Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Χάνα Αρεντ χρησιμοποίησε τον όρο la banalité du mal για να περιγράψει κάτι πολύ διαφορετικό: πώς το κακό μπορεί να εμφανίζεται ως μια τετριμμένη, σχεδόν γραφειοκρατική διαδικασία.

Δεν μιλούσε προφανώς για το πελατειακό κράτος.

Ωστόσο, η έννοια φωτίζει και μια άλλη ελληνική παθογένεια: την προσπάθεια να παρουσιαστεί ως απολύτως φυσιολογικό ό,τι θα έπρεπε να προκαλεί πολιτική αμηχανία.

Οι τελευταίες δηλώσεις του Άδωνη Γεωργιάδη δεν προκαλούν εντύπωση μόνο για το περιεχόμενό τους.

Προκαλούν κυρίως για τη στρατηγική τους.

Παραδέχεται ότι μεσολάβησε στον διευθύνοντα σύμβουλο της Novartis για να δοθεί διαφήμιση σε φίλη του δημοσιογράφο και αμέσως μετά ειρωνεύεται όσους σοκάρονται: «Σιγά μην πέσουν από τα σύννεφα». Δεν επιχειρεί να αντικρούσει την κριτική.

Επιχειρεί να την ακυρώσει, παρουσιάζοντας την πράξη ως αυτονόητη.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η επανάληψη ότι «αυτή είναι η δουλειά του βουλευτή», να κάνει εξυπηρετήσεις.

Εκεί βρίσκεται η ουσία.

Όχι στην ομολογία, αλλά στην απόπειρα επαναπροσδιορισμού του ίδιου του πολιτικού ρόλου.

Η εξυπηρέτηση μετατρέπεται από εξαίρεση σε καθήκον και η παρέμβαση σε στοιχείο της καθημερινής πολιτικής λειτουργίας.

Η πιο αποτελεσματική μορφή πολιτικής υπεράσπισης δεν είναι πλέον η άρνηση.

Είναι η κανονικοποίηση. «Ναι, έγινε.

Και λοιπόν; Όλοι το κάνουν». Όταν αυτή η λογική γίνει κοινός τόπος, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη πράξη. Είναι ότι μετακινείται αθόρυβα ο πήχης του πολιτικά αποδεκτού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους