Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ήλιος της Φλωρεντίας. Η ελευθερία της δικής της ζωής. Η αγάπη ενός άντρα που την είδε ως ισότιμη. Η Ελισάβετ άνθισε.

Η υγεία της βελτιώθηκε.

Απέκτησε ακόμη και έναν γιο στα σαράντα τρία της χρόνια – κάτι που οι γιατροί θεωρούσαν αδύνατο.

Και έγραψε μερικά από τα πιο διάσημα ερωτικά ποιήματα της αγγλικής λογοτεχνίας.

Τα «Σονέτα από τους Πορτογάλους» – το χαϊδευτικό όνομα που της είχε δώσει ο Ρόμπερτ – αποτύπωσαν πώς είναι να σε βλέπουν πραγματικά, να σε αγαπούν πραγματικά, να είσαι πραγματικά ελεύθερος. Το Sonnet 43 ανοίγει με λέξεις που ακόμη κάνουν τις καρδιές να σκιρτούν: «Πόσο σε αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τους τρόπους...» Αλλά η Ελίζαμπεθ δεν έγραφε μόνο ερωτικά ποιήματα.

Ήταν εξοργισμένη με τον κόσμο.

Και χρησιμοποίησε την ποίησή της ως όπλο.

Στο «The Runaway Slave at Pilgrim's Point» περιγράφει τη φρίκη της δουλείας με βάναυση ειλικρίνεια – κάτι συγκλονιστικό για μια λευκή Βικτωριανή γυναίκα.

Στο «The Cry of the Children» ανέδειξε με τόσο γλαφυρό τρόπο τις συνθήκες της παιδικής εργασίας, ώστε το έργο της θεωρείται πως συνέβαλε στον δημόσιο διάλογο για την αλλαγή της βρετανικής νομοθεσίας.

Στο «Aurora Leigh», το μυθιστόρημά της σε στίχο, υποστήριξε ότι οι γυναίκες αξίζουν ανεξαρτησία, εκπαίδευση και δημιουργική ζωή.

Έγραψε για την ιταλική ανεξαρτησία.

Για τη διεφθαρμένη εξουσία. Για τις γυναίκες που παγιδεύονταν στις προσδοκίες της κοινωνίας. Δεν παρατηρούσε απλώς την αδικία· της επιτιθόταν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους