Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δημόσια συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται επιλεκτικά στο ερώτημα από πού χρηματοδοτείται ένα συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα.

Ασφαλώς πρέπει να διερευνάται κάθε περίπτωση: ποιοι είναι οι πραγματικοί χρηματοδότες, αν υπάρχουν αφανείς οικονομικές εξαρτήσεις και αν πίσω από τη χρηματοδότηση βρίσκονται επιχειρηματικά συμφέροντα, πολιτικά πρόσωπα ή άλλοι κομματικοί μηχανισμοί.

Ο ίδιος, όμως, αυστηρός έλεγχος οφείλει να εφαρμόζεται σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα.

Η ουσιαστική συζήτηση πρέπει να αφορά: τις πηγές της κρατικής και ιδιωτικής χρηματοδότησής τους, το συνολικό ύψος και την προέλευση των οφειλών τους, τις εγγυήσεις με τις οποίες χορηγήθηκαν τα δάνεια, τα περιουσιακά στοιχεία που έχουν δεσμευθεί, την πορεία αποπληρωμής και το συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εξόφλησης, καθώς και το κατά πόσο ενδεχόμενες τραπεζικές ζημίες μεταφέρθηκαν, άμεσα ή έμμεσα, στην κοινωνία.

Ο πολίτης και η μικρομεσαία επιχείρηση που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν ένα δάνειο κινδυνεύουν να χάσουν την κατοικία, την επαγγελματική περιουσία και τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής.

Γι’ αυτό δημιουργείται σοβαρό ζήτημα ισονομίας όταν πολιτικοί οργανισμοί με μεγάλα και μακροχρόνια χρέη δεν αντιμετωπίζονται με αντίστοιχη αυστηρότητα.

Τα κόμματα που κυβέρνησαν επί σειρά ετών οφείλουν να λογοδοτήσουν δημόσια και τεκμηριωμένα, χωρίς συμψηφισμούς και επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς.

Ανάλογη διαφάνεια απαιτείται και για τα πολιτικά πρόσωπα.

Η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει, μέσα από ουσιαστικούς και συγκρίσιμους ελέγχους των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης, ποια περιουσία και ποιες καταθέσεις διέθεταν πριν αναλάβουν δημόσιο αξίωμα, πώς μεταβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της πολιτικής τους σταδιοδρομίας και εάν κάθε αύξηση δικαιολογείται από νόμιμα και δηλωμένα εισοδήματα.

Τα κόμματα διαθέτουν ιδιαίτερη νομική υπόσταση και τα χρέη τους δεν μετατρέπονται αυτομάτως σε προσωπικά χρέη των αρχηγών, των βουλευτών ή των μελών τους.

Προσωπική ευθύνη μπορεί να προκύψει μόνο εφόσον υπάρχει ειδική νομική βάση, προσωπική εγγύηση, παράνομη πράξη ή άλλη αποδεδειγμένη ευθύνη.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την πολιτική και θεσμική υποχρέωση πλήρους λογοδοσίας.

Το βασικό ερώτημα, επομένως, είναι σαφές: ποιος δανείζει τα κόμματα, με ποιες εγγυήσεις, ποιος αναλαμβάνει τελικά τον κίνδυνο και ποιος πληρώνει όταν τα χρέη δεν εξυπηρετούνται; Σε μια δημοκρατία δεν μπορεί να ισχύουν αυστηροί κανόνες για τον πολίτη και καθεστώς διαρκούς ανοχής για εκείνους που νομοθετούν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους