Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν στιγμές που η οργή δεν χωράει σε λέξεις. Γίνεται κόμπος στον λαιμό, δάκρυ στα μάτια, κραυγή που δεν ακούει κανείς.

Κάθε καλοκαίρι η ίδια χώρα καίγεται.

Και μαζί της καίγεται ένα κομμάτι από όλους μας.

Καίγονται τα δάση που χρειάστηκαν αιώνες για να γεννηθούν.

Καίγονται σπίτια που χτίστηκαν με κόπους μιας ζωής.

Καίγονται όνειρα.

Καίγονται φωλιές πουλιών, ζώα που δεν πρόλαβαν να τρέξουν, ολόκληρα οικοσυστήματα που ίσως να μην ξαναγίνουν ποτέ όπως ήταν.

Και, το πιο αβάσταχτο, χάνονται άνθρωποι.

Κι όμως... όταν οι φλόγες σβήσουν, θα μείνουν πάλι μόνο οι στάχτες, οι σημαίες μεσίστιες, τα στεφάνια, οι υποσχέσεις και η λήθη.

Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

Μέχρι την επόμενη τραγωδία. Γιατί; Γιατί εξακολουθούμε να θρηνούμε αντί να προλαμβάνουμε; Γιατί αφήνουμε ανθρώπους που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην προστασία της δικής μας ζωής να δίνουν άνισες μάχες; Γιατί ένας κλάδος που υπάρχει μόνο για να προσφέρει, να σώζει και να θυσιάζεται δεν στηρίζεται όπως του αξίζει; Γιατί οι πυροσβέστες πρέπει κάθε χρόνο να αποδεικνύουν με το ίδιο τους το αίμα πόσο απαραίτητοι είναι; Και αυτή η τραγωδία δεν έχει πια ανώνυμα πρόσωπα.

Και όταν γνωρίζεις πια τα πρόσωπα των νέων "ηρωων" αυτής της χώρας.. Ξαφνικά οι τίτλοι των ειδήσεων αποκτούν όνομα, αναμνήσεις.. Πόσο άδικο είναι να αποθεώνουμε τους ανθρώπους μόνο όταν δεν είναι πια εδώ.

Να τους ονομάζουμε ήρωες αφού πρώτα τους αφήσαμε να πολεμήσουν εξαντλημένοι, απέναντι σε ένα θηρίο που δεν συγχωρεί λάθη, ελλείψεις και καθυστερήσεις.

Κάθε φορά ακούμε πως «οι συνθήκες ήταν ακραίες». Μα οι ακραίες συνθήκες δεν είναι πια εξαίρεση.

Είναι η νέα πραγματικότητα.

Και όταν το γνωρίζεις αυτό, έχεις χρέος να προετοιμάζεσαι.

Να επενδύεις στην πρόληψη.

Να προστατεύεις τα δάση πριν γίνουν στάχτη.

Να στελεχώνεις επαρκώς εκείνους που θα σταθούν μπροστά στις φλόγες όταν όλοι οι υπόλοιποι θα τρέχουν να σωθούν.

Δεν θέλω άλλη μία ανακοίνωση πένθους.

Δεν θέλω άλλη μία υπόσχεση ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα». Δεν θέλω άλλες φωτογραφίες με καμένα βουνά που κάποτε έσφυζαν από ζωή.

Θέλω να πάψουμε να συνηθίζουμε την καταστροφή.

Γιατί το πιο τρομακτικό δεν είναι μόνο ότι καίγεται η Ελλάδα.

Είναι ότι έχουμε αρχίσει να το θεωρούμε φυσιολογικό.

Δεν είναι φυσιολογικό.

Δεν είναι φυσιολογικό να φοβάσαι κάθε καλοκαίρι ότι θα χτυπήσει το τηλέφωνο για να μάθεις ποιος χάθηκε.

Δεν είναι φυσιολογικό να μεγαλώνουν παιδιά πιστεύοντας ότι το καλοκαίρι μυρίζει καπνό.

Δεν είναι φυσιολογικό να μετράμε τις ζωές που χάθηκαν και ύστερα να συνεχίζουμε σαν να μη συνέβη τίποτα. Αναρωτιέμαι... Τι πάει τόσο λάθος σε αυτή τη χώρα; Πόσα ακόμη δάση πρέπει να γίνουν στάχτη; Πόσα ακόμη ζώα πρέπει να καούν ζωντανά; Πόσες ακόμη οικογένειες πρέπει να ντυθούν στα μαύρα; Πόσοι ακόμη πυροσβέστες πρέπει να θυσιαστούν για να καταλάβουμε ότι η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια αλλά υποχρέωση; Δεν χρειαζόμαστε περισσότερους ήρωες.

Χρειαζόμαστε μια πατρίδα που θα κάνει τα πάντα ώστε να μη χρειαστεί να θυσιαστεί ούτε ένας ακόμη. Αιωνία η μνήμη τους 🕊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους