

Ψηλά το κεφάλι, το αποτέλεσμα δεν «δείχνει» αυτό που κάναμε, το τουρνουά συνεχίζεται. Ντους.

Ο καθένας σκέφτεται ποιες μαλακίες έκανε.

Ο καθένας τις δικές του, όχι ο ένας του αλλουνού.

Έκανε ένας την αρχή, μετά άρχισε ο άλλος: «Γιατί εγώ; Δεν έχασα τη μπάλα σ’ εκείνο το σημείο»; Αρχίζουν όλοι, μέσα στα αφρόλουτρα και στο τρεχούμενο νερό. Σταματάνε.

Τώρα πια δεν κλαίνε.

Απλά δακρύζουν.

Όχι ρε γαμώτο.

Όχι έτσι.

Βάζουν βερμούδα και το λευκό μπλουζάκι με το εθνόσημο.

Στην έξοδο, τους περιμένουν οι γονείς, όσοι γονείς ταξίδεψαν.

Μια αγκαλιά πεταχτή, ένα «δεν πειράζει παλικάρι μου», αυτά τα μπαμπαδίστικα και μαμαδίστικα, τα παρηγορητικά λόγια, που τέτοιες ώρες μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο.

Στο πούλμαν, βουβαμάρα.

Ακουστικά, μουσική, να ξεχαστούν λίγο.

Κινητό, όχι ακόμα.

Θυμηθείτε το αυτό. Ξενοδοχείο. Φαγητό.

Μόνο τα μαχαιροπήρουνα ακούγονται.

Ανόρεχτες κουβέντες.

Το πειραχτήρι της ομάδας κάνει μια προσπάθεια να ελαφρύνει λίγο τα πράγματα.

Δεν του βγαίνει.

Σωπαίνει κι αυτός.

Μια διεκπεραιωτική ενημέρωση. «Παιδιά, δωμάτια τώρα.

Καλή ξεκούραση, αύριο πρωινό, μετά συνάντηση για βίντεο και προπόνηση στις…». Καληνύχτες κτλ.

Ανά δίδυμα αποσύρονται στα δωμάτια.

Πέφτουν στο κρεβάτι με τα ρούχα.

Κινητό πάλι.

Κι εκεί αρχίζει ο εφιάλτης.

Το αλάτι στην πληγή. Ντροπή. Καρπαζοεισπράκτορες.

Μας βάλανε το κέρατο στον κώλο οι ταύροι οι Σπανιόλοι πάλι. Κοιμήσηδες. Γατάκια. Λιγόψυχοι. Εξαφανισμένοι. Άσουτοι. Ατάλαντοι. Ασέβαστοι.

Και ξανά ντροπή.

Και ξανά μανά ντροπή.

Και λίγα «κρίμα», «αδίκησαν τον εαυτό τους». (τα σχόλια είναι ΟΛΑ υπαρκτά). Τα μονολεκτικά πονάνε περισσότερο από τα σεντόνια, να ξέρετε.

Κάθε τέτοιο σχόλιο, ένα αγκαθάκι παραπάνω.

Από μαζοχισμό και μόνο, το δάχτυλο κάνει scroll όλο και πιο κάτω.

Να δει πόση άλλη φαντασία υπάρχει.

Ποια λέξη, ποιο επίθετο, για να πονέσει πιο πολύ.

Να ρίξει αλάτι στην ανοιχτή πληγή.

Και αναρωτιέμαι: Όλοι αυτοί που γράφουν αυτά που γράφουν, ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ; Δεν καταλαβαίνουν ότι αυτά που γράφουν θα τα διαβάσουν και τα παιδιά; Ή μήπως (ακόμα χειρότερα) ΕΧΟΥΝ; Οπότε γνωρίζουν ποιον παραπάνω πόνο προκαλούν αυτά καρφιά; Ξέρω τι θα πείτε, μη βιάζεστε. «Κριτική κάνουμε, δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε, να καταπιούμε ότι χάσανε δικό τους παιχνίδι από +29; Να τα βρίσκουμε όλα ωραία; Άντε ρε με τα κακομαθημένα! Αν είναι να γίνουν επαγγελματίες αθλητές, αυτά τα διαβάζουν και χειρότερα.

Ας κάνουν προπόνηση από τώρα». Κι αναρωτιέμαι, αυτοί που θα πρόβαλαν αυτόν τον αντίλογο, ΕΤΣΙ μιλάνε στα παιδιά τους; ΈΤΣΙ αντιμετωπίζουν το «λάθος» τους; ΕΤΣΙ ανελέητα τα χτυπούν λεκτικά, σαν χταπόδια στο βράχο; Ή μήπως τα δικά τους παιδιά τα κανακεύουν και τα προστατεύουν και τα παιδιά του αλλουνού τα σταυρώνουν; Κάντε μας τη χάρη ρε και βουλώστε το. Όλοι εσείς οι μυαλοπώληδες του κώλου, που τάχα «νοιάζεστε» για το μπάσκετ και την ανάπτυξή του.

Πηγαίνετε να κάνετε καμιά κριτική στους άνδρες της ομαδάρας σας, στα συμβόλαια των εκατομμυρίων, αν σας το επιτρέπουν τα οπαδικά σας γυαλιά.

Αφήστε τα παιδάκια αυτά στη μαυρίλα τους, να καθαρίσουν το μυαλό τους, να δουν την επόμενη μέρα.

Μεγάλο καλό θα (μας) κάνετε. Υ.Γ.1: Τεχνηέντως άφησα εκτός κάδρου το προπονητικό επιτελείο.

Εκεί το πράμα αλλάζει.

Και η ηλικία είναι διαφορετική, και η εμπειρία είναι διαφορετική.

Και το στομάχι πιο γερό.

Εδώ θα μου επιτρέψετε να εκφέρω μια προσωπική άποψη: Το 99% από εσάς που εξαπολύσατε αυτό τον οχετό είστε πολύ ΜΙΚΡΟΙ για να κρίνετε την κατάρτιση, την εμπειρία και την οξυδέρκεια του Βασίλη του Σκροπολίθα Vasilis Skropolithas ή, ακόμα χειρότερα, να τα βάλετε μ’ ένα μέγεθος σαν τον Γιώργη το Μακράκη Γιώργος Μακράκης, έναν άνθρωπο με πείρα από παιδικοεφηβικά μέχρι Α1 που από επιλογή κι όχι από ανάγκη ασχολείται με μικρά παιδιά πολλά χρόνια τώρα και μας προσφέρει διαμάντια κάθε χρόνο.

Αντέστε λοιπόν στις τρύπες σας και μην ξαναβγείτε. Υ.Γ.2: «Και γιατί να βλέπουν κινητό τα παλικάρια; Είναι απαραίτητο; Τα υποχρεώνει κανείς; Μόνα τους μπαίνουν στα ΜΚΔ και διαβάζουν ό,τι διαβάζουν; Ας τα κλείσουν να ησυχάσουν». Άλλη… δικαιολογία αυτή για την σκληρή, την ανελέητη κριτική.

Τη συγκεκριμένη οπτική, να σα πω την αλήθεια, την… ακούω.

Δεν διαφωνώ.

Το πολύ κινητό κάνει κακό και στα παιδιά που παίζουν μπάσκετ.

Αλλά ζω και στην Ελλάδα.

Δεν γίνονται αυτά.

Το συγκεκριμένο παιχνίδι το’ χουμε χάσει.

Και χωρίς να είμαστε +29 μπροστά. Y.Γ.3: Θεωρώ ότι είναι ξεκάθαρο, αλλά ας το ξεκαθαρίσω ακόμα περισσότερο: Το κείμενο "περιγράφει" συγκεκριμένα πρόσωπα και συμπεριφορές.

Δεν αναφέρεται σε όσους έγραψαν για την ήττα της εθνικής και το πώς έγινε. Στη Ελλάδα ζούμε κι ελληνικά γνωρίζουμε.

Καταλαβαίνουμε ποιος βγάζει την πίκρα του με αγάπη και ποιος με χολή και ξύδι. Δεν είναι το ίδιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους