Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το πιο κάτω κείμενο μας το έστειλε φίλος της σελίδας και το δημοσιεύουμε αυτούσιο: - Ένα ρίσκο, δύο ρίσκα, πόσα ρίσκα; Ξεκινώ με τα αυτονόητα.

Όλοι αντιλαμβανόμαστε πως αν η ΟΜΟΝΟΙΑ τελείωνε έστω ένα από τα δύο παιχνίδια με έντεκα παίκτες, το πιθανότερο είναι πως αυτή τη στιγμή θα προετοιμαζόταν για τη Λέφσκι Σόφιας, στον 3ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ.

Το «αν» το φύτεψαν και δεν φύτρωσε.

Γι’ αυτό είμαστε αναγκασμένοι να συζητήσουμε επί διαφορετικής βάσης.

Αυτονόητο δεύτερο: η καλόπιστη και καλοπροαίρετη κριτική μόνο καλό μπορεί να κάνει.

Και πραγματικά απορώ γιατί κάθε φορά που επιβάλλεται να συζητήσουμε τα λάθη μας για να μάθουμε από αυτά, καταλήγουμε να βγάζουμε έξω τα ΟΜΟΝΟΙΑΤΟμετρα και να αναλωνόμαστε σε συζητήσεις για καραόλους, προστάτες και υπερΟΜΟΝΟΙΑΤΕΣ, αντί για την ουσία.

Για το πώς θα γίνουμε καλύτεροι.

Όπως πέρσι αποθεώναμε -και δικαιολογημένα- την καλύτερη ΟΜΟΝΟΙΑ των τελευταίων δεκαετιών, έτσι και τώρα, που η ίδια η ΟΜΟΝΟΙΑ έβαλε τον πήχη στα ύψη, έχουμε υποχρέωση να απαιτούμε κινήσεις που θα την επαναφέρουν σε εκείνο το επίπεδο.

Προφανώς οι τρεις αποβολές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον αποκλεισμό.

Δεν αποτελούν όμως άλλοθι για να μη συζητήσουμε τις αποφάσεις που μας οδήγησαν να μπούμε σε αυτά τα παιχνίδια με τόσο μικρά περιθώρια λάθους.

Η περσινή ΟΜΟΝΟΙΑ, λοιπόν, έσπασε κάθε ρεκόρ.

Και πέρα από τα νούμερα, ήταν χάρμα οφθαλμών.

Χαιρόσουν να τη βλέπεις, δεν χόρταινες τα παιχνίδια της.

Λιγότερο από δύο μήνες μετά, έχει βάλει τα χεράκια της και βγάλει τα ματάκια της.

Και το πέτυχε παίρνοντας, ένα-ένα, όσα ρίσκα μπορούσε.

Ρίσκο 1ο: Δεξιός μπακ Αποδεδειγμένα, ο Οντουμπάτζο πέρσι ήταν τρίτος στην ιεραρχία των δεξιών μπακ.

Ξέραμε από τον Μάιο πως ο Μασούρας αποχωρούσε, ενώ το συμβόλαιο του Ντιουνκού έληγε.

Επιλέξαμε να ρισκάρουμε με τον τρόπο που χειριστήκαμε την υπόθεση Άλφα και, ενώ τα ρεπορτάζ έγραφαν πως ίσως αποχωρήσει και ο Οντουμπάτζο, ο οποίος είχε και βεβαρημένο ιστορικό τραυματισμών, καταλήξαμε να χάσουμε και τις δύο πρώτες επιλογές μας για τη θέση.

Επιλέξαμε επίσης να αποκτήσουμε έναν παίκτη (Νέγκο) που, παρά την αδιαμφισβήτητη αξία του, ήταν ανέτοιμος.

Ο ανέτοιμος τελικά κλήθηκε να αγωνιστεί και υπέπεσε σε ένα τεράστιο λάθος, δυσανάλογο της ποιότητάς του, που μας άφησε με δέκα παίκτες στο πρώτο παιχνίδι, εκεί όπου, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα έπρεπε να μπουν οι βάσεις της πρόκρισης.

Ρίσκο 2ο: Μεσοεπιθετική γραμμή Η περσινή ΟΜΟΝΟΙΑ ήταν μαγική παντού.

Αν όμως έπρεπε να ξεχωρίσει κανείς μία γραμμή, αυτή θα ήταν η επίθεση.

Μέσα σε έναν μήνα χάσαμε το μεγαλύτερο όνομα που φόρεσε τη φανέλα της ομάδας μας (Γιόβετιτς), τον καλύτερο επιθετικό της μετά Ράουφμαν εποχής (Μμαέ) και τον πιο παραγωγικό ακραίο της ιστορίας μας, ο οποίος αναδείχθηκε και δύο συνεχόμενες χρονιές MVP (Σεμέδο), ενώ αποχώρησε και ο Ευάγγελος Ανδρέου.

Αν υπάρχει οποιοσδήποτε άνθρωπος στον κόσμο που δεν αντιλαμβάνεται πόσο τεράστιο ρίσκο είναι να χάσεις τρεις τέτοιους παίκτες μέσα σε μία μεταγραφική περίοδο, πάω πάσο.

Για να είμαι δίκαιος, εδώ τα αντανακλαστικά εν μέρει λειτούργησαν, αφού οι Μοτνόρ και Κακουλλής αποκτήθηκαν νωρίς.

Η άποψή μου είναι πως και οι δύο είναι καλοί ποδοσφαιριστές που θα βοηθήσουν τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα.

Πήραμε όμως ακόμη ένα ρίσκο, αφού ο Ντιονί αποκτήθηκε μόλις δύο ημέρες πριν από τα παιχνίδια με την Καϊράτ.

Παρότι έδειξε πολύ καλά στοιχεία, κατάφερε να δείξει την ποιότητά του μόνο για περίπου 20 από τα συνολικά 210 λεπτά των δύο αγώνων, αφού ήταν εμφανώς ανέτοιμος.

Ρίσκο 3ο: «Οι παικταράδες έρχονται στο τέλος της μεταγραφικής» Ναι, να το δεχτώ. Οι Μμαέ αυτού του κόσμου δεν έχουν ως προτεραιότητα το κυπριακό πρωτάθλημα και τέτοιες περιπτώσεις συνήθως κλείνουν στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου, όταν εξαντλήσουν τις επιλογές τους για κάτι καλύτερο.

Πέρσι τέτοια εποχή η ομάδα ήταν ήδη πλήρης και, στο τέλος, μας βγήκαν και τα λαχεία Μμαέ και Τάνκοβιτς.

Φέτος όμως μπαίνουμε στον Αύγουστο και ψάχνουμε ακόμη κεντρικό αμυντικό, μέσο, μεσοεπιθετικό και τερματοφύλακα, ενώ μάλλον θα χρειαστεί και άλλη μία προσθήκη, ανάλογα με το τι θα προκύψει.

Και ας θέλαμε μέχρι πριν από δέκα ημέρες και δεξί μπακ και επιθετικό.

Ναι, να πάρεις ρίσκο για έναν ή δύο παίκτες.

Αν και ειδικά φέτος, ακόμη και αυτό θα μπορούσε να είχε περιοριστεί με τα τρία εκατομμύρια που μπήκαν στα ταμεία από την πώληση του Μμαέ.

Γιατί όμως να το πας στα άκρα, ψάχνοντας πέντε και έξι ποδοσφαιριστές μετά τις 20 Ιουλίου; Πού είναι όλη εκείνη η προεργασία που υποτίθεται ότι γινόταν επί μήνες; Και, τελικά, τι κερδίσαμε από όλο αυτό το ρίσκο; Το πιο όμορφο δέντρο χάθηκε.

Ας σωθεί το δάσος.

Δυστυχώς για όλους μας, το πιο όμορφο δέντρο, ο διακαής πόθος της συμμετοχής στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, χάθηκε.

Σε έναν βαθμό λόγω των ρίσκων που δεν βγήκαν και σε έναν άλλο λόγω των τριών αποβολών.

Η ουσία, όμως, είναι μία: ούτε φέτος θα κουνήσουμε σεντόνι.

Αν όμως η χρονιά μας βρει σε έναν άλλο ευρωπαϊκό όμιλο και με το πρωτάθλημα να επιστρέφει στη Λευκωσία, τότε και πάλι θα μιλάμε για μια επιτυχημένη χρονιά.

Και αυτό εξακολουθεί να είναι αποκλειστικά στο χέρι μας. Ο Μπεργκ εξακολουθεί, κατά την άποψή μου, να είναι ο κορυφαίος σύγχρονος προπονητής στην ιστορία της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και με διαφορά ο καλύτερος προπονητής που εργάζεται σήμερα στην Κύπρο.

Το ρόστερ εξακολουθεί να διαθέτει ποιότητα, ακόμη κι αν έχασε σημαντικές μονάδες.

Επιβάλλεται πλέον η ομάδα προγραμματισμού να περιορίσει τα ρίσκα, να κάνει όσα πρέπει, να προσθέσει τα σημαντικά κομμάτια που λείπουν από το παζλ και να σηκώσει το κεφάλι, γυρίζοντας σελίδα.

Με μία υποσημείωση όμως.

Αυτή τη φορά ας μάθουμε επιτέλους από τα λάθη μας, ώστε του χρόνου τέτοια εποχή να κάνουμε μια διαφορετική συζήτηση. Γιατί αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. Και δεν έχουμε την πολυτέλεια να το ξαναδούμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους