Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες παρακολούθησα την «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν στο θερινό σινεμά Αίγλη Χαλανδρίου.

Μια εξαιρετική κινηματογραφική εμπειρία, με πολύ καλό ήχο που ενίσχυσε την αίσθηση της αφήγησης.

Βγαίνοντας από την προβολή, μου έκανε εντύπωση πόσο εύκολα διατυπώνονται απόψεις για μια ταινία που πολλοί δεν έχουν ακόμη δει.

Μου φαίνεται πραγματικά ειρωνικό να χαρακτηρίζεται ένα έργο ως «ιεροσυλία» ή «παραχάραξη» πριν καν το παρακολουθήσει κανείς.

Η στάση αυτή θυμίζει την ίδια την έννοια της ύβρεως που διατρέχει την Οδύσσεια: την πεποίθηση ότι γνωρίζουμε και κρίνουμε χωρίς να έχουμε πρώτα κατανοήσει. Ο Νόλαν δεν επιχειρεί να αντικαταστήσει τον Όμηρο· συνομιλεί δημιουργικά μαζί του, αξιοποιώντας το έπος για να μιλήσει για τον πόλεμο, την εξουσία, την οικογένεια, την ενοχή και την ανθρώπινη ανάγκη για επιστροφή και λύτρωση.

Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας δεν βρίσκεται μόνο στην κλίμακα της παραγωγής της, αλλά στη σκηνοθετική της ωριμότητα και στη σύγχρονη ανάγνωση ενός διαχρονικού κειμένου. Ο Οδυσσέας δεν παρουσιάζεται ως ένας αψεγάδιαστος ήρωας, αλλά ως ένας άνθρωπος που επιστρέφει σημαδεμένος από τις επιλογές του.

Για μένα, αυτή είναι η ουσία της ταινίας: μια ανθρώπινη, αντιπολεμική και βαθιά επίκαιρη προσέγγιση της Οδύσσειας, που αποδεικνύει πως τα μεγάλα έργα συνεχίζουν να ζουν όταν μας κάνουν να σκεφτόμαστε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους