Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Kαλημέρες, τι χρειάζεστε; Ενα απόσπασμα από τη ΜΙΚΡΗ ΤΣΟΠΑΝΑ ΡΕΙΝ, που θα τη βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία! 😘 Ήταν Κυριακή.

Ημέρα ιερή για τους χούμανς.

Η μέρα που ξυπνάνε όλοι αργά, εκτός από τη μάνα που είναι δουλοπάροικος και την ξυπνάνε τα κωλ0γατα που χοροπηδάνε στη μάπα της αχάραγα ό,τι μέρα κι αν είναι.

Νταξ, ίσως γαβγίζουμε και εμείς λιγάκι, αλλά ΠΑΝΤΑ προηγείται η μανούρα που δημιουργούν τα γατιά, εγώ ΣΕΒΟΜΑΙ, οκ; Σε ξύπνησαν τα γατιά έξι παρά τέταρτο; Θα γαβγίσω έξι παρά δέκα.

Δεν σε ξύπνησαν τα γατιά έξι παρά τέταρτο; Θα γαβγίσω έξι παρά δέκα.

Είμαι συνεπής.

Οι δικοί μου είχαν πάει να φάνε έξω εκείνο το μεσημέρι.

Το μικρό έλειπε εκδρομή με το σχολείο, κατάλαβες, φίλε; Το μπασταρδάκχι δικαιούται να πηγαίνει εκδρομές, εμείς όχι, καλά έκανα και της έφαγα τα Air Jordan. 😑 Οι γονείς πήγαν μαζί με τη φίλη τους τη Φιλιώ. Η Φιλιώ θα πήγαινε μετά για χορό, ο πατέρας σχεδίαζε να γυρίσει σπίτι και να ρίξει επικούς ύπνους, η μάνα σχεδίαζε καφέ, υπολογιστή, παιχνιδάρες και εκείνο το ιερό συναίσθημα «Ε ΡΕ ΚΥΡΙΑΚΑΡΑΑΑΑΑΑ», που όλοι ξέρουμε πως είναι η στιγμή πριν το σύμπαν σου σκάσει μπ0υνίδι στα δόντια.

Γυρνάνε λοιπόν.

Μπαίνει πρώτη η μάνα από την καγκελόπορτα.

Την κλείνει.

Δεν την κλειδώνει.

Διότι, λέει, ο πατέρας ήταν εκεί μπροστά, πάρκαρε, θα έπαιρνε σακούλες από το αυτοκίνητο, δύο βήματα ήταν, ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ; Χα. ΧΑ. Αχ, αθώα, γλυκιά, ταλαίπωρη γυναίκα.

Δεν είχε κάνει δέκα βήματα και τότε ο Άρης, αυτό το συμπαθές βρύο και λειχήνα, πήδηξε πάνω στην πόρτα με τις πατουσάρες του.

Για να καταλάβετε, ο Άρης γενικά δεν ανοίγει πόρτες. Ο Άρης δεν ανοίγει ούτε διάλογο.

Αλλά εκείνη τη μέρα, ο Θεός, ο διάβολος, ο Ερμής ο ανάδρομος, μια νεκρή ακρίδα από το υπερπέραν, κάτι τέλος πάντων, του φώτισε το ένα εγκεφαλικό κύτταρο που μοιράζεται με τον Μπόμπο και είπε: «Πατουσάρα στο χερούλι, τώρα!». Το γύρισε.

Η πόρτα ξεμαντάλωσε. Άνοιξε.

Και ο κόσμος είπε: «There’s your φάκιν chance!» ΑΝΤΕΕΕΕΕΕ ΓΕΙΑ.

Οι χούμανς ήταν εκεί. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ TOYΣ ΤΗΝ ΚΟΠΑΝΗΣΑΜΕ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ.

Σε τρία κλάσματα του δευτερολέπτου είχαμε εξαφανιστεί. «Άνοιξε η γη και τα κατάπιε! Δεν υπάρχει αυτό το πράμα!» έλεγαν μετά οι άνθρωποι.

Όχι απλά το βάλαμε στα πόδια, ρε, ακούμπαγαν τα νύχια των ποδιώνε μας στα φρύδια μας, για τέτοια ταχύτητα μιλάμε, λες και ζούσαμε σε μια καταπακτή δεκαεπτά αιώνες και όχι σε ένα σπίτι με ένα στρέμμα κήπο και αυλή.

Τρελάθηκαν οι χούμανς, άρχισαν να ψάχνουν μέσα στον πανικό.

Με τα πόδια, με το αμάξι, με αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς, τηλεφώνησαν και ήρθε και η Φιλιώ, η οποία έχασε τον χορό της εξαιτίας μας, ασφαλώς και πολύ λυπάμαι, Φιλιώ μου, αλλά αν ήθελες να χορέψεις, ας το έσκαγες και εσύ μαζί μας.

Εμείς χορέψαμε το πεντοζάλι της ελευθερίας.

Επιλογές είναι αυτά.

Εγώ, αφού έκανα την τσάρκα μου, αφού πήρα μια γενναία δόση ελευθερίας, αφού μύρισα δύο χωράφια, ένα λάστιχο αυτοκινήτου, κάτι απολιθώματα δεινοσαύρων και έναν πάκο χαρτονομίσματα που είχε κρύψει κάτω από μια πέτρα ο τυπάκος από το Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ, είπα οκ. Αρκεί για σήμερα.

Δεν είμαι χαζή.

Ελευθερία ελευθερία, αλλά το βασίλειο είναι βασίλειο.

Μέσα έχει καναπέδες, μπολ, νεράκι, κλιματισμό, μαξιλάρια, Στούκη για πάτημα, μάνα για ψυχολογική κακ0ποίηση, γατιά για πολιτική αντιπαράθεση και, το σημαντικότερο, είχαν φέρει από την ταβέρνα που είχαν πάει παϊδάκχια! Οπότε επέστρεψα.

Μόνη μου.

Τι εννοείς «πώς βρήκα τον δρόμο», φίλε, κάτσε καλά, εγώ είμαι ζωντανό gps! Στάθηκα στην πόρτα και έκλαιγα να μπω.

Όχι γιατί μετάνιωσα.

Μη λέμε αηδίες.

Έκλαιγα διότι η βασίλισσα δεν ανοίγει μόνη της πόρτες.

Για αυτό υπάρχει προσωπικό.

Με βάζουν μέσα, αγκαλιές, «πού ήσουν, μωρή, θα μας πεθάνεις, θα σε σκοτώωωωωσω», «αχ Παναγία μου», «κορίτσι μου», «μωρό μου», εγώ με ύφος Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω μετά από εμφάνιση φωνής αγγέλου, «τέκνα μου, ειρήνη υμίν, επέστρεψα». Και τότε αντιλαμβανόμαστε όλοι πως ο Άρης λείπει. Παύση.

Ήχος από έναν γρύλο. Ο Άρης, παιδιά, είχε καταφέρει το ακατόρθωτο.

Να παγιδευτεί μέσα σε ανοιχτό χώρο.

Τον βρήκε ο πατέρας πάνω σε έναν λόφο, εκεί που μας πάνε καμιά φορά βόλτα.

Μέσα σε ένα τεράστιο χωράφι. ΤΕΡΑΣΤΙΟ.

Ανοιχτό από παντού.

Ορίζοντας, αέρας, θεός, κατσίκια στο βάθος, ό,τι θες.

Αλλά είχε σε ένα σημείο, ΜΟΝΟ ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ, μια περίφραξη ενός μέτρου.

Σαν ένα μικρό φιλέ του τένις.

Και ο Άρης ήταν από πίσω.

Και έκλαιγε.

Διότι είχε εγκλωβιστεί.

Πίσω από ένα μέτρο σύρμα.

Μέσα σε ένα ολάνοιχτο χωράφι.

Λοιπόν, αυτό το σκυλί το ψάχνει η NASA.

Το ψάχνει ενεργά.

Ακούτε ελικόπτερα, τχτχτχτχτχτχτ, πάνω από την Αττική; Αυτόν ψάχνουν.

Σου λέει, δεν είναι δυνατόν, τέτοιο δείγμα εγκεφαλικής οικονομίας δεν πρέπει να χαθεί, είναι επιστημονικό εύρημα.

Θα λύσει μυστήρια.

Θα ανοίξει δρόμους.

Δεν μπορεί να συντηρείται ένα ον είκοσι πέντε κιλών από μισό εγκεφαλικό κύτταρο, να άγεται και να φέρεται από εγκεφαλική ενέργεια ενός πρωτονίου, είναι αδύνατον! Γύρισαν όλοι σπίτι ρημαγμένοι. Η Φιλιώ έχασε τον χορό.

Ο πατέρας έχασε τον ύπνο.

Η μάνα έχασε δέκα χρόνια από τη ζωή της.

Εμείς το κόψαμε στον ύπνο με τη μία. Νετί; Ροχαλίζαμε κιόλας. Διότι η επανάσταση είναι κουραστικό πράμα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους