Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ταυτοτητα μας, οι αναμνησεις μας... Κι όταν γυρίσω θα γυρίσω με τα ρούχα ενός άλλου και το όνομα ενός άλλου.

Κανείς δεν θα με περιμένει κι αν δεν με γνωρίσεις και πεις δεν είσαι εσύ θα σου δώσω σημάδια να πιστέψεις.

Τη λεμονιά στον κήπο σου, το ακρινό παράθυρο που μπάζει το φεγγαρι κι ακόμη σημάδια του κορμιού, σημάδια της αγάπης.

Κι όταν ανέβουμε τρέμοντας στο παλιό δωμάτιο ανάμεσα στο ένα αγκαλιάσμα και στο άλλο, ανάμεσα σ' ένα κάλεσμα και σε ένα άλλο θα σου διηγούμαι το ταξιδι, όλη τη νύχτα και όλες τις νύχτες που θα 'ρθουν". Απόσπασμα απο την ταινία ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ του Θ. Αγγελοπουλου Νομίζω πως όλοι μας κάποια στιγμή φεύγουμε από τη ζωή που ξέραμε και, όταν επιστρέφουμε, δεν είμαστε πια οι ίδιοι.

Δεν είναι μόνο τα χρόνια που περνούν.

Είναι οι απώλειες που μας άλλαξαν, οι άνθρωποι που μας έλειψαν, οι ήττες που μας ταπείνωσαν, οι αγάπες που μας άνοιξαν και οι προδοσίες που μας ανάγκασαν να ξανασυστηθούμε στον εαυτό μας.

Κι έτσι, όταν κάποτε γυρίζουμε, γυρίζουμε πάντα με τα ρούχα κάποιου άλλου.

Και, καμιά φορά, ακόμη και με το όνομα κάποιου άλλου.

Γιατί ο πραγματικός φόβος δεν είναι μήπως δεν βρούμε το σπίτι μας.

Είναι μήπως το σπίτι δεν μας αναγνωρίσει.

Μήπως οι άνθρωποι που αγαπήσαμε κοιτάξουν το πρόσωπό μας και πουν: «Δεν είσαι εσύ». Κι όμως, υπάρχει κάτι που με συγκινεί περισσότερο από αυτή την αγωνία.

Είναι η απάντηση του Οδυσσέα.

Δεν λέει: «Θα σου αποδείξω ποιος είμαι». Λέει: «Θα σου δώσω σημάδια». Όχι έγγραφα.

Όχι ταυτότητες.

Όχι βεβαιότητες. Σημάδια! Τη λεμονιά στον κήπο.

Το παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι.

Τα σημάδια του σώματος.

Τα σημάδια της αγάπης.

Σαν να λέει ότι η ταυτότητά μας δεν κατοικεί στο όνομά μας αλλά στις κοινές μας αναμνήσεις.

Σ' εκείνον τον κόσμο που χτίσαμε μαζί με κάποιον άλλον και που μόνο οι δυο μας μπορούμε να αναγνωρίσουμε.

Ίσως γι' αυτό νιώθω το απόσπασμα αυτό να με αφορά τόσο βαθιά.

Γιατί όσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο με ενδιαφέρει να με αναγνωρίζουν όλοι.

Με ενδιαφέρει να υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που, πίσω από τις αλλαγές, πίσω από τις ρυτίδες, πίσω από τις ήττες και τις μεταμορφώσεις, να μπορεί να πει: «Σε ξέρω.

Είσαι ακόμη εσύ.» Και ίσως τελικά αυτό να είναι η αγάπη.

Να μπορείς να επιστρέφεις κάθε φορά διαφορετικός, χωρίς να χρειάζεται να ξανασυστηθείς.

Να υπάρχει κάποιος που να αναγνωρίζει όχι το πρόσωπό σου, αλλά τα σημάδια της διαδρομής σου.

Κάποιος που να θυμάται μαζί σου τη λεμονιά, το παράθυρο που μπάζει το φεγγάρι, εκείνο το δωμάτιο όπου η ζωή σας έγινε κοινή ιστορία.

Και τότε καταλαβαίνεις πως η μεγαλύτερη επιθυμία μας δεν είναι να γυρίσουμε σπίτι. Είναι να υπάρχει ακόμη κάποιος που να μπορεί να μας αναγνωρίσει όταν επιστρέψουμε... (Από Αντώνης Ανδρουλιδάκης)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους