SANTORALE (Αγιογράφιση): Αλφόνσο Μαρία ντε Λιγκουόρι, Επίσκοπος, Ιδρυτής και Διδάσκαλος της Εκκλησίας (1696-1787) 🇮🇹 Ο Αλφόνσος Μαρία ντε Λιγκουόρι , άνθρωπος ευρύτερου πολιτισμού, ιεραπόστολος...

Πλήρες Κείμενο:

SANTORALE (Αγιογράφιση): Αλφόνσο Μαρία ντε Λιγκουόρι, Επίσκοπος, Ιδρυτής και Διδάσκαλος της Εκκλησίας (1696-1787) 🇮🇹 Ο Αλφόνσος Μαρία ντε Λιγκουόρι , άνθρωπος ευρύτερου πολιτισμού, ιεραπόστολος, ιδρυτής, Επίσκοπος, πολυγραφότατος συγγραφέας, ζωγράφος, ποιητής, μουσικός (γνωστό είναι το “Κατεβαίνεις απ’ τ’ αστέρια” (“Tu scendi dalle stelle” https://www.youtube.com/watch?v=hlaOjFHswIY), είναι αναμφίβολα ένας μεγάλος πρωταγωνιστής της εκκλησιαστικής ιστορίας και της ιστορίας συνολικά.

Γεννήθηκε στην Μαριανέλα της Νάπολι στην Ιταλία, στις 27/09/1696 από οικογένεια ευγενών.

Ο πατέρας του, Ιωσήφ, ήταν διοικητής του εμβληματικού σκάφους ‘Καπιτάνα’ του στόλου του Βασιλείου της Νάπολης’ η μητέρα του, η Άννα Κατερίνα Καβαλιέρι, ήταν από την Πριγκιπική οικογένεια των Πρεζίτσε.

Στα 12 ο ίδιος συνδέεται με τον Τζιάνμπατίστα Βίκο (γνωστός φιλόσοφος, ιστορικός και νομικός), τον βοηθά στην ρητορική και εγγράφεται στο πανεπιστήμιο.

Στις 21 Ιανουαρίου 1713, λίγο πάνω από 16 χρονών, αποφοίτησε στο inutroque jure (δηλαδή στο αστικό και κανονικό δίκαιο). Επιδίδεται στο επάγγελμα του δικηγόρου, που ασκεί πάντα σε σχέση με την αλήθεια και σύντομα θα γίνει ένας από τους πιο γνωστούς νομικούς’ είναι τιτλούχος της έδρας της Πόρτανουόβα.

Αφιερώνεται αναλαμβάνοντας ακόμα και έργα ελέους, όπως το 1715, το καθήκον να επισκέπτεται και να βοηθά τους ασθενείς του μεγαλύτερου νοσοκομείου της Νάπολης, που ονομάζεται ‘Ανιάτων’. Παράλληλα σπούδαζε φιλοσοφία, λογοτεχνία και μαθηματικά’ έπαιζε κλαβιτσέμπαλο και σύνθετε’ ζωγράφιζε και έγραφε ποίηση. Τον Ιούλιο του 1723 εγκατέλειψε την ευκαιρία να ασχοληθεί με την πολιτική και αποφάσισε να γίνει ιερέας και σπούδασε θεολογία.

Στις 21 Δεκεμβρίου του 1726, σε ηλικία τριάντα ετών, έλαβε την ιερατική χειροτονία.

Ένας καλός φίλος του λαού, στον οποίο διδάσκει ότι όλοι είμαστε καλεσμένοι στην αγιότητα, ο καθένας με τη δική του κατάσταση, ο Αλφόνσο περιβάλλεται οπουδήποτε, από κληρικούς και λαϊκούς κάθε κατηγορίας, οργανώνοντας τους σε διάφορες ομάδες.

Αφιερώνεται ειδικά στις κατώτερες τάξεις, κάνοντας αμέτρητες αποστολές στην ύπαιθρο και τα αγροτικά χωριά και αναλίσκεται σε μια έντονη αποστολικότητα στις φτωχότερες γειτονιές της Νάπολης, όπου οργάνωσε, από το 1727, τα “Cappelle Serotine”, στα οποία συμμετείχαν τεχνίτες και οι «Lazzari», δηλ τους κοινούς ανθρώπους, οι οποίοι συγκεντρώνονταν το βράδυ, μετά τη δουλειά, για δύο ώρες προσευχής και κατήχησης.

Το έργο έχει ταχεία εξάπλωση και γίνεται ένα σχολείο πολιτικής και ηθικής αποκατάστασης. Ο Αλφόνσο απευθύνεται στο λαό με τα καταλληλότερα ποιμαντικά και τα πιο αποτελεσματικά μέσα για την ανανέωση των μεθόδων κηρύγματος και περιεχομένου, συνδέοντάς τα με μια τεχνική προσευχής εύκολη και άμεση.

Ο θετικός του χαρακτήρας τον προσανατολίζει προς τα πιο άμεσα προβλήματα της ζωής των πιστών, τους ανακινεί στην πίστη και στις παραδοσιακές βεβαιότητες των νέων πολιτιστικών και θρησκευτικών κινημάτων, ειδικά του Διαφωτισμού και του Γιανσενισμού (θρησκευτικό κίνημα με επιθυμία να παραμένουν πιστοί στις διδαχές και τα κηρύγματα του Αγ. Αυγουστίνου σχετικά με την Θεία Χάρη). Το 1732, ο Αλφόνσο, θέλοντας να ευαγγελίσει πιο αποτελεσματικά τους πληθυσμούς του Νότου, ειδικά τους πιο εγκαταλειμμένους και στερημένους πνευματικής βοήθειας, ιδρύει στη Σκάλα, στην ακτή του Αμάλφι, την Αδελφότητα του Παναγίου Σωτήρα (Congregazione del SS. Salvatore), που αργότερα ονομάστηκε του Πανάγιου Λυτρωτή (Santissimo Redentore). Το 1762, 66 χρονών, διορίστηκε Επίσκοπος της επισκοπής της Αγ. Αγάθης στο Γκότι, κοντά στο Μπενεβέντο.

Κατά το μεγάλο λιμό οργάνωσε αρωγής για τους φτωχότερους, πουλώντας ακόμα και την άμαξά του.

Στο νέο του καθήκον αναπτύσσει απίστευτη δραστηριότητα, προς δύο κατευθύνσεις, τόσο όσον αφορά την διακονία του, όσο και την αποστολικότητα της γραφίδας του.

Μετά από 13 χρόνια, καταβεβλημένος από αυχενική και οσφυϊκή οστεοαρθρίτιδα, παραιτήθηκε της επισκοπής.

Τα τελευταία δώδεκα χρόνια που πέρασε στο Παγκάνι.

Παρά τη νόσο, εξακολουθεί να είναι πολύ ενεργός: γράφει βιβλία, προσεύχεται, δέχεται τους ανθρώπους και κατευθύνει την Αδελφότητα.

Πέθανε στο Παγκάνι την 1η Αυγούστου 1787 σχεδόν 91 χρονών σε ένα σπίτι του θρησκευτικού του ιδρύματος.

Στις 20 Φεβρουαρίου 1807 λιγότερο από είκοσι χρόνια μετά το θάνατό του, ο Πάπας Πίος 7ος (Βαρνάβα Chiaramonti, 1800-1823) διακηρύσσει τις ηρωικές αρετές του και στις 15 Σεπτεμβρίου του 1815 τον Μακαριονυμεί. Ο Πάπας Γρηγόριος 16ος (Bartolomeo Mauro Alberto Cappellari, 1831-1846), τον Αγιονομεί το 1839, ο Μακάριος Πίος 9ος (Giovanni Maria Mastai Ferretti, 1846-1878) τον ανακήρυξε Διδάσκαλο της Εκκλησίας το 1871 με τον τίτλο του Ένθερμου Διδασκάλου (Doctor zelan-tissimus) και ο Σεβάσμιος Πίος 12ος ( Eugenio Pacelli, 1939-1958) τον καταχωρεί ως προστάτη των εξομολόγων και των ηθικολόγων το 1950. Ο Αλφόνσο ήταν ο συγγραφέας πάνω από 100 γραπτών έργων.

Παρήγαγε και τα δύο έργα «λαϊκών», με εύκολη πρόσβαση για όλους, και τα δύο έργα ερμηνευτικές θεραπείες π.χ. θεολογία (ιδίως αυτής της ηθικής «Ηθική Θεολογία» που τυπώθηκε το 1748), απολογητική, δογματική.

Τα έργα αυτά, μεταφράστηκαν στις κυριότερες γλώσσες του κόσμου, τροφοδότησαν και συνεχίζουν να τροφοδοτούν ολόκληρες γενιές Χριστιανών, πράγμα που καθιστά ευκολότερο το ταξίδι τους προς την αγιότητα.

Το έμβλημα “Congregatio Sanctissimi Redemptoris” της (αδελφότητας του Πανάγιου Λυτρωτή - Santissimo Redentore) εμφανίστηκε για πρώτη φορά, στο σχήμα και τη σημερινή του σύνθεση, στα σχετικά έγγραφα των συντακτικών κεφαλαίων του 1764, όπου κάνει την πλήρη περιγραφή.

Αυτό το έμβλημα αποτελείται από ένα λατινικό σταυρό, με μία λόγχη στις πλευρές και ένα καλάμι με σφουγγάρι, το οποίο βρίσκεται πάνω από τρία βουνά.

Δίπλα στο σταυρό εμφανίζονται, στ’ αριστερά τα αρχικά του Ιησού και δεξιά το μονόγραμμα της Παναγίας.

Στην κορυφή του σταυρού βρίσκουμε ένα λαμπερό μάτι κάτω από ένα στέμμα.

Ολόγυρα από το έμβλημα υπάρχει ο λογότυπο “COPIOSA APUD EUM REDEMPTIO” (‘η Πληρότητα της λύτρωσης μας’) (βλ Ψαλμός 129,7). Οι Ρεντεντορίστες κάνουν το Σταυρό σύμβολο αριστείας, γιατί πρέπει να τον έχουν πάντα παρόντα στην πνευματική τους ζωή και δίπλα σ’ όλα όσα αντιλαμβανόμαστε και απορρέουν απ’ αυτόν, έτσι ώστε να βρίσκουμε το δόρυ με το οποίο κτυπήθηκε ο Ιησούς όταν ήταν νεκρός στο σταυρό, το καλάμι που στηρίχθηκε το σφουγγάρι για να «ξεδιψάσει» ο σταυρωμένος Ιησούς, τα γράμματα του Ιησού και της Μαρίας δίπλα στο σταυρό, για να συμβολίζουν τον πόνο που υπέστησαν και υφίστανται και οι δύο.

Πάνω από όλα αυτά υπάρχει το λαμπερό και άγρυπνο μάτι του Θεού πάντα παρόντα στην συνάθροιση, στην προσευχή της αδελφότητας γύρω από το Πάθος του Χριστού.

Και, αυτό που υπάρχει, στα άκρα του εμβλήματος είναι τα δύο μηνύματα της ελπίδας: το στέμμα που προοιωνίζει για εκείνους που έχασαν τη ζωή τους στην Αδελφότητα, μια θέση στον Παράδεισο και η λεζάντα που εκφράζει την αίσθηση της απέραντης Λύτρωσης εν Χριστώ και ως εκ τούτου εκτείνεται σε όλους και πέρα από την ανθρώπινη ικανότητα για λύτρωση και μεταστροφή με το έλεος του Θεού. Ο Αγ. Αλφόνσος Μαρία ντε Λιγκουόρι είναι θαμμένος στη Βασιλική του Αγ. Αλφόνσου στο Παγκάνι, της Ιταλίας.

Εσωτερικό της Βασιλικής του Αγ. Αλφόνσου στο Παγκάνι, της Ιταλίας. Σημασία του ονόματος Αλφόνσο: «γενναίος και ευγενής» (γερμανικά). μετάφραση: sal_mar πηγή : https://evaggeliokathemera.org/IT/display-saint/da4baa8a-1db3-40a9-a4c3-19714b68e420

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους