@psychi_te_kai_somati ​Το σημείο μηδέν της απώλειας δεν είναι πάντα η στιγμή που το μυαλό καταγράφει το γεγονός. Συχνά είναι η στιγμή που τα μάτια αντικρίζουν την απουσία της ζωής. Εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος σταματά, και ο κόσμος σου χωρίζεται αμετάκλητα στο «πριν» και στο «μετά». ​Όταν βιώνουμε μια τόσο βαθιά απώλεια, η σιωπή που ακολουθεί δεν είναι απλά ησυχία. Είναι μια βαριά, σχεδόν σωματική παρουσία. Το μυαλό, στην προσπάθειά του να διαχειριστεί το αδιανόητο, επιστρέφει ξανά και ξανά στις ίδιες εικόνες, στις ίδιες στιγμές. Ψάχνει τρόπους να αλλάξει το σενάριο, να ξαναγράψει το τέλος, να βρει μια χαραμάδα ελπίδας εκεί που όλα έχουν κλείσει. Η θλίψη και το τραύμα της απώλειας δεν εκφράζονται μόνο με δάκρυα. Φωλιάζουν στις πιο ήσυχες ώρες της ημέρας, στις νύχτες που ο ύπνος διακόπτεται, στις πρώτες σκέψεις του πρωινού ξυπνήματος. Και η αλήθεια που σπάνια λέγεται είναι αυτή: δεν επιστρέφεις ποτέ στον άνθρωπο που ήσουν πριν. Και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. ​Η θεραπευτική διαδικασία δεν έχει ως στόχο να «διαγράψει» την εικόνα, ούτε να σου πει βιαστικά να «προχωρήσεις». Ο στόχος είναι: ​Να δώσουμε χώρο και φωνή σε αυτή τη βαριά σιωπή. ​Να επεξεργαστούμε το σοκ και τις εικόνες που επιμένουν. ​Να μάθεις σταδιακά να συνυπάρχεις με το «μετά», χτίζοντας ξανά ένα ασφαλές καταφύγιο μέσα σου. ​Αν νιώθεις ότι κουβαλάς μια απώλεια που άλλαξε αμετάκλητα τον κόσμο σου και η σιωπή έχει γίνει πολύ βαριά για να τη σηκώνεις μόνο σου, είμαι εδώ για να περπατήσουμε αυτό το μονοπάτι μαζί. Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου μέσω προσωπικού μηνύματος . 📌Βασιλειάδου Άννα Μαρία Νοσηλεύτρια Κοινωνιολόγος Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Προσωπικής Ανάπτυξης Και Ψυχοεκπαίδευσης #ΤοΠρινΚαιΤοΜετά #ΗΣιωπήΤηςΑπώλειας #ΤαΉσυχαΠένθη #ΜεταβάσειςΖωής #ΜαθαίνωΝαΖωΜεΤηνΑπουσία #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

​Το σημείο μηδέν της απώλειας δεν είναι πάντα η στιγμή που το μυαλό καταγράφει το γεγονός.

Συχνά είναι η στιγμή που τα μάτια αντικρίζουν την απουσία της ζωής.

Εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος σταματά, και ο κόσμος σου χωρίζεται αμετάκλητα στο «πριν» και στο «μετά». ​Όταν βιώνουμε μια τόσο βαθιά απώλεια, η σιωπή που ακολουθεί δεν είναι απλά ησυχία.

Είναι μια βαριά, σχεδόν σωματική παρουσία.

Το μυαλό, στην προσπάθειά του να διαχειριστεί το αδιανόητο, επιστρέφει ξανά και ξανά στις ίδιες εικόνες, στις ίδιες στιγμές.

Ψάχνει τρόπους να αλλάξει το σενάριο, να ξαναγράψει το τέλος, να βρει μια χαραμάδα ελπίδας εκεί που όλα έχουν κλείσει.

Η θλίψη και το τραύμα της απώλειας δεν εκφράζονται μόνο με δάκρυα.

Φωλιάζουν στις πιο ήσυχες ώρες της ημέρας, στις νύχτες που ο ύπνος διακόπτεται, στις πρώτες σκέψεις του πρωινού ξυπνήματος.

Και η αλήθεια που σπάνια λέγεται είναι αυτή: δεν επιστρέφεις ποτέ στον άνθρωπο που ήσουν πριν.

Και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. ​Η θεραπευτική διαδικασία δεν έχει ως στόχο να «διαγράψει» την εικόνα, ούτε να σου πει βιαστικά να «προχωρήσεις». Ο στόχος είναι: ​Να δώσουμε χώρο και φωνή σε αυτή τη βαριά σιωπή. ​Να επεξεργαστούμε το σοκ και τις εικόνες που επιμένουν. ​Να μάθεις σταδιακά να συνυπάρχεις με το «μετά», χτίζοντας ξανά ένα ασφαλές καταφύγιο μέσα σου. ​Αν νιώθεις ότι κουβαλάς μια απώλεια που άλλαξε αμετάκλητα τον κόσμο σου και η σιωπή έχει γίνει πολύ βαριά για να τη σηκώνεις μόνο σου, είμαι εδώ για να περπατήσουμε αυτό το μονοπάτι μαζί.

Μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου μέσω προσωπικού μηνύματος . 📌Βασιλειάδου Άννα Μαρία Νοσηλεύτρια Κοινωνιολόγος Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Προσωπικής Ανάπτυξης Και Ψυχοεκπαίδευσης #ΤοΠρινΚαιΤοΜετά #ΗΣιωπήΤηςΑπώλειας #ΤαΉσυχαΠένθη #ΜεταβάσειςΖωής #ΜαθαίνωΝαΖωΜεΤηνΑπουσία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους