." ..Η αποικιοκρατική πολιτική της Γαλλίας, η ύπουλη πολιτική της Ρωσίας και η βίαιη βούληση της Αυστρίας συνέβαλαν στη δημιουργία της φρικτής κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Η Ευρώπη παλεύει σαν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λοιπόν, πολίτες, μέσα στο σκοτάδι που μας περιβάλλει, μέσα στη βαθιά αβεβαιότητα για το τι θα φέρει το αύριο, δεν θέλω να προφέρω καμία απερίσκεπτη λέξη, εξακολουθώ όμως να ελπίζω ότι, ακριβώς λόγω της τεράστιας έκτασης της καταστροφής που μας απειλεί, την τελευταία στιγμή, οι κυβερνήσεις θα συνέλθουν και ότι δεν θα χρειαστεί να τρέμουμε από φρίκη στη σκέψη του κατακλυσμού που θα επέφερε σήμερα στους ανθρώπους ένας ευρωπαϊκός πόλεμος.

Έχετε δει τον πόλεμο των Βαλκανίων· ένας σχεδόν ολόκληρος στρατός έχασε τη ζωή του είτε στο πεδίο της μάχης είτε στα κρεβάτια των νοσοκομείων, ένας στρατός που ξεκίνησε με τριακόσιες χιλιάδες άνδρες, αφήνει στο χώμα των πεδίων μάχης, στα χαντάκια των δρόμων ή στα κρεβάτια των νοσοκομείων που έχουν μολυνθεί από τον τύφο εκατό χιλιάδες άνδρες από τους τριακόσιους χιλιάδες.

Σκεφτείτε ποια θα ήταν η καταστροφή για την Ευρώπη: δεν θα ήταν πια, όπως στα Βαλκάνια, ένας στρατός τριακοσίων χιλιάδων ανδρών, αλλά τέσσερις, πέντε και έξι στρατοί δύο εκατομμυρίων ανδρών.

Τι σφαγή, τι ερείπια, τι βαρβαρότητα! Και γι’ αυτό, ενώ το σύννεφο της καταιγίδας βρίσκεται ήδη πάνω μας, γι’ αυτό θέλω να ελπίζω ακόμα ότι το έγκλημα δεν θα ολοκληρωθεί.

Πολίτες, αν ξεσπάσει η καταιγίδα, όλοι εμείς, οι σοσιαλιστές, θα φροντίσουμε να γλιτώσουμε το συντομότερο δυνατό από το έγκλημα που θα έχουν διαπράξει οι ηγέτες και, εν τω μεταξύ, αν μας απομένει κάτι, αν μας απομένουν μερικές ώρες, θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να αποτρέψουμε την καταστροφή.

Ήδη, στην εφημερίδα Vorwaerts, οι σοσιαλιστές σύντροφοί μας από τη Γερμανία διαμαρτύρονται με αγανάκτηση ενάντια στη διαμαρτυρία της Αυστρίας και πιστεύω ότι έχει συγκληθεί το Διεθνές Σοσιαλιστικό Γραφείο μας.

Όπως και να έχει, πολίτες, και τα λέω αυτά με μια κάποια απελπισία, δεν υπάρχει πια, τη στιγμή που απειλούμαστε με φόνο και βαρβαρότητα, παρά μόνο μία ελπίδα για τη διατήρηση της ειρήνης και τη σωτηρία του πολιτισμού: το προλεταριάτο να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του, που περιλαμβάνουν μεγάλο αριθμό αδελφών, Γάλλων, Άγγλων, Γερμανών, Ιταλών, Ρώσους, και να ζητήσουμε από αυτούς τους χιλιάδες άνδρες να ενωθούν, ώστε ο ομόφωνος παλμός των καρδιών τους να απομακρύνει τον φρικτό εφιάλτη.

Θα ντρεπόμουν για τον εαυτό μου, πολίτες, αν υπήρχε έστω και ένας ανάμεσά σας που να πιστεύει ότι προσπαθώ να εκμεταλλευτώ το δράμα των γεγονότων προς όφελος μιας εκλογικής νίκης, όσο πολύτιμη κι αν είναι αυτή.

Έχω όμως το δικαίωμα να σας πω ότι είναι καθήκον μας, όλων σας, να μην παραλείψουμε ούτε μία ευκαιρία να δείξουμε ότι στέκεστε στο πλευρό αυτού του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο αυτή τη στιγμή, εν μέσω της καταιγίδας, αποτελεί τη μόνη ελπίδα για την επίτευξη ή την αποκατάσταση της ειρήνης" Απόσπασμα από την τελευταία ομιλία του Ζαν Ζωρες. 31 Ιουλίου του 1914, ο εθνικιστής Ραούλ Βιλαιν ( Villain, βρώμικος και άτιμος , όνομα και πράγμα) πυροβολεί δολοφονικά τον Ζαν Ζωρες, ηγέτη του γαλλικού σοσιαλισμού που όλο εκείνον τον καιρό υψώνει τη φωνή του εναντίον της επικείμενης ευρωπαϊκής σφαγής.

Ελάχιστες μέρες πριν απ' το τέλος του, ο Ζωρες, παραδεχόμενος μια κάποια απελπισία ( σπάνια παραδοχή για έναν αριστερό που κινήθηκε μάλιστα μεταξυ Καντ, γαλλικής ρεπουμπλικανικης παράδοσης και Μαρξ, έναν, κατά τεκμήριο, φωτεινό αντιτραγικό νου), προειδοποιεί με δραματικούς τόνους, εναποθέτοντας τις ελπίδες του σε μια μεγάλη, διεθνιστική αφύπνιση.

Από μια άποψη κι εκ των υστέρων, θα έλεγε κανείς ότι ο Ζωρες γλίτωσε από να δει τη φανατική συστράτευση πολλών ομοϊδεατων του στα φονικά, εθνικιστικά πάθη και στην ιμπεριαλιστική μηχανή που θα γεννούσε άλλωστε και την πιο μεγάλη διάσπαση στον κόσμο του διεθνούς κινήματος. Ο Ζωρες, δεν ήταν μόνο μια πολιτική παρουσία, μια προσωπικότητα των εκλογικών και κοινοβουλευτικών μαχών.

Ξαναδιαβαζοντας τα γραπτά του ανακαλύπτει κανείς πλούσια νήματα ανάμεσα στη φιλοσοφική παιδεία, στα ηθικά ερωτήματα και στην ορμή για τον βιο των πολλών και την ανασυγκρότηση της.

Έναν γόνιμο προβληματισμό, λόγου χάρη, για το πως η νεωτερικη έμφαση στην ατομικότητα και στην προσωπική συνείδηση μπορεί να συνδεθεί με συλλογικους σκοπούς και σχέδια.

Ενώ, στην συμβατική ακαδημαϊκή σκέψη της εποχής του, ο φιλόσοφος έτεινε " φυσικά " προς ένα πρότυπο ολιγαρχικης αντιπροσώπευσης για την εύπορη και πεπαιδευμενη μερίδα της 'μεσαίας τάξης', ο Ζωρες, βγαίνοντας, παρόλα αυτά, από ένα λόγιο αστικό περίβλημα, στρέφεται στον άλλο λαό, πέρα από τον ορίζοντα μιας αποικιακής, αστικής Δημοκρατίας.

Όπως ο Ζολά θα παθιαστεί λογοτεχνικά με το στομάχι του Παρισιού, το " από κάτω'', έτσι και ο Ζωρές, αντιλαμβάνεται πως ο, τι καλό έφτιαξε η αστική Γαλλία μπορεί να διασωθεί ουσιαστικά από αυτό που συνήθιζαν να αποκαλούν κατώτερες τάξεις.

Αυτές προσκαλούνταν να γίνουν πραγματικά (και όχι κατά φαντασίαν) η ζωντανή ολότητα.

Γι' αυτό τον λόγο θα γίνει μισητός στους ανθρώπους ενός πρόδρομου φασισμού που, όπως έχει δείξει ο ιστορικός Ζεεβ Στερνχελ, έχει, σε μεγάλο βαθμό, διαμορφωθεί ως κοσμοθεωρία πριν από το 1914, από τα τέλη του 19ου αιώνα.. Δεν άντεχαν εντέλει το ότι αποσπούσε τον λαό από τη σοβινιστική μυθολογία των 'εθνικών μεγαλείων'. Στις 31 Ιουλίου του 1914, στο καφέ Croissant, αυτός ο βίαιος θάνατος, είναι ένα από αυτά τα ζοφερά σήματα πανω στα οποία στήθηκε ο κόσμος των υπνοβατών που, από άλλους δρόμους, εξακολουθεί να απειλείται από τους 'Bιλλαίν' και τους σημερινούς χορηγούς τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους