Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Η γυναίκα θέλει διαζύγιο; Τότε θα πάρω το αυτοκίνητο, το εξοχικό και τον σκύλο, δήλωσε ο σύζυγος. Η Βέρα κρατούσε την κούπα με τα δυο της χέρια, ζεσταίνοντας τα δάχτυλά της, και κοιτούσε τον Αρτιόμ ήρεμα, σχεδόν τρυφερά. — Καλό είναι που άνοιξες μόνος σου αυτή τη συζήτηση, είπε χαμηλόφωνα. — Νόμιζα πως θα έπρεπε να αρχίσω εγώ. — Να αρχίσεις τι; χαμογέλασε ειρωνικά εκείνος, απλωμένος στην καρέκλα. — Καταλαβαίνεις καθόλου ότι χωρίς εμένα θα μείνεις με άδεια χέρια; — Εξήγησέ μου. — Σε ακούω προσεκτικά. — Τι υπάρχει να εξηγήσω; Ο Αρτιόμ χτύπησε τα δάχτυλά του, σαν να καλούσε σερβιτόρο. — Το αυτοκίνητο είναι δικό μου. — Το εξοχικό είναι δικό μου. — Και τον σκύλο θα τον πάρω κι αυτόν, για να μη μένεις εδώ και κλαψουρίζεις τα βράδια. Η Βέρα ήπιε μια μικρή γουλιά και ακούμπησε την κούπα στο τραπέζι πολύ προσεκτικά, σαν να φοβόταν μην ξυπνήσει ένα παιδί. — Παρεμπιπτόντως, ο Κόμης σε πλησιάζει μόνο όταν κρατάς λουκάνικο, παρατήρησε. — Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. — Συνέχισε. — Ποιες λεπτομέρειες! — Μιλάω σοβαρά. — Αν συνεχίσεις να κάνεις την έξυπνη, θα φύγεις από αυτό το διαμέρισμα μόνο με τις παντόφλες σου, κατάλαβες; — Αρτιόμ, είπε εκείνη χαμογελώντας με την άκρη των χειλιών της. — Αυτή τη στιγμή λαχανιάζεις τόσο απειλητικά, που ο γάτος των γειτόνων μάλλον έχει ήδη κρυφτεί κάτω από τον καναπέ. — Με κοροϊδεύεις; — Ούτε στο ελάχιστο. — Απλώς απολαμβάνω την παράσταση.

Έσκυψε μπροστά και η φωνή του άρχισε να ανεβαίνει, φτάνοντας σχεδόν σε τσιριχτές νότες. — Βερούνια, προφανώς δεν καταλαβαίνεις. — Θα σου τα κανονίσω όλα. — Δικηγόροι, έγγραφα, καταγγελίες. — Θα σε αφήσω στον δρόμο. — Στον δρόμο για πού; — Για ταξίδι γύρω από τον κόσμο; ρώτησε η Βέρα γέρνοντας το κεφάλι στο πλάι. — Ακούγεται δελεαστικό, αλλά τα σχέδιά μου είναι λίγο πιο ταπεινά. — Πάντα με τα αστεία σου! φώναξε εκείνος και χτύπησε την παλάμη του στο τραπέζι. — Εγώ σου μιλάω για τη ζωή σου κι εσύ γελάς! — Δεν γελάω. — Χαμογελάω. Ο Αρτιόμ έσφιξε τα σαγόνια του και άρχισε να μιλάει αργά, προφέροντας τις λέξεις μία μία, σαν να της μάθαινε τους κανόνες του παιχνιδιού. — Άκουσε καλά. — Θα πάρω όλα όσα αποκτήσαμε. — Σύμφωνα με τον νόμο. — Καταλαβαίνεις; — Σύμ-φω-να με τον νό-μο. — Καταλαβαίνω, απάντησε η Βέρα κουνώντας το κεφάλι. — Ο νόμος είναι καλό πράγμα. — Ιδίως όταν τον διαβάζεις μέχρι το τέλος. — Τι θέλει να πει αυτό; — Θέλει να πει ότι εξακολουθώ να έχω υπομονή μαζί σου. — Προς το παρόν. Ο Αρτιόμ περπατούσε κυκλικά στην κουζίνα, χειρονομούσε έντονα και θεωρούσε τον εαυτό του πολύ πειστικό. — Ποιος αγόρασε το αυτοκίνητο; — Εγώ. — Ποιος το οδηγούσε, έβαζε βενζίνη και το πήγαινε στο συνεργείο; — Εγώ. — Άρα είναι δικό μου. — Το οδηγούσες, ναι, συμφώνησε η Βέρα. — Αλλά να σου θυμίσω σε ποιο όνομα είναι γραμμένο; — Τι σημασία έχει σε ποιο όνομα είναι γραμμένο! — Σημασία έχει ποιος το χρησιμοποιούσε! — Α, υπέροχη λογική, είπε η Βέρα και ακούμπησε στην πλάτη της καρέκλας. — Χρησιμοποιώ το ασανσέρ κάθε μέρα. — Θα πάω λοιπόν να το πάρω στο σπίτι μου. — Σταμάτα τις γελοιότητες! ούρλιαξε εκείνος. — Σε ποιον ανήκει το εξοχικό; — Εγώ έβαψα τον φράχτη εκεί! — Μία φορά. — Πριν από τρία χρόνια. — Και, παρεμπιπτόντως, τότε έβαψες και τον γάτο. — Πάλι αυτός ο γάτος! — Τι σχέση έχει ο γάτος με όλα αυτά; — Ο γάτος δεν έχει καμία σχέση, συμφώνησε εκείνη ήρεμα. — Όμως ο φράχτης και το εξοχικό ανήκουν στη μητέρα μου, Αρτιόμ. — Και το αυτοκίνητο είναι γραμμένο στο όνομά της. — Και το οικόπεδο επίσης. — Το ξέρεις πολύ καλά. — Τοκ, τοκ.

Εκείνος σταμάτησε.

Το βλέμμα του άρχισε να περιφέρεται ανήσυχα και ύστερα τα μάτια του άναψαν ξανά από θυμό. — Και λοιπόν; — Θα τα μεταβιβάσουμε! — Θα αποδείξω ότι έχω επενδύσει χρήματα! — Με τι θα το αποδείξεις; — Με ένα κουτί μπογιάς και έναν κατεστραμμένο γάτο; — Εσύ! είπε εκείνος πνιγμένος από τον θυμό. — Πάντα ήσουν πονηρή! — Τα άρπαξες όλα, τα έγραψες όλα στους συγγενείς σου, κι εγώ έμεινα σαν ηλίθιος! — Σε αυτό συμφωνώ εν μέρει, είπε η Βέρα κουνώντας το κεφάλι. — Όχι στο ότι άρπαξα κάτι, αλλά στο σημείο με τον ηλίθιο. — Τι είπες; — Είπα ότι εσύ ο ίδιος δεν έγραψεςτίποτα στο όνομά σου και τώρα αγανακτείς επειδή δεν υπάρχει τίποτα να μοιραστεί. — Είναι σαν να πηγαίνεις στον γάμο κάποιου άλλου και να προσβάλλεσαι επειδή δεν σου έδωσαν κομμάτι από την τούρτα. Ο Αρτιόμ έσκυψε πάνω από το τραπέζι, στηρίζοντας τις αρθρώσεις των δαχτύλων του στην επιφάνειά του. — Σε προειδοποιώ. — Με το καλό. — Δώσε μου το εξοχικό, δώσε μου το αυτοκίνητο και θα χωρίσουμε ήσυχα. — Κι αν δεν γίνει με το καλό; ρώτησε η Βέρα σηκώνοντας τα φρύδια με ειλικρινή περιέργεια. — Τι θα γίνει τότε; — Θα φυσάς πάνω μου απειλητικά; — Θα σου καταστρέψω τη ζωή! — Αρτιόμ, μέσα σε δύο χρόνια δεν κατάφερες ούτε το κουρτινόξυλο να κρεμάσεις στην κρεβατοκάμαρα. — Για ποια ζωή μιλάς; — Τι ακριβώς θα καταστρέψεις; Άνοιξε το στόμα του για να πει κάτι συντριπτικό, αλλά τότε χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. * Στο κατώφλι στεκόταν η Λίντια, η μητέρα του Αρτιόμ.

Έβγαλε το αδιάβροχό της, το κρέμασε στον γάντζο και μπήκε στην κουζίνα με το σταθερό βήμα ανθρώπου που δεν είχε έρθει για επίσκεψη, αλλά για δουλειά. — Σας άκουγα ήδη από το κλιμακοστάσιο, είπε με ήρεμη φωνή. — Φωνάζετε τόσο δυνατά που σας ακούει όλη η πολυκατοικία. — Δεν φωνάζω εγώ, αυτή με φέρνει στα άκρα! πέταξε αμέσως ο Αρτιόμ. — Μαμά, πες της! — Πες της ότι έχω δικαιώματα! Η Λίντια κάθισε αργά σε μια καρέκλα, κοίταξε πρώτα τον γιο της και ύστερα τη Βέρα. — Σε τι έχεις δικαίωμα, γιε μου; ρώτησε ήρεμα. — Απαρίθμησέ τα. — Στο αυτοκίνητο! — Στο εξοχικό! — Εγώ είμαι ο σύζυγος, εγώ είμαι ο αρχηγός της οικογένειας! — Ο αρχηγός της οικογένειας, επανέλαβε η Λίντια και κούνησε σχεδόν ανεπαίσθητα το κεφάλι. — Άφησέ με να σου θυμίσω κάτι. — Μαμά, μην αρχίζεις πάλι με τις ιστορίες σου… — Σώπα, τον διέκοψε, και η φωνή της έγινε σταθερή. — Όταν χωρίσαμε με τον πατέρα σου, εκείνος πήρε τα πάντα. — Καταλαβαίνεις; — Τα πάντα. — Το αυτοκίνητο, το διαμέρισμα, τις οικονομίες. — Και σύμφωνα με τα έγγραφα είχε δίκιο, επειδή όλα πράγματι του ανήκαν… Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους