Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άλλη μια καταστροφή, #πυρκαγιά, αυτή τη φορά #Πάρος που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου ανέλαβε την διαχείριση των Χώρων Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων στα νησιά.

Άφησε τους δήμους στην άκρη.

Πρόεδρος στον ΦΟΣΔΑ είναι ο Περιφερειάρχης. Τον ΧΥΤΑ διαχειρίζονταν ιδιώτης που μαζί με τα απορρίμματα συγκέντρωνε στον ίδιο χώρο και τα ανάμεικτα ανακυκλώσιμα.

Και η φωτιά έκαψε μια πολύ μεγάλη έκταση.

Γιατί συνελήφθηκε τότε ο δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος Πάρου αντί για τον Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου που έχει την ευθύνη? Επειδή ξέρω την Πάρο και τα περισσότερα νησιά δεν είναι η πρώτη φορά που ξεσπά πυρκαγιά από σκουπιδότοπο ή έστω καλύτερα οργανωμένο ΧΥΤΑ.

Ξέρω καλά την κατάσταση στα νησιά ως νησιώτης και ως εκλεγμένος το 2010 Περιφερειακός Σύμβουλος Νοτίου Αιγαίου (επικεφαλής του Οικολογικού Ανέμου). Συμμετέχοντας στην Επιτροπή του Υπουργείου Περιβάλλοντος για μια δεκαετία (1999-2009) - εκπροσωπώντας τον οικολογικό χώρο και αμισθί - που προετοίμασε και παρακολουθούσε την εφαρμογή της νομοθεσίας για την εναλλακτική διαχείριση των απορριμμάτων, είχα επιμείνει πολύ, και είχα καταφέρει να πείσω, για την χωριστή συλλογή των απορριμμάτων στα νησιά.

Έτσι ξεκίνησαν πολύ πετυχημένα προγράμματα με χωριστούς κάδους για χαρτί, για μέταλλα, για γυαλί, για πλαστικά κλπ στα νησιά, μεταξύ των οποίων η Πάρος, η Σίφνος, η Σύρος (ξανά) κλπ.

Ήταν από τα πιο πετυχημένα και με ελάχιστα υπολείμματα προγράμματα ανακύκλωσης, επιβεβαιώνοντας την επιμονη μου ότι με σωστή οργάνωση κι εκπαίδευση οι νησιωτικές κοινωνίες θα έδιναν το καλό παράδειγμα και για την υπόλοιπη χώρα.

Μερικά μόλις χρόνια μετά τα προγράμματα εγκαταλείφθηκαν.

Μπήκε ένας μόνο κάδος για όλα τα ανακυκλώσιμα μαζί (ο μπλε). Οι υπόλοιποι κάδοι παρέμειναν για να μπερδεύουν.

Κυριάρχησε η λογική ότι διαχείριση απορριμμάτων είναι η συλλογή και μεταφορά τους σε ΧΥΤΑ και ότι αυτό σημαίνει για τόπους με ευαίσθητο περιβάλλον και περιορισμένο χώρο.

Η αντίφαση είναι ότι έχουμε μια από τις καλύτερες νομοθεσίες σε ευρωπαικό επίπεδο για τη διαχείριση σειράς διαφορετικών αποβλήτων.

Δυστυχώς, η υλοποίησή της απασχολεί ελάχιστους.

Ξοδεύουμε ανοήτως τεράστια ποσά σε οχήματα, κάδους, εργολαβίες, μεταφορές, ταφή σε ΧΥΤΑ.

Αντί να επικεντρώσουμε στην προσπάθεια μείωσης των απορριμμάτων, την κυκλική οικονομία και τη μείωση της σπατάλης πολλών δις για τα σκουπίδια.

Μεγάλοι τζίροι χωρίς αποτέλεσμα.

Και όμως πχ τα πλαστικά μπουκάλια θα μπορούσαν να μειωθούν κατά 80% αν υπήρχε ολοκληρωμένη πολιτική για το νερό στα νησιά. Στην Πάρο τώρα η καταστροφή είναι τεράστια.

Δείτε τι γράφει @ΚίνησηΠολιτώνΠάρου και η @ΤόνιαΠαντελαίου.

Και άλλο ένα σοβαρό πρόβλημα που δεν συζητάνε.

Που θα πάνε τα βουνά από σκουπίδια που συσσωρεύονται τώρα στους δρόμους, αφού στον ΧΥΤΑ δεν μπορούν να πάνε; Καμάρι, 4 π.μ. Η φωτιά πέρασε γύρω από το Καμάρι, αλλά δεν έφτασε στον κεντρικό οικισμό.

Ξεκίνησε απο το ΧΥΤΑ της Πάρου.

Είναι προφανές ότι υπάρχουν βαριές ευθύνες σχετικά με την φροντίδα του ΧΥΤΑ, για τη λειτουργία του οποίου την πολιτική ευθύνη έχει η Περιφέρεια και την διαχείριση ιδιώτης.

Η καταστροφή είναι τεράστια και μη επανορθώσιμη.

Η βιοποικιλότητα της κυκλαδίτικης γης είναι πολύ μεγαλύτερη απο εκείνη των μεγάλων ηπειρωτικών δασών και πολύ πιο ευαίσθητη.

Οι φίδες μας, είδος κέδρων, είναι υπεραιωνόβια δέντρα, που μεγαλώνουν με εξαιρετικά αργό ρυθμό.

Τα δάση από φίδες που κάηκαν, χρειάζονται ίσως και έναν αιώνα για να ξαναγίνουν, αν ξαναγίνουν ποτέ.

Τα μελίσσια που κάηκαν, πολύ δύσκολα θα ξαναγίνουν, γιατί τα θυμάρια εξαφανίστηκαν και είναι αμφίβολο αν οι μελισσοκόμοι , που έτσι κι αλλοιώς επιβίωναν δύσκολα, θα έχουν τις αντοχές να ξαναπροσπαθήσουν, σε ένα τόπο που διώχνει, αντί να ενισχύει, κάθε δραστηριότητα στον πρωτογενή τομέα.

Οι αρχαίες υποδομές της παριανής εξοχής (πεζούλες, ξερολιθιές, αναβαθμίδες), μένοντας χωρίς καθόλου βλάστηση, θα σταματήσουν να λειτουργούν ως ΄σουρωτήρια΄ που συγκρατούν το νερό της βροχής και εμπλουτίζουν τους υπόγειους υδροφορείς, Η διάβρωση των εδαφών θα ενταθεί δραματικά.

Τα λίγα κοπάδια που διατηρούσαν οι ελάχιστοι πλέον κτηνοτρόφοι που είχαν απομείνει στην περιοχή (μάλλον οι 2-3 τελευταίοι της Πάρου) δεν θα έχουν να βοσκήσουν.

Το πιθανότερο είναι ότι θα τα παρατήσουν και αυτοί.

Μερικά από τα ενδημικά φυτά μας (ακόμα και μικρές άγριες ορχιδέες υπήρχαν!), τα φασκόμηλα, η ρίγανη, μπορεί να ξαναγίνουν (με τους πολύ αργούς ρυθμούς που χαρακτηρίζουν αυτού του είδους τη βλάστηση), πολλά δεν θα ξαναγίνουν ποτέ, γιατί καταστράφηκε ο φυσικός τους βιότοπος.

Η ορεινή περιοχή που κάηκε, ήταν το τελευταίο αλώβητο (δηλαδή άκτιστο!) κομμάτι του μικρού μας νησιού, που κάποτε, δηλαδή το 1978, είχε χαρακτηριστεί επίσημα, από το Υπουργείο Πολιτισμού, ως Τόπος Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους. Η Πάρος δεν ήταν ξερονήσι.

Το κάναμε όμως.

Οι ευθύνες είναι τεράστιες και δεν αφορούν μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους, πολιτικά ή διαχειριστικά υπεύθυνους.

Αφορούν και ένα μεγάλο μέρος της παριανής κοινωνίας που δεν αντέδρασε ποτέ και δεν αντιδρά και τώρα.

Και, ακόμα χειρότερα, ακόμα και αν αποδοθούν ευθύνες (πράγμα μάλλον απίθανο), ακόμα και αν κάποιοι αρχίσουν, έστω και καθυστερημένα, να συνειδητοποιούν και να νοιάζονται, δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν θα κάνει τις φίδες, τις ορχιδέες και τα θυμάρια να ξαναγίνουν. Για την αντιγραφή Νικος Χρυσόγελος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους