Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω αν το ελληνικό καλοκαίρι άλλαξε… ή αν αλλάξαμε εμείς.

Για μένα, πάντως το ελληνικό καλοκαίρι δεν ήταν ποτέ η χλιδή.

Δεν ήταν οι σαμπάνιες πάνω στα σκάφη, τα ακριβά κοκτέιλ, τα λαμπερά μαγιό, οι ιδιωτικές ξαπλώστρες και οι φωτογραφίες που τραβιούνται περισσότερο για να τις δουν οι άλλοι παρά για να τις ζήσεις εσύ.

Το ελληνικό καλοκαίρι δεν είχε ανάγκη να εντυπωσιάσει.

Είχε ανάγκη μόνο να υπάρξει μέσα μας και να φωτίσει την ψυχή μας ! Ελληνικο καλοκαίρι ήταν οι διακοπές στο χωριό.

Εκείνες που δεν τις θεωρούσαμε «λύση ανάγκης»αλλά το μεγαλύτερο δώρο του χρόνου.

Μετρούσαμε τους μήνες μέχρι να έρθει η μέρα που θα κλείσει το σχολείο και θα πάρουμε τον δρόμο για τη γιαγιά και τον παππού.

Ήταν τα πανηγύρια με τα καινούρια λουστρινάκια μας.

Οι χοροί έξω από την εκκλησία.

Τα παιδιά να γεμίζουν το προαύλιο, να παίζουν μέχρι αργά, να λένε τα μυστικά τους, να ερωτεύονται για πρώτη φορά χωρίς καν ίσως να το καταλαβαίνουν.

Ήταν τα βράδια στις αυλές.Αχ τα βράδια στις αυλές , με ουζάκι ελίτσες και ντοματούλα ! Τραγούδια και ανέκδοτα και γέλια και χοροί ! Ηταν και τα δροσοπεζουλισματα όπου οι …μεγάλοι καθισμένοι στις καρέκλες τους, με έναν ελληνικό καφέ και ένα γλυκό του κουταλιού αποσπεριζαν όλοι μαζί κι εμείς οι μικροί αμίλητοι για πρώτη φορά μέσα στη μέρα, να ακούμε τις ιστορίες τους.

Μας μάγευαν και οι ρυτίδες στα πρόσωπά τους δεν μας φαίνονταν γηρατειά.

Ήταν σαν λέξεις από ένα παλιό παραμύθι, χαραγμένες πάνω στο δέρμα τους.

Σαν να κουβαλούσε κάθε γραμμή μια ζωή ολόκληρη.

Ήταν το λάστιχο στην αυλή μετά τη θάλασσα το πιο δροσερό ντους του κόσμου.

Ήταν τα σταφύλια που κόβαμε από την κληματαριά, τα σύκα και τα ροδάκινα κατευθείαν από το δέντρο, χωρίς να ρωτήσει κανείς αν είναι βιολογικά.

Ήταν, γιατί απλώς ήταν αληθινά.

Ήταν η καρότσα του αγροτικού, γεμάτη παιδιά, πετσέτες, ψάθες και γέλια, που μας πήγαινε όλους μαζί στη θάλασσα.

Μια θάλασσα ελεύθερη χωρίς σειρές από πληρωμένες ξαπλώστρες.

Χωρίς μουσικές που σκέπαζαν τον ήχο των κυμάτων.

Άπλωνες το ψαθάκι σου όπου λαχταρούσε η καρδιά σου και έμενες μέχρι να δύσει ο ήλιος.

Τις βουτιές τις λέγαμε «καρπίδια». Φορούσαμε τη μάσκα και νομίζαμε πως ανακαλύπταμε έναν ολόκληρο καινούριο κόσμο κάθε φορά που βλέπαμε έναν αχινό ή ένα πολύχρωμο ψαράκι.

Ψαρεύαμε από το λιμάνι.

Βάζαμε το δόλωμα με χίλια όνειρα κι όταν επιτέλους τσιμπούσε ένα μικροσκοπικό ψαράκι, τρέχαμε γεμάτοι περηφάνια να φωνάξουμε: «Κοιτάξτε! Κοιτάξτε τι έπιασα!» Ήταν το καρπούζι που έσταζε μέχρι τους αγκώνες.

Τα παγωτά που τα μετρούσαμε.

Τα μπάνια που τα μετρούσαμε.

Γιατί τίποτα δεν ήταν δεδομένο και γι’ αυτό όλα είχαν αξία.

Ήταν τα σεντόνια που μύριζαν ήλιο κι όχι ακριβό μαλακτικό ! Η αλογοουρά που μας έπιανε η μάνα για να μην ιδρώνει ο σβέρκος μας.

Τα γεμιστά με τις ντομάτες που μοσχοβολούσαν καλοκαίρι, η φέτα, η χωριάτικη σαλάτα και το ψωμί που βουτούσαμε μέχρι να μη μείνει ούτε σταγόνα λάδι στο πιάτο.

Τελικά, το ελληνικό καλοκαίρι δεν ήταν ένας προορισμός.

Ήταν μια ηλικία.

Ήταν ένας τρόπος να αγαπάς τη ζωή χωρίς να χρειάζεσαι πολλά για να νιώσεις πλούσιος.

Και ξέρεις κάτι ίσως αυτό να είναι που μας λείπει περισσότερο σήμερα.

Όχι τα καλοκαίρια μα η αθωότητα με την οποία τα ζούσαμε.

Και να σου πω ποιο είναι το πιο θλιβερό; Δεν χάσαμε το ελληνικό καλοκαίρι Χάσαμε εμάς.

Κάπου στην πορεία αφήσαμε την απλότητα να μοιάζει φτώχεια και την υπερβολή να βαφτιστεί ευτυχία.

Μπερδέψαμε το «ζω» με το «δείχνω ότι ζω». Δεν κοιτάμε πια τη θάλασσα για να τη θαυμάσουμε.

Ψάχνουμε πρώτα το σωστό κάδρο.

Δεν αφήνουμε τον ήλιο να μας αγγίξει.

Τον φοβόμαστε μήπως χαλάσει το φίλτρο.

Δεν γελάμε αυθόρμητα.

Αναρωτιόμαστε αν το γέλιο μας γράφει καλά στη φωτογραφία.

Και αφού τραβήξουμε εκατό εικόνες, γυρίζουμε σπίτι για να σβήσουμε ρυτίδες, να λεπτύνουμε σώματα, να μικρύνουμε χρόνια, λες και αν πείσουμε τους άλλους ότι είμαστε είκοσι, θα καταφέρουμε να ξεγελάσουμε και τον ίδιο μας τον χρόνο.

Όμως ο χρόνος δεν ξεγελιέται κι ούτε η ψυχή.

Ίσως, λοιπόν, το πιο μεγάλο μας καλοκαίρι να μην είναι αυτό που θα περάσουμε φέτος.

Ίσως να είναι εκείνο που θα αρχίσει τη μέρα που θα πάψουμε να φωτογραφίζουμε τη ζωή μας και θα ξαναρχίσουμε να τη ζούμε. Σαν τότε … Εεε μάνα ; Συμφωνείς ;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους