Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, 31 Ιουλίου 1994, φόρεσα το νυφικό μου και …παντρεύτηκα τον Κώστα.

Μαζί από τα 18 μας … Ο πειρατής του ραδιοφώνου και της καρδιάς μου ! Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη μέρα.

Κατακαλόκαιρο στη Ρόδο κι όμως ο ουρανός άνοιξε.

Έβρεχε τόσο δυνατά, σαν να ήθελε να μας πει από την πρώτη στιγμή ότι η ζωή δεν γράφεται μόνο με λιακάδες. Στη Ρόδο στο νησί του ήλιου χτίσαμε μια ζωή.

Εκεί γεννήθηκαν τα τρία μας παιδιά, εκεί γελάσαμε, κλάψαμε, ονειρευτήκαμε, απογοητευτήκαμε.

Εκεί μάθαμε τι σημαίνει οικογένεια.

Πίστευα στο project θα γεράσουμε μαζί με όλη μου τη δύναμη μα …το 2016 οι δρόμοι μας χώρισαν.

Άφησα πίσω μου το νησί που αγαπούσα.

Τον τόπο όπου ένιωθα ότι ανήκα, τη δουλειά μου στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, τα πολιτιστικά του νησιού, τους ανθρώπους που με ήξεραν με το μικρό μου όνομα.

Εκεί ήμουν «η Αναστασία» τους ‘ Και ξαφνικά βρέθηκα στην Αθήνα μια Αναστασία ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες Αναστασίες.

Ξεκίνησα από την αρχή.

Έκανα δουλειές που πολλές φορές δεν με εξέφραζαν, πάλεψα με δυσκολίες, έπεσα και ξανασηκώθηκα.

Και όταν πίστεψα ότι είχα βρει επιτέλους τη δουλειά των ονείρων μου, στα πενήντα μου χρόνια βρέθηκα ξανά χωρίς δουλειά.

Τότε κατάλαβα ότι, καμιά φορά, η ζωή σου γκρεμίζει όλα όσα θεωρούσες δεδομένα μόνο και μόνο για να σου δώσει το θάρρος να χτίσεις κάτι δικό σου.

Έτσι γεννήθηκε το Booking Hill.

Μαζί με τον γιο μου, τον Αντώνη, και τις κόρες μου, βάλαμε ένα όνειρο πάνω στο χαρτί και αρχίσαμε να το χτίζουμε κυριολεκτικά με τα χέρια μας και ταυτόχρονα συνέβη κάτι που δεν περίμενα.

Ένιωσα μετά από χρόνια να ανήκω κάπου … Η Δάφνη έγινε το σπίτι μου.

Έγινε ο τόπος μου κι ένιωσα σιγουριά κάτι που μου είχε λείψει αφάνταστα όλα εκείνα τα χρόνια.

Μέσα στη μεγάλη Αθήνα, στη Δάφνη ένιωσα για πρώτη φορά ότι απέκτησα ξανά γειτονιά, ανθρώπους που χαίρονται όταν σε βλέπουν, πρόσωπα που έγιναν οικογένεια χωρίς να έχουν καμία συγγένεια μαζί μου.

Και μέσα σε αυτή τη νέα αρχή εμφανίστηκε ξανά ο Κώστας.

Δεν ήρθε για να ξαναγράψουμε το παρελθόν.

Ήρθε απλώς να βοηθήσει επειδή η δουλειά του ήταν οι κατασκευές, ταξιδεψε από την Κάρπαθο για να φτιάξει το πάτωμα του μαγαζιού και να μας γλιτώσει χρήματα.

Μερικές φορές η ζωή γράφει τα πιο όμορφα σενάρια όταν εσύ έχεις σταματήσει να περιμένεις.

Ξαναβρεθηκαμε όχι γιατί ξεχάσαμε όσα έγιναν αλλά γιατί μάθαμε να τα κοιτάζουμε διαφορετικά.

Πολλοί με ρώτησαν πώς μπορείς να δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία σε έναν άνθρωπο που σε πλήγωσε.

Η αλήθεια είναι πως σε μια σχέση δεν πληγώνει μόνο ο ένας.

Πληγώνουμε και πληγωνόμαστε.

Λέμε λόγια που δεν έπρεπε.

Σιωπούμε όταν έπρεπε να μιλήσουμε.

Χανόμαστε, ακόμα κι όταν στεκόμαστε δίπλα δίπλα.

Το ερώτημα λοιπόν στις σχέσεις δεν είναι αν έγιναν λάθη.

Το ερώτημα είναι αν δύο άνθρωποι μπορούν να συγχωρήσουν, να ωριμάσουν και να επιλέξουν ξανά ο ένας τον άλλον.

Δεν είναι όλα εύκολα σε έναν γάμο ! Υπάρχουν εντάσεις, εκνευρισμοί, στιγμές που οι παλιές πληγές θυμίζουν ότι κάποτε πόνεσαν.

Και μετά έρχεται ένα χαμόγελο.

Ένα κλείσιμο του ματιού.

Ένα «είμαι εδώ». Ένας καφές που εμφανίζεται κάθε πρωί ακριβώς όπως μου αρέσει.

Ένα κουρασμένο «καληνύχτα» στο τέλος μιας δύσκολης μέρας.

Ναι με αυτά εγώ καταλαβαίνω πως η αγάπη δεν κρύβεται στις μεγάλες δηλώσεις αλλά στις μικρές καθημερινές πράξεις που σου θυμίζουν ότι κάποιος σε σκέφτεται.

Ίσως να μην υπάρχει ο ιδανικός σύντροφος υπάρχει όμως ο άνθρωπος που είναι ο ιδανικός πατέρας για τα παιδιά σου.

Ο άνθρωπος που γίνεται ο καλύτερος συνεργάτης σου και που θα σταθεί δίπλα σου όταν όλα μοιάζουν να γκρεμίζονται και τελικά, αυτό αξίζει περισσότερο από την τελειότητα.

Δεν μετανιώνω για εκείνη τη βροχερή μέρα της 31ης Ιουλίου του 1994 όμως σήμερα δεν γιορτάζω μια επέτειο γάμου.

Η δική μας πραγματική επέτειος είναι η 6η Αυγούστου.

Η μέρα που η ζωή μάς έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία όχι για να ξαναζήσουμε το χθες, αλλά για να χτίσουμε ένα διαφορετικό αύριο.

Κώστα…σε ευχαριστω γιατί μου έμαθες πως τελικά, η αγάπη δεν είναι να μη χωρίζεις ποτέ.

Η αγάπη είναι να μπορείς, όταν αξίζει, να βρίσκεις ξανά τον δρόμο για το σπίτι κι εσύ… κατάφερες να γίνεις ξανά το δικό μου.

Σ’ αγαπώ.

Με τον δικό μας, μοναδικό τρόπο.

Γιατί κάποιες ιστορίες αγάπης δεν είναι ευθείες κάνουν έναν μεγάλο κύκλο για να ξανασυναντηθούν.

Όχι πια ως δύο άνθρωποι που έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον για να γίνουν ολόκληροι, αλλά ως δύο ολόκληροι άνθρωποι που πρώτα βρήκαν τον εαυτό τους και έτσι μπόρεσαν να ξαναβρούν και ο ένας τον άλλον.

Και ξέρεις κάτι; Τελικά η μαμά μου είχε δίκιο.

Οι μεγάλοι έρωτες δεν φορούν πάντα …μύθους , προκαταλήψεις πρέπει και νυφικά ! Δεν ζουν μόνο μέσα σε ταινίες και παραμύθια.

Μερικές φορές φορούν ένα τζιν παντελόνι, ένα λευκό μακό μπλουζάκι, κρατούν έναν καφέ στο χέρι και χωρίς μεγάλες κουβέντες σου λένε κάθε πρωί «Είμαι εδώ.» οπότε φίλοι μου ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο «σ’ αγαπώ» που μπορεί να σου πει ποτέ ένας άνθρωπος.

Για πάντα Κώστα ; Για το δικό μας … πειραγμένο για πάντα γμτ !! Cheers baby ….

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους