Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σχέδιο «Αριστοτέλης»: Η απλή αναλογική δεν μπορεί να αποτελεί ανοιχτό ερώτημα. (της Αλεξάνδρας Θαλασσινού Εκπαιδευτικού, Δημοτικής Συμβούλου, Αντιπροέδρου της Δημοτικής Επιτροπής Κύμης – Αλιβερίου) "Ως δημοτική σύμβουλος του Δήμου Κύμης–Αλιβερίου από το 2019 μέχρι σήμερα, έζησα στην πράξη, έστω και με τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στη συνέχεια, μια διαφορετική λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου.

Έζησα τη δημοκρατική λογική του «Κλεισθένη Ι», του Ν. 4555/2018, που θεσπίστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Με την αναλογική κατανομή των εδρών, η εκλογή του δημάρχου δεν σήμαινε αυτομάτως και απόλυτη κυριαρχία της παράταξής του στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Οι παρατάξεις μπορούσαν να συνεργάζονται, να συγκροτούν πλειοψηφίες και, όταν υπήρχε κοινή προοδευτική κατεύθυνση, να αποτρέπουν, να τροποποιούν ή να ανατρέπουν επιλογές της δημοτικής αρχής.

Και αυτό δεν ήταν ακυβερνησία, αλλά δημοκρατικός έλεγχος, ο οποίος στον Δήμο μας λειτούργησε δημιουργικά και θετικά.

Υποχρέωνε τον δήμαρχο να συζητά, να πείθει , να αναζητά συναινέσεις και να προβαίνει σε δημιουργική σύνθεση των προτάσεων, αντί να θεωρεί το Δημοτικό Συμβούλιο μηχανισμό επικύρωσης ειλημμένων αποφάσεων, όπως συχνά συμβαίνει σήμερα τόσο στο Δημοτικό Συμβούλιο όσο και στη Δημοτική Επιτροπή(η οποία έχει προκύψει από τη συγχώνευση της Οικονομικής Επιτροπής και της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής). Ο «Κλεισθένης» δεν πρόλαβε να εφαρμοστεί ολοκληρωμένα.

Πριν ακόμη αναλάβουν οι νέες δημοτικές αρχές, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μετέφερε κρίσιμες αρμοδιότητες από τα Δημοτικά Συμβούλια στην Οικονομική Επιτροπή κυρίως (στην οποία έδωσε υπερεξουσίες) αλλά και στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής και εξασφάλισε σε αυτές τεχνητές πλειοψηφίες υπέρ των δημάρχων.

Παρ’ όλα αυτά, η αναλογική σύνθεση των συμβουλίων απέδειξε ότι οι συνεργασίες είναι δυνατές και ότι η δημοκρατία δεν εξαντλείται στην εκλογή ενός προσώπου.

Γι’ αυτό προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό το Σχέδιο «Αριστοτέλης» , η νέα πρόταση που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Περιλαμβάνει θετικές κατευθύνσεις για την αποκέντρωση, την ενίσχυση των κοινοτήτων, τους συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και τα τοπικά δημοψηφίσματα.

Στο καθοριστικό, όμως, ζήτημα της απλής αναλογικής δεν διατυπώνει καθαρή δέσμευση.

Η πρόταση αναφέρει ότι «αξίζει να συζητηθεί η μετάβαση σε πραγματική απλή αναλογική», θέτοντας, όμως, ως προϋπόθεση ότι αυτή θα παράγει «βιώσιμη και πραγματική διοίκηση». Εδώ βρίσκεται η πολιτική υποχώρηση.

Ποια «μετάβαση» προτείνεται να συζητηθεί, όταν η χώρα είχε ήδη κάνει αυτό το βήμα και η Νέα Δημοκρατία ήταν εκείνη που το ανέτρεψε; Η εμπειρία υπάρχει.

Τα θετικά και τα αρνητικά έχουν καταγραφεί και η δυνατότητα συνεργασιών μέσα στα Δημοτικά Συμβούλια δοκιμάστηκε στην πράξη.

Άρα ποια ακριβώς «μεγάλη συζήτηση» χρειάζεται ακόμη; Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα συζητήσουμε ξανά την απλή αναλογική, αλλά αν υπάρχει η πολιτική βούληση να επανέλθει ως ξεκάθαρη δημοκρατική επιλογή.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι επανέρχεται, με διαφορετική φρασεολογία, το επιχείρημα της «κυβερνησιμότητας» που χρησιμοποίησε η Νέα Δημοκρατία για την αποδυνάμωση του «Κλεισθένη». Σαν να πρέπει η ισοτιμία της ψήφου να αποδείξει ότι δεν εμποδίζει την απρόσκοπτη άσκηση εξουσίας από τον δήμαρχο.

Δεν μπορείς να μιλάς για συμμετοχή των πολιτών και ταυτόχρονα να αποφεύγεις τη δέσμευση ότι η ψήφος τους θα αποτυπώνεται δίκαια στις έδρες. Η Αριστερά δεν πρέπει να φοβάται τις συνεργασίες και η απλή αναλογική δεν χρειάζεται άλλη μία αόριστη συζήτηση, αλλά ξεκάθαρη πολιτική δέσμευση." Το λινκ στο 1ο σχόλιο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους