Ο Σταυρός αναμφισβήτητα σημαίνει θλίψη· αλλ' όταν αυτή η θλίψη αντιμετωπίζεται σαν πνευματικό γεγονός στη ζωή μας και προσπαθούμε να παρεμβάλουμε τον Θεό μέσα σ' αυτό το γεγονός, τότε κατά ένα...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Σταυρός αναμφισβήτητα σημαίνει θλίψη· αλλ' όταν αυτή η θλίψη αντιμετωπίζεται σαν πνευματικό γεγονός στη ζωή μας και προσπαθούμε να παρεμβάλουμε τον Θεό μέσα σ' αυτό το γεγονός, τότε κατά ένα παράδοξο κι ανεξήγητο τρόπο, η θλίψη μας που μέχρι τότε μας δημιουργούσε κούραση και κατάθλιψη, με την παρέμβαση του Θεού αρχίζει να αλλοιώνεται κι η καρδιά αρχίζει να γλυκαίνει και να εμφανίζει μια αισιοδοξία κι ελπίδα που προέρχεται από την εμπιστοσύνη στον Θεό.

Αυτό το φαινόμενο οι Πατέρες το ονομάζουν χαρμολύπη· και τη συμμετρία που εκφράζει αυτή η αντιφατική λέξη, χαρά και λύπη, την θεωρούν απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη κάθε υγιούς πνευματικού φαινομένου, αλλά και σαν ένδειξη γνησιότητός του.

Αλλοίμονο αν ο πνευματικός μας αγώνας δεν συνοδεύεται απ' αυτήν την συμμετρία.

Τότε η θλίψη πλεονάζει, η ψυχική ισορροπία καταστρέφεται και η καρδιά μας δηλητηριάζεται απ' τη μελαγχολία και την απόγνωση. Ο Σμέμαν, ένας χαρισματικός Ρώσος θεολόγος της διασποράς, έκανε μια δυναμική παρατήρηση: «Απ' όλα όσα είπαν οι άθεοι εναντίον της Εκκλησίας και του Θεού, ο Νίτσε είπε την πιο τρομερή κουβέντα: “Αν παρατηρήσεις, θα δεις ότι οι Χριστιανοί δεν έχουν χαρά". Ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να λεχθεί για την Εκκλησία». Για να πούμε λοιπόν και του στραβού το δίκιο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Νίτσε εν πολλοίς, είπε μια αλήθεια.

Δεν ξέρω πώς τα καταφέραμε έτσι και βάρυνε τόσο πολύ η εκκλησιαστική μας ατμόσφαιρα, ώστε κατάντησε η μελαγχολία κι η καταχνιά να αιωρούνται πάντοτε στον εκκλησιαστικό χώρο, και να θεωρείται η ελαφρά ή η βαρύτερη κατάθλιψη του αγωνιστή Χριστιανού το κυριώτερο γνώρισμα γνησιότητος της πνευματικής του ζωής.

Όσο πιο μεγάλος ο αγώνας του Χριστιανού, όσο πιο σκληρά αγωνίζεται εναντίον του διαβόλου, τόσο περισσότερο καταντάει αγέλαστος, βαρύς και καταθλιμμένος.

Οπωσδήποτε αυτό αποτελεί πνευματικό εκπεσμό κι αποδεικνύει μόνο ένα πράγμα: ότι ο αγωνιστής Χριστιανός δεν έχει βάλει ακόμη τον Θεό στη ζωή του κι ότι ο εγωϊσμός του είναι η κύρια πηγή έμπνευσης και δύναμης. Θλιμμένοι Χριστιανοί λυπούν τον Θεό και διότι αδυνατεί να κάνει το έργο Του σ' αυτούς, αλλ' επίσης διότι καταντάει συκοφαντικό υλικό για τους εχθρούς Του.

Η απαραίτητη προϋπόθεση για να κάνει κάτι το Άγιο Πνεύμα στην ανθρώπινη καρδιά, είναι η χαρμολύπη των Πατέρων· όταν δηλαδή, μαζί με τον κόπο και την οδύνη της πνευματικής μας προσπάθειας υπάρχει σταθερά και η χαρά του Χριστού μέσα μας.

Είτε προσπαθούμε να μετανοήσουμε για τα αμαρτήματά μας, είτε με την ασκητικότητά μας θέλουμε να δαμάσουμε τα πάθη μας, προπάντων δε όταν κάνουμε την ταπεινή μας προσευχούλα το βράδυ ή λέμε την ευχή του Ιησού τη μέρα, για να μην είναι αυτό που κάνουμε μια απλή ανθρώπινη προσπάθεια, θα πρέπει το Άγιο Πνεύμα να δηλώνει την παρουσία Του στη ζωή μας, γλυκαίνοντας και χαροποιώντας την καρδιά μας και ενθουσιάζοντάς την για το υπόλοιπο της πορείας της.

Αυτό είναι το ασφαλές κριτήριο ότι η πνευματική μας προσπάθεια δεν θα μείνει στη γη, αλλά θα φτάσει στον παραλήπτη της που είναι ο Θεός.

Έτσι λοιπόν, όταν συναντάμε σοβαρό και αγέλαστο Χριστιανό, βαρύ και ασήκωτο λόγω του μεγάλου ασκητικού του αγώνα, θα πρέπει ν' αναρρωτιόμαστε: μήπως ο ταλαίπωρος αυτός πάσχει από ψυχικά κενά και δεν φταίει για την κατάθλιψή του ο καημένος ο Χριστός; Να θυμόμαστε ότι ο Πέτρος ο Δαμασκηνός, αριθμώντας τα αμαρτήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο αγωνιζόμενος Χριστιανός, περιλαμβάνει και τη σοβαρότητα· για τον λόγο ότι η σοβαρότητα είναι είτε υποκρισία και πλαστή εικόνα, είτε βάρος ψυχής που προέρχεται από αδάμαστο εγωϊσμό, ο οποίος και συνθλίβει όποιον τον κουβαλάει.

Όποιος στέκεται απλά και φυσικά απέναντι στον Θεό και λέει ταπεινά την τροσευχούλα του, αμέσως ενεργοποιείται ο μυστηριακός χώρος και τρόπος και μια μυστική δύναμη μεταφέρεται στην προσευχόμενη καρδιά• μια μυστική δύναμη που όχι μόνο επαρκεί για την την καθημερινότητά του, αλλά τον απαλλάσσει κι απ' την κατάθλιψη, σοβαρότητα και λοιπές άλλες αμαρτίες. -----------▪︎----------▪︎----------▪︎----------▪︎---- Μοναχού Μιχαήλ: Λόγοι ενός μοναχού IV - Εκδόσεις Δορκάς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους