Ανάρτηση πανό σε κεντρικό σημείο της πόλης της Καρδίτσας για τις εργατικές και κρατικές δολοφονίες. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ Η καθημερινότητα της μισθωτής σκλαβιάς σε συνδυασμό με την...
Ανάρτηση πανό σε κεντρικό σημείο της πόλης της Καρδίτσας για τις εργατικές και κρατικές δολοφονίες. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ Η καθημερινότητα της μισθωτής σκλαβιάς σε συνδυασμό με την προστασία του κεφαλαίου αποδεικνύουν έμπρακτα την υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής.
Υπό την αιγίδα της κρατικής και μεγαλοιδιοκτητικής προπαγάνδας η εργατική τάξη δέχεται καθημερινά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της συστηματικής βίας της εργοδοσίας και του κράτους.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η συνεχής ταξική σφαγή στους χώρους εργασίας, όπου μόνο το 2025 καταγράφηκαν πάνω από 200 νεκροί εργάτες, ενώ διανύοντας μόλις το πρώτο εξάμηνο του 2026, οι απώλειες ξεπέρασαν τους 80 ανθρώπους.
Πρόσφατα στην βιομηχανική περιοχή του Ασπροπύργου, ύστερα από έκρηξη σε εργοστάσιο ανταλλακτικών, 11 εργάτες τραυματίστηκαν σοβαρά, ενώ ένας εξ αυτών πέθανε.
Τον ίδιο μήνα, στα Εξαμίλια Κορινθίας, ένας 67χρονος εργάτης σκοτώθηκε ακαριαία από έκρηξη σε εργοστάσιο οδοποιίας ,ενώ στις 11/06 ακόμη ένας 27χρονος εργάτης τραυματίστηκε μετά από πτώση 20 μέτρων και κατέληξε πρόσφατα .Οι εργατικές δολοφονίες συνιστούν συνειδητές επιλογές του κράτους και της ιδιοκτητικής τάξης, μέσα σε ένα πλαίσιο ενταντικοπόιησης της εργασίας και διάλυσης των ελεγκτικών μηχανισμών και των μέτρων προστασίας, με μοναδικό γνώμονα τη μεγιστοποίηση του κέρδους.
Την ίδια στιγμή, η κρατική διαχείριση των πυρκαγιών αναδεικνύει ακριβώς την ίδια ταξική υποτίμηση.
Με την πλήρη απαξίωση και υποστελέχωση χιλιάδων εποχικών και συμβασιούχων πυροσβεστών, πραγματοποιείται μια μάχη χωρίς τον απαραίτητο σχεδιασμό και μόνο με αναλώσιμο προσωπικό.
Στα πύρινα μέτωπα του Ιουλίου, στις περιοχές του Ρεθύμνου και του Γυθείου τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε λίγες ώρες.
Αυτοί που μέχρι χθες ξυλοκοπούνταν από τα ένστολα μισθοφορικά καθάρματα του κράτους, γιατί διεκδικούσαν μόνιμη και σταθερή εργασία, βαφτίζονται εκ των υστέρων ήρωες από τα ίδια κυβερνητικά λαμόγια, που τους κρατούν σε ένα καθεστώς εργασιακής αβεβαιότητας και κινδύνου.
Ο εκβιαστικός τρόπος ζωής που επιβάλει το σύστημα είναι εδώ για να καλύψουν το κενό, να προσφέρουν κάλπικη ευτυχία και αποχαύνωση μέσω του καταναλωτικού ονείρου ,ένα όνειρο που εκπληρώνεται μέσω της μισθωτής σκλαβιάς .Ξυπνάς, κοιμάσαι, ζεις για να δουλεύεις και δουλεύεις για να ζεις και να αγοράζεις .Έχεις δεν έχεις πρέπει να καταναλώνεις και για να καταναλώσεις πρέπει να δουλέψεις, να δουλέψεις για να πληρώσεις ακόμα και τα βασικά αγαθά (υγεία, στέγη, ρεύμα, νερό, παιδεία, τροφή) . Η διαρκής όξυνση των συνθηκών εκμετάλλευσης στους χώρους της μισθωτής σκλαβιάς, ο εξαναγκασμός στη μετανάστευση, η ένταση της καταστροφής και λεηλασίας του φυσικού κόσμου στο όνομα της ανάπτυξης, η όξυνση της καταστολής , του ελέγχου , οι δολοφονίες από μπάτσους όπως η πρόσφατη δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή,η προώθηση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και όλα τα παραπάνω ,είναι κάποια από τα κύρια χαρακτηριστικά της επίθεσης του καπιταλισμού.
Συνεπώς ,δεν υπάρχουν περιθώρια για εφησυχασμό.
Ο καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται ,δεν καλλωπίζεται, δε διαχωρίζεται σε καλό και κακό, καταστρέφεται.
Ο αγώνας ενάντια στην μισθωτή σκλαβιά είναι αγώνας ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας.
Γεννηθήκαμε για να ζήσουμε και όχι για να πεθάνουμε δουλεύοντας.
Παίρνουμε τις ζωές στα χεριά μας και μέσα από συνεχή αντίσταση και αγώνα με όλα τα μέσα ,να επιτεθούμε σε κράτος και αφεντικά και σε ό,τι μας ρημάζει τη ζωή, βάζοντας τα θεμέλια για μια κοινωνία αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και ελευθερίας. ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΤΟ ΨΑΧΝΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΝ ΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΕΔΩ ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ,ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους