Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η καρέκλα του πόνου! Ναι, του πόνου! Το δικό μου ασκηταριό.

Γιατί όλα σε αυτήν την καρέκλα γίνονται.

Εδώ, κάθε μέρα, με το που κάτσω, συναντάω την αχρηστία μου στο να αποδώσω έστω μια σωστή γραμμή.

Εδώ συναντάω τον εαυτό μου και λέω: πάλι καλά που, έστω, παλεύω να μάθω λίγο από τους δασκάλους.

Εδώ συναντάω τις ενοχές μου.

Πότε να με καταδικάζω και πότε να με παρηγορώ.

Πότε να υποτιμώ τον Θεό και πότε να στέκομαι με δέος μπροστά στο μεγαλείο Του.

Μια μέρα να έχω γνώση και να βγαίνει το πινέλο αβίαστα.

Και μια άλλη να κοιτάζω τον τοίχο με βλέμμα αγελάδας, χωρίς να ξέρω τι μου γίνεται.

Να απορώ πώς με πληρώνουν κιόλας για τα έργα μου.

Και άλλες φορές να νομίζω πως έγινα και κάποιος.

Δεν υπάρχει ηρεμία στην ψυχή μου.

Πάντα κάτι πρέπει να γεννάει φουρτούνες και τσουνάμια.

Κι όμως… ίσως αυτά να είναι που με κρατούν ζωντανό. Που με κάνουν να επιστρέφω, κάθε μέρα, στην ίδια καρέκλα. Την καρέκλα του πόνου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους