Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο "Ου τις" που δεν ξεχνά Στην πολυσυζητημένη ταινία του Νόλαν, ο Οδυσσέας παραμένει στο νησί της Καλυψώς, επειδή καταπίνει λωτούς και λησμονά.

Αυτή είναι μία από τις πολλές αποκλίσεις του έργου από το ομηρικό πνεύμα και, κατά την άποψή μου, η βασικότερη από αυτές, επειδή ο Οδυσσέας όχι μόνο δε λησμονά, αλλά αντιθέτως διαρκώς σκαλίζει μέσα του την πληγή του νόστου.

Από την άλλη, ο μέσος Έλληνας παρακολουθεί την ταινία και εξοργίζεται με τις μαυροΕλενοΚλυταιμνήστρες, δε νιώθει, ωστόσο, ανάλογης έντασης οργή ή τύψεις για το ότι δε φρόντισε να διαβάσει την παρακαταθήκη του Ομήρου• μια κληρονομιά σε αδιάφορους και ανάξιους κληρονόμους.

Ο σημερινός μέσος Έλληνας είναι ένας Κύκλωπας απολίτιστος, σκληρόκαρδος, πνευματικά μονόφθαλμος που έχει μετατρέψει τη ζωή του σε μια σπηλιά με κοπριές.

Και αν αντικρίσει κάποιες στιγμές στο μισοσκόταδο τον εαυτό του και αναρωτηθεί για το ποιος είναι, η μόνη απάντηση είναι: ου τις.

Όχι κάποιος.

Πρέπει να εξοντώσει το θηρίο της απαιδευσίας μέσα του, να τυφλωθεί το μάτι της στενόμυαλης όρασης, για να εξοντωθεί αυτό το "ου" και να παραμείνει το "τις", κάποιος.

Και ύστερα, αφού βγει στη θάλασσα της γνώσης, μπορεί να φωνάξει δυνατά το όνομά του, "Οδυσσέας" ακόμη και αν αργότερα τον περιμένει το τίμημα της ύβρεως• με επίγνωση του τιμήματος της ύβρεως.

Όταν τυφλώνεις το μάτι της απαιδευσίας και της στενομυαλιάς, τότε θα πρέπει να πληρώσεις το τίμημα της ευθύνης για τη ζωή σου και για την κοινωνία όπου ζεις. Έχεις αυτή τη δύναμη;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους