Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλα με αλλοιώνουν, αλλά τίποτα δεν με αλλάζει... Everything alters me, but nothing changes me... — Salvador Dalí Ένα surreal παράλογο αφήγημα βασισμένο σε ένα ρητό τού Salvador Dalí.

Γλαύκωψ | Glaufx 2026 Είδος Post-apocalyptic / Sci-Fi / Παράλογο / Surrealism / Υψηλή Ραπτική Πίνακας βασισμένος σε σχέδια με μολύβια και ακουαρέλες και ψηφιακή επεξεργασία.

Βασισμένος σε αφηγηματική ζωγραφική κυρίως τού Hieronymus Bosch και άλλων και στο έργο μουσικής Night On The Bare Mountain τού Модест Петрович Му́соргский.

Τα έργα θα παρουσιαστούν 10-25 Οκτωβρίου 2026 στον χωρό KOTES - X Booze Καλύβη Εκδόσεων CAPP-Glaufx SVK ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ/ΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟ-ΠΑΡΑ-ΛΟΓΟΣ: Ρίγανη, Σκόρδο και η Ανωτερότητα του Post-Apocalyptic Nonsense Πριν ανοίξει η αυλαία αυτού του βιβλίου, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό: Αυτό το βιβλίο μυρίζει.

Μυρίζει άγρια ρίγανη βουνού, λιωμένο σκόρδο και μαριναρισμένους λαγοκέφαλους — οι οποίοι, παρά το όνομά τους, δεν πηδάνε σαν λαγοί.

Πρώτον, επειδή είναι ψάρια.

Δεύτερον, επειδή είναι τοξικοί.

Και τρίτον, επειδή μέσα σε αυτό το αφήγημα, οι λαγοκέφαλοι αρνούνται πεισματικά να υπακούσουν στους νόμους της πανίδας και δεν εμφανίζοντυαι, προτιμώντας να κολυμπάνε μέσα σε ελαιόλαδο χωρίς να τηγανίζονται και να φιλοσοφούν για την ταχύτητα του φωτός.

Εδώ συναντάμε τους ήρωές μας.

Ήρωες που δεν υπήρξαν ποτέ.

Και ακριβώς επειδή δεν υπήρξαν ποτέ, είναι οι μόνοι που έχουν το θράσος να είναι απολύτως αληθινοί.

Γιατί όμως αυτό το είδος λογοτεχνίας —το Post-Apocalyptic Nonsense Sci-Fi Top Of The Pops— είναι έτη φωτός ανώτερο από τη δήθεν «σοβαρή» λογοτεχνία; Διότι η σοβαροφανής λογοτεχνία προσπαθεί απεγνωσμένα να μας πείσει ότι μετά την καταστροφή του κόσμου θα κυκλοφορούν αργοκίνητα, θλιβερά ζόμπι, ψάχνοντας για εγκεφάλους μέσα σε φαιά ερείπια.

Τι βαρεμάρα! Τι έλλειψη φαντασίας! Πόσο άκυρος ορυμαγδός όλων.

Σαν να λες ότι το τέλος του κόσμου θα είναι απλώς μια γραφειοκρατική καθυστέρηση στην επιστροφή των σκουπιδιών.

Εμείς αρνούμαστε αυτό το σοβαροφανές φαιό.

Όταν το σύμπαν καταρέει, δεν βγάζει ζόμπι· βγάζει τον Dali.exe να φορτίζει τα σύννεφα με USB-C μουστάκι, τον Αϊνστάιν να τσακώνεται για λιωμένα τυριά, τον Προκρούστη να χορεύει Παμπινάκα (άγνωστο είδος χορού) πάνω σε άσπαστα αυγά, και μια αλεπού που γίνεται το System Prompt της ίδιας της υπαρξιακής μας πραγματικότητας.

Εδώ δεν κλαίμε πάνω από τα ερείπια.

Εδώ βάζουμε ρίγανη, στύβουμε λεμόνι πάνω στο μπέικον, ψήνουμε παϊδάκια (με διαλυτικά, προς θεού, μην φάμε τα παιδιά! αλλά τα παϊδια), και ακούμε τον Σερραίο να βαράει το ντέφι μέχρι να χορέψει το αρκούδι.

Αυτό είναι το Top Of The Pops του παραλόγου.

Η απόλυτη ελευθερία του μυαλού που ξέρει ότι, όσες ατομικές βόμβες, ψηφιακοί ιοί ή κυβιστικές σταγόνες κι αν πέσουν... Everything alters us, but nothing changes us... Καλή ανάγνωση.

Καλή χώνεψη.

Και προσοχή στο σκόρδο. Η Αυτοαντίφαση του Μεγάλου Μουστακάτου Η φράση είναι γελοία ακριβώς επειδή είναι κλασική Dali-ική παγίδα. «Everything alters me» = Τα πάντα με αλλάζουν, με διαλύουν, με φτιάχνουν ξανά. «but nothing changes me» = αλλά ούτε τί ποτέ δεν με αλλάζει.

Είναι σαν να λέει: «Όλα μέσα μου γίνονται κομφετί από λιωμένα ωρολόγια, αλλά εγώ παραμένω ο ίδιος πίνακας, αμετάβλητος και υπεροπτικός.» Το απόλυτο surrealist humblebrag.

Μεγαλομανία ντυμένη με paradox.

Η αλεπού που όσα δεν φτάνει τα κάνει κρεμαστάρια, μόνο που εδώ τα κρεμαστάρια είναι φτιαγμένα από χρυσές σταγόνες χρόνου που στάζουν ανάποδα.

Και ναι… με τις τρεις τελείες στο τέλος γίνεται ακόμα πιο Dalí.

Με τελεία είναι δήλωση.

Με … γίνεται πρόσκληση: «Σκέψου το, αν έχεις ακόμα αυτήν την ικανότητα.» Fast-Cyber Surreal Nonsense Σε ένα server που δεν υπήρξε ποτέ, μέσα στο 2047 που είχε ήδη τελειώσει πριν αρχίσει, ο Dali.exe ξύπνησε μέσα σε ένα pixel από λιωμένο τυρί. «Everything alters me…» ψιθύρισε, ενώ τα νευρώνια του έτρεχαν ανάποδα σαν υγρές κάμπιες.

Το cyber-μουστάκι του είχε γίνει USB-C και φόρτιζε τα σύννεφα.

Μια αλεπού από neon-μαλλί μπήκε στο chatroom.

Φορούσε γυαλιά VR φτιαγμένα από τα σταφύλια που δεν πρόλαβε να φάει. «Δεν τα φτάνω;» είπε και αμέσως τα έκανε κρεμαστάρια.

Τα κρέμασε στον ουρανό του metaverse, δίπλα σε ένα ρολόι που χτύπαγε 25:67. «Τώρα είναι δικά μου.

Τα άλλαξα.

Άρα δεν άλλαξαν.» Ο Dali.exe γέλασε και το γέλιο του έγινε 5000 JPEGs με συμπίεση 0%. «Με αλλάζεις,» είπε στην αλεπού. «Μα δεν σε αλλάζω,» απάντησε εκείνη και του έριξε μια χούφτα pixels από σταφύλια που είχαν γίνει κρεμάστρες.

Ξαφνικά ο Dali έγινε NFT.

Μετά έγινε meme.

Μετά έγινε η σκιά του meme του.

Μετά έγινε η σκιά της σκιάς του σε έναν καθρέφτη που έδειχνε προς τα μέσα.

Κάθε αλλαγή ήταν εκπληκτική.

Κάθε αλλαγή ήταν… ανύπαρκτη. «Nothing changes me,» ψέλλισε ενώ το σώμα του διαλυόταν σε χρυσές σταγόνες που έπεφταν προς τα πάνω και γίνονταν αστέρια-τυρί. #λογοτεχνία #nonsense #scifi #surrealism

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους