Οι Μυθολόγοι ELPIDA NOUSA «AΘΗΝΑ, Μέρος 48ο: «Η γυμναστική- Δρόμος, δίσκος, ακόντιο» Οι κύριες σωματικές ασκήσεις των νέων ήταν η πάλη(για την οποία αναφερθηκαμε στην προσηγούμενη ανάρτηση), ο δρόμος...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι δρόμοι ήταν περισσοτέρων ειδών: ο απλός δρόμος, δηλαδή τρέξιμο σε απόσταση ενός σταδίου, διπλός, δίαυλος δηλαδή ύστερα από το τρέξιμο ενός σταδίου οι δρομείς έπρεπε να επιστρέψουν στην αφετηρία και ο δόλιχος, που οι δρομείς έπρεπε να τρέξουν έξι φορές την καθορισμένη απόσταση.

Στα άλματα χρησιμοποιούσαν και ένα είδος πέτρινου ή μετάλλινου αλτήρα για να μεγαλώσουν την ορμή.

Τη στιγμή που ο άλτης έπαιρνε φόρα, έριχνε απότομα πίσω τον αλτήρα κι αυτή η κίνηση τον έσπρωχνε αυξάνοντας το μήκος του άλματος.

Το ρίξιμο του δίσκου και του ακόντιου κατείχε σηματική θέση στην παλαίστρα.

Η δισκοβολία ανέπτυσσε τους μυώνες των χεριών και των ώμων, ενώ το ακόντιο εκτοςαπό την ανάπτυξη του μυικού συστήματος, απαιτούσε μεγάλη ευκινησία και τέχνη.

Οι δίσκοι κατακευάζονταν από πέτρα ή ορείχαλκο.Οι διαστάσεις και το βάρος τους ποικίλλουν.

Ενα θαυμάσιο άγαλμα με δισκοβόλο νεαρής ηλικίας λίγο πριν ρίξει τον δίσκο είναι εκείνο του διάσημου γλύπτη , Μύρωνα.(ΕΙΚΟΝΑ) Το αυθεντικό χάλκινο έργο έχει χαθεί.

Ο ανδριάντας, όμως, μας είναι γνωστός από τα ρωμαϊκά μαρμάρινα αντίγραφα του αλλά και από τις περιγραφές του Λουκιανού.

Το έργο χαρακτηρίζεται από ελεύθερη κίνηση, και σκοπός του είναι η ανάδειξη της έντασης της στιγμής, ενώ το γαλήνιο πρόσωπο τονίζει την αυτοσυγκέντρωση του αθλητή.

Γνωρίζουμε πως ο Δισκοβόλος ήταν κατασκευασμένος περίπου κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Επίσης υπάρχει ιδιαίτερη αμφιβολία σχετικά με το πού έχει στρέψει το βλέμμα του.

Αρκετοί υποστηρίζουν πως κοιτάει τον δίσκο του, κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως κοιτάει το κοινό και άλλοι πως τον βοηθάει στην φόρα και στην αυτοσυγκέντρωση.

Στο ρίξιμο του ακόντιου για να αποφεύγονται ατυχήματα, τα παιδιά χρησιμοποιούαν κάποιες ξύλινες βέργες με στρογγυλεμένη μύτη, που τις έριχναν με τη βοήθεια ενός δερμάτινου ιμάντα, που τον έδεναν με τέτοιο τρόπο στη βέργα, έτσι που μια από τις άκρες του ζωστήρα να κρέμεται ελεύθερα σε μορφή θηλιάς,στην οποία ο ακοντιστής περνούσε ένα ή δύο δάκτυλα.

Το ακόντιο το εριχναν και με το δεξί και με το αριστερό χέρι.

Κάποτε μάλιστα έριχναν δυο ακόντια μαζί και με τα δυο χέρια ταυτόχρονα.

Εκτός από τον ελαφρό αθλητισμό, τα παιδιά μάθαιναν να χορεύουν, να κολυμπούν και να ιππεύουν.Οι ασκήσεις γυμναστικής στις παλαίστρες χωρίζονταν σε τρεις κύκλους ανάλογα με την ηλικία, Στο 16ο χρόνο η εκγύμναση του νέου είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί.

Τότε, τα παιδιά των φτωχών άρχιζαν να εργάζονται, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να «χάνουν τον καιρό» τους σε ανώτερα σχολεία.

Τα παιδιά όμως των πλουσίων σπούδαζαν ακόμη δυο χρόνια δίπλα σε έναν σοφιστή, έναν φιλόσοφο ή έναν ξακουστό ρήτορα, στον οποίο οι γονείς τους πλήρωνα πολλά χρήματα.

Απ’ όλους τους δασκάλους της νεολαίας, πιο φημισμένος ήτα ο Ισοκράτης και είχε τους πιο πολλούς μαθητές.

Πολλοί μάλιστα μαθητές του έγιναν μεγάλοι πολιτικοί άνδρες.

Συνεπώς, στο 18ο έτος της ηλικίας του ο νέος -όπως είδαμε- γνώριζε να διαβάζει και γράφει, να χορεύει, να τραγουδάει, να παίζει λύρα και αυλό, να κολυμπάει, να ιππεύει, να παλεύει, να τρέχει και να πηδά.

Ήξερε να απαγγέλει στίχους από τα έργα του Ομήρου, του Ησιόδου και από τα ποιήματα των λυρικών ποιητών.

Ήξερε ακόμα πώς να φέρεται σε κάθε συναναστροφή.

Με άλλα λόγια ήταν «καλός καγαθός»,δηλαδή «τέλειος νέος». Πηγές: «Η καθημερινή ζωή στην Αρχαία Ελλάδα», Κ.Μ Κolobova, E.L. Ozereckaja

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους