Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατέ Καζάντη: Το άρθρο 16 και ο βάκιλος της μετάλλαξης Ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές: η «ψυχή» της αριστεράς δεν νοείται χωρίς την υπεράσπιση, πέρα από κάθε εμπορευματοποίηση, των δύο βασικών πυλώνων του κοινωνικού λεγόμενου κράτους, δηλαδή της καθολικής πρόσβασης των πολιτών σε δημόσιες και δωρεάν παροχές για την υγεία και την παιδεία.

Τα δύο τούτα ιδιοσυστατικά της, ταυτοχρόνως με τον διαρκή αγώνα για την άμβλυνση των ταξικών ανισοτήτων, οφείλουν να αποτελούν τον πυρήνα κάθε πολιτικού προγράμματος που -ευαγγελίζεται πως- διαθέτει αριστερό προσανατολισμό.

Πεμπτουσία ενός τέτοιου προγράμματος θα έπρεπε να αποτελεί η με κάθε τρόπο υπεράσπιση του άρθρου 16 του Συντάγματος: εκεί όπου σαφώς αναγράφεται πως η «παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους», αλλά και πως «η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου». Κάθε παρέκκλιση από τούτη την αρχή αποτελεί παρέκκλιση από την ίδια τη συνείδηση κάθε αριστερού όντος.

Ο μεγάλος πλούτος έχει απλώσει ήδη το χέρι του Αλλά ο βάκιλος του συστημισμού έχει ήδη ενσκήψει.

Προτού επιχειρήσει ν’ αλλάξει τα νομοθετικά πλαίσια, έχει ήδη διαβρώσει τις -αριστερές(;)- συνειδήσεις.

Η ενσωμάτωση της «κανονικότητας» επιτάσσει πως κάθε υφιστάμενο πλαίσιο που ορίζεται από την καπιταλιστική συνθήκη, δεν αλλάζει.

Έτσι, ο μεγάλος πλούτος, εγγενώς επεκτατικός, μπορεί ανέτως να αλώνει κάθε κοινωνικά παραγόμενο συλλογικό προϊόν.

Πρωτεύουσα θέση έχει φυσικά ο χώρος της παιδείας: διότι εκεί πρωτογενώς διαμορφώνονται οι συνειδήσεις, εκεί, με όσα διδάσκεσαι, δύνασαι να επιλέξεις να γίνεις δήθεν χρηστό αλλά συμβιβασμένο άτομο ή α-χρηστό, άνθρωπος κομμουνιστής κι επαναστάτης. Στην Ελλάδα του επιτελικού κράτους του Κυριάκου Μητσοτάκη, το μακρύ χέρι του μεγάλου πλούτου έχει απλώσει ήδη την χείρα του: στις λαϊκές γειτονιές, αφού η καπιταλιστική «αριστεία» των προσοντούχων άλωσε τις διάνοιες των λαϊκών τάξεων, ήρθαν τα Ωνάσεια σχολεία, κοντά στα Πρότυπα, να αποτελειώσουν τη δουλειά, από την άγουρη νιότη.

Με την αριστερά, φευ, να τα υποδέχεται με χλιαρές μοναχά αντιδράσεις.

Το τελευταίο άβατο, από την εποχή του πλαισίου της μακαρίτισσας Μαριέττας Γιαννάκου, που δεν πέρασε ποτέ λόγω του μεγαλειώδους κινήματος των φοιτητών (2006-2007), απέμεινε το άρθρο 16: η εισβολή δηλαδή του κεφαλαίου στην ανώτατη εκπαίδευση.

Η καπιταλιστική ολοκλήρωση, το υποτονικό έως ανύπαρκτο κίνημα, οι επίσης ανύπαρκτες αντιδράσεις από την αντιπολίτευση -σημειωτέον, το ΠΑΣΟΚ συμφωνούσε και τότε με την προτεινόμενη αναθεώρηση- ευνόησαν τη μητσοτάκειο πολιτική: έχουν ήδη νομοθετηθεί τα πάντα, από τις διαγραφές των φοιτητών και την εγκαθίδρυση πειθαρχικών συμβουλίων για τη «συμμόρφωσή» τους μέχρι την ίδρυση ιδιωτικών, δήθεν πανεπιστημίων.

Το άρθρο 16 παραμένει μεν, αλλά ως πουκάμισο αδειανό. Κουφάρι.

Κι εδώ είναι η κρίσιμη καμπή: η -λεγόμενη- αριστερά ή θα σταθεί στο ύψος της συγκυρίας επιτελώντας τον ιστορικό της ρόλο ή θα αυτοκαταδικαστεί σε ανυπαρξία.

Το τελευταίο άβατο Έτσι, η θέση της ΕΛΑΣ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν δύναται να κατανοηθεί εντός του πλαισίου που ορίζει το Α στο όνομα του κόμματος.

Διότι δεν γίνεται να αρνείσαι ή να προσπερνάς το θεμελιώδες: πως κάθε νομικό πλαίσιο αποτελεί μέρος του εποικοδομήματος που διαμορφώνεται από την οικονομική βάση της κοινωνίας και αντανακλά τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.

Άρα, σε συνθήκες καπιταλισμού, οψέποτε αναλάβεις διακυβέρνηση, υποχρεωτικά οφείλεις να το μεταβάλεις.

Αν το αντιμετωπίσεις ως συνέχεια του κράτους που πρέπει να σεβαστείς, τότε δυναμιτίζεις τον πυρήνα των αριστερών σου αρχών.

Σήμερα, όλο το μητσοτάκειο πλαίσιο για την παιδεία (Ωνάσεια και Πρότυπα, ΕΒΕΑ, Ν+2 και διαγραφές), έρχεται ως δώρο για τους από πάνω.

Οι κόφτες σε στέλνουν κατευθείαν στα μαγαζάκια των ευπώλητων πτυχίων.

Ήδη με το Ν+2, άμα τη διαγραφή σου, παίρνεις πακέτο τα χρωστούμενα μαθήματα και, εάν το φυσάς το παραδάκι, εγγράφεσαι δόξη και τιμή στους σχολάρχες.

Δίνεις και λαμβάνεις.

Αλλιώς, μένεις υδραυλικός στο Περιστέρι.

Ο έλεγχος της γνώσης, μαζί με τον έλεγχο της τέχνης και του πολιτισμού, κατεξοχήν ισχυροποιούν την εξουσία των ανθρώπων του κεφαλαίου.

Διότι δεν είναι μοναχά τα -διόλου ευκαταφρόνητα- υπερκέρδη που θα σωρεύσουν με τις νέες επιχειρήσεις -προηγουμένως στην υγεία, τώρα στην εκπαίδευση.

Είναι η επίσης -διόλου ευκαταφρόνητη- εισβολή στις διάνοιες: καθορίζοντας τα προγράμματα σπουδών, διαμορφώνουν προς το συμφέρον τους τις συνειδήσεις, κατά τρόπο ώστε όχι μοναχά να ισχυροποιείται, αλλά και να αναπαράγεται η εξουσία τους. Η ΕΛΑΣ, αντί να καταδείξει τούτες τις παραμέτρους -ένα κόμμα τις αριστεράς οφείλει να λειτουργεί προπαντός εξεγερτικά- κρύβεται ομφαλοσκοπώντας πίσω από την περιβόητη, συχνότατα αντιδραστική, αρχή της «ασφάλειας του δικαίου». Η αδιανόητη αντίφαση, «δεν επιθυμώ την κατάργηση του άρθρου 16, αλλά δεν καταργώ τα ιδιωτικά ΑΕΙ», διαθέτει επίσης έναν επικίνδυνα ηθικοπλαστικό, έως μικροπολιτικό, χαρακτήρα: αντί να αφυπνίζει, αντί να κινητοποιεί, αντί να εξηγεί με παρρησία, χαϊδεύει τα αφτιά των λαϊκών τάξεων -διότι τούτες χρυσοπληρώνουν τα «κόλετζ», αλλού πάνε οι όντως έχοντες.

Και στρέφεται εναντίον εκείνων που – υποτίθεται πως- επιθυμεί να εκπροσωπήσει.

Τεχνοκρατικές, μεταβατικές ή δραστικές, λύσεις για τις οικογένειες των ήδη εγγεγραμμένων, τις ρήτρες των ολιγαρχών κ.ο.κ. είναι προφανές ότι υπάρχουν.

Αν κάτι εκλείπει, είναι η πολιτική βούληση: για να αντιταχτείς στη νομοκανονικότητα που καθιστά τα πάντα προς πώληση, να συγκρουστείς με τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας καταδεικνύοντας τον όντως εχθρό, να παλέψεις με το τέρας της ομογενοποίησης που πολτοποιεί τις ιδέες και τις ιδεολογικές διαφορές και απαιτεί «κεντρώες», δηλαδή δεξιές, λύσεις.

Διότι τον βάκιλο των μεταλλάξεων μπροστά σου θα τον βρίσκεις διαρκώς: σήμερα το άρθρο 16, αύριο το ωράριο εργασίας κι ο 13ος μισθός, μεθαύριο η φορολόγηση του πλούτου, αργότερα το μεταναστευτικό ή οι εξοπλισμοί. Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους