Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ομιλία της κυρίας Αναγνώστου Κάλλις, Προέδρου του Συλλόγου. " Σας καλωσορίζουμε στις εκδηλώσεις μνήμης της 23ης Ιουλίου 2018.

Οκτώ χρόνια από την ημέρα που ο χρόνος σταμάτησε για εκατοντάδες ανθρώπους και η ζωή χωρίστηκε οριστικά σε ένα «πριν» και ένα «μετά». Η σημερινή επέτειος δεν είναι μια ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο.

Είναι μια πληγή που παραμένει ανοιχτή.

Μια πληγή με ονόματα, πρόσωπα, οικογένειες, αναμνήσεις και ζωές που άλλαξαν για πάντα.

Δεν ήταν μόνο η ημέρα μιας καταστροφικής πυρκαγιάς.

Ήταν η ημέρα που η Πολιτεία απέτυχε να προστατεύσει τους πολίτες της αφήνοντας τη φωτιά να διασχίσει πέντε οικισμούς χωρίς να ανακοπεί.

Η ημέρα που άνθρωποι εγκαταλείφθηκαν, αβοήθητοι απέναντι σε έναν κίνδυνο που εξελισσόταν, εν αγνοία τους, αλλά μπροστά στα μάτια όλων των υπευθύνων.

Είναι η ημέρα των 120 ανθρώπων μας που δεν επέστρεψαν ποτέ.

Είναι η ημέρα 57 εγκαυματιών μας που ζουν με τα σημάδια της φωτιάς στο σώμα και στην ψυχή τους.

Είναι η ημέρα των οικογενειών που έχασαν τους ανθρώπους τους και δεν πρόλαβαν καν να τους αποχαιρετήσουν.

Και όλων ημών που αναγκαστήκαμε να μάθουμε ξανά πώς να ζούμε με μια απώλεια που δεν αναπληρώνεται.

Κάθε μία από αυτές τις ζωές είχε τη δική της μοναδική αξία.

Δεν ήταν απλοί αριθμοί.

Ήταν άνθρωποι.

Με όνειρα, σχέδια, παιδιά, γονείς, φίλους, καθημερινότητα.

Που είχαν δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια τους εκείνο το βράδυ.

Που είχαν δικαίωμα στη ζωή, στην ασφάλεια και στην προστασία.

Από εκείνη τη Δευτέρα μέχρι σήμερα γράφτηκαν χιλιάδες σελίδες.

Άρθρα, απόψεις, έρευνες, πορίσματα, καταθέσεις, δικογραφίες, δικαστικές αποφάσεις που.. καμώνονται ότι αποδίδουν τα γεγονότα και τις ευθύνες.

Κι όμως, ακόμη και σήμερα, η αλήθεια δεν έχει αποτυπωθεί όπως θα έπρεπε.

Δεν έχουν αναζητηθεί όλες οι ευθύνες, ούτε έχουν εξαχθεί όλα τα αναγκαία συμπεράσματα που θα διασφαλίσουν και ότι μια τέτοια τραγωδία δεν θα επαναληφθεί.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο χρέος απέναντι στους ανθρώπους που χάθηκαν και στο βίωμα μας.

Γιατί η μνήμη δεν είναι μόνο αναδρομή στο παρελθόν.

Είναι ευθύνη απέναντι στο μέλλον.

Οκτώ χρόνια μετά, η κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο ερώτημα.

Πώς τιμά πραγματικά τα θύματα μιας τόσο μεγάλης τραγωδίας και την αλήθεια; Η Δικαιοσύνη αναγνώρισε ότι υπήρξαν ″κάποιες ευθύνες″ και καταδίκασε συγκεκριμένους ανθρώπους.

Άφησε δε συγκεκριμένους άλλους, εντελώς ανέγγιχτους από κάθε διαδικασία απόδοσης όποιων ευθυνών.

Με την απόφαση του Εφετείου Πλημμελημάτων, τον Ιούνιο του 2025, 6 εκ των ενόχων για το έγκλημα μας, κυκλοφορούν ήδη ανάμεσα μας ελεύθεροι και απολαμβάνουν προνόμια, έχοντας εξαγοράσει τις ποινές τους.

Άλλοι 4 καταδικάσθηκαν σε φυλάκιση 5 ετών, τότε.

Είναι οι άνθρωποι που κρίθηκαν ένοχοι και με την αμετάκλητη δικαστική κρίση του Αρείου Πάγου, μόλις 2 μήνες πριν, καθώς, όπως αναφέρει η απόφαση, με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους σκότωσαν 120 ανθρώπους και προκάλεσαν τις μόνιμες σωματικές βλάβες σε άλλους 57. Και όμως ″τυπικά″, ″δικαιωματικά″, 3 εξ αυτών, ζητούν την αναγνώριση ″προηγούμενου σύννομου βίου″, και διεκδικούν ξανά την ελευθερία τους.

Αυτή η πραγματικότητα εξακολουθεί να αναπαράγει ένα βαθύ ηθικό ζήτημα.

Γιατί οι άνθρωποι που χάθηκαν εκείνη τη νύχτα δεν είχαν δεύτερη ευκαιρία.

Δεν μπορούσαν να ζητήσουν επιείκεια.

Δεν μπορούσαν να εξαγοράσουν τον θάνατό τους.

Δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στις οικογένειές τους.

Οι εγκαυματίες δεν μπορούν να διαγράψουν όσα έζησαν και όσα υποφέρουν.

Οι οικογένειες δεν μπορούν να επιστρέψουν στον χρόνο πριν την καταστροφή και πριν από την απουσία των οικείων τους.

Και υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που χάθηκαν χωρίς να ταυτοποιηθούν, στερημένοι ακόμη και από το αυτονόητο δικαίωμα να έχουν το όνομά τους δίπλα στη μνήμη τους.

Γι' αυτό τα ερωτήματα παραμένουν.

Πώς μετριέται η αξία μιας ανθρώπινης ζωής; Πώς ισορροπεί το δικαίωμα στην ελευθερία εκείνων που καταδικάστηκαν με το δικαίωμα στη ζωή που στερήθηκαν τα θύματα; Αυτά τα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο τα δικαστήρια.

Αφορούν την ίδια την κοινωνία μας.

Αφορούν τις αξίες πάνω στις οποίες θέλουμε να στηρίζεται η Πολιτεία.

Γιατί μια δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από το πώς διαχειρίζεται μια καταστροφή όταν συμβαίνει.

Κρίνεται και από το αν αναζητά την αλήθεια, αν αποδίδει ευθύνες, αν εξασφαλίζει λογοδοσία, και αν μαθαίνει από τα λάθη της.

Η ευθύνη δεν εξαντλείται σε μια δικαστική απόφαση.

Η πραγματική ευθύνη σημαίνει αναγνώριση των λαθών, σεβασμό απέναντι στους ανθρώπους που πληρώνουν τίμημα βαρύ και έμπρακτη δέσμευση ότι κανείς άλλος δεν θα βιώσει ξανά μια αντίστοιχη τραγωδία.

Οι οικογένειες που έχασαν τους ανθρώπους τους και όσοι επιζούμε με σώμα και ψυχή σημαδεμένα κουβαλάμε εδώ και οκτώ χρόνια μια πληγή που δεν κλείνει.

Απλώς, μαθαίνουμε να ζούμε μαζί της.

Και γίνεται ακόμη πιο βαριά όταν συνοδεύεται από την αίσθηση της εγκατάληψης και τη λήθη που μας επιβάλλεται.

Γι' αυτό η μνήμη είναι πράξη ευθύνης.

Να θυμόμαστε σημαίνει, να αναγνωρίζουμε την αξία κάθε ανθρώπου που χάθηκε.

Να στηρίζουμε όσους συνεχίζουν να δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα επιβίωσης.

Να στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες που εξακολουθούν να ζουν με ένα κενό που δεν μπορεί να αναπληρωθεί.

Αλλά και να απαιτούμε μια Πολιτεία που προστατεύει πραγματικά την ανθρώπινη ζωή.

Για εμάς, αυτό είναι το μεγαλύτερο κληροδότημα.

Να μετατρέπουμε τον πόνο και τις απώλειές μας σε εφαλτήριο ευθύνης και αλλαγής.

Να μην επιτρέψουμε ποτέ οι άνθρωποί μας να γίνουν απλώς μια αναφορά σε τραγωδία.

Να θυμόμαστε τα πρόσωπά τους.

Τις ιστορίες τους.

Τις ζωές που έζησαν και τα όνειρα που δεν πρόλαβαν να πραγματοποιήσουν.

Γιατί ο τρόπος με τον οποίο τιμούμε τους νεκρούς μας φανερώνει ποιοι είμαστε.

Ο τρόπος που στεκόμαστε δίπλα στους ζωντανούς που πληγώθηκαν δείχνει το μέτρο της ανθρωπιάς μας.

Και ο τρόπος που απαιτούμε αλήθεια και λογοδοσία δείχνει πόσο πραγματικά σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή.

Για εκείνους που χάθηκαν.

Για εκείνους που έμειναν πίσω.

Και για εκείνους που δεν πρέπει ποτέ να ζήσουν όσα ζήσαμε εμείς.

Στις 23 Ιουλίου δεν θυμόμαστε μια καταστροφή.

Υπερασπιζόμαστε την αξία της ανθρώπινης ζωής - πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από κάθε τραγωδία. " Μετά την ομιλία, ακολούθησε το Προσκλητήριο των Νεκρών μας και η πορεία στην Αργυρά Ακτή όπου αποθέσαμε 120 φαναράκια, φταγμένα από την Έλενα Παπαποστόλου, στη μνήμη τους.

Ευχαριστούμε τη Μικτή Πολυφωνική Χορωδία Σπάτων Αρτέμιδας του Συλλόγου Γυναικών Σπάτων για τη συγκινητική συμμετοχή και παρουσία τους. Ευχαριστούμε όλους που βρεθήκατε κοντά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους