Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε καλοκαίρι, το ίδιο ανακυκλούμενο θέατρο του παραλόγου: η Ελλάδα καίγεται απ’ άκρη σε άκρη.

Και ποια είναι η μόνη σταθερά σε αυτό το δράμα; Η εύκολη καραμέλα της «ατομικής ευθύνης». Ένας μηχανισμός που ξέρει μόνο να μεταθέτει τις δικές του αποτυχίες στους πολίτες. ​Όλη η «ετοιμότητα» και η «τεχνολογία» ενός ολόκληρου κράτους εξαντλούνται στο γνώριμο ήχο του 112.

Ένα ψηφιακό συγχωροχάρτι ανικανότητας που σου λέει «τρέξε να σωθείς», επειδή το ίδιο το σύστημα αποδείχθηκε —για πολλοστή φορά— ανίκανο να προστατεύσει τη χώρα.

Χάσαμε πια το μέτρημα από τις «μεμονωμένες» τραγωδίες που επαναλαμβάνονται με μαθηματική ακρίβεια, ενώ δυστυχώς για μια ακόμη φορά θρήνουμε ανθρώπινες ζωες. ​Η λέξη «πρόληψη» παραμένει μια άγνωστη έννοια, θαμμένη κάτω από τόνους γραφειοκρατίας, έλλειψης σχεδιασμού και εγκληματικής αδιαφορίας.

Αν συνεχίσουμε έτσι, όταν καεί και το τελευταίο δέντρο και η χώρα μετατραπεί οριστικά σε κρανίου τόπο, το τελευταίο μήνυμα από το 112 δεν θα μας καλεί να εκκενώσουμε κάποιον οικισμό. ​Θα μας καλεί να εγκαταλείψουμε τη χώρα.

Μόνο οργή, θλίψη και ντροπή για μια κρατική μηχανή που η ανικανότητά της ξεχειλίζει, αφήνοντας πίσω της μόνο στάχτη και υποσχέσεις. Άρης Κ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους