Σε λίγες μέρες ξεκινάμε οι δύο βδομάδες διακοπών με τα παιδιά μου και νιώθω την ανάγκη να πω κάτι που ίσως πολλοί γονείς αυτιστικών παιδιών σκέφτονται, αλλά δεν τολμούν να πουν δυνατά. Φοβάμαι...

Πλήρες Κείμενο:

Σε λίγες μέρες ξεκινάμε οι δύο βδομάδες διακοπών με τα παιδιά μου και νιώθω την ανάγκη να πω κάτι που ίσως πολλοί γονείς αυτιστικών παιδιών σκέφτονται, αλλά δεν τολμούν να πουν δυνατά. Φοβάμαι….. Είναι η πρώτη χρονιά που δεν περιμένω τις διακοπές με λαχτάρα, τις περιμένω με αγωνία.

Όχι γιατί δε θέλω να περάσω χρόνο μαζί τους, αλλά γιατί ξέρω πόσο δύσκολη έχει γίνει η καθημερινότητά μας.

Ο αυτιστικός Δημήτρης μου, σε λίγο γίνεται 12 χρονών, ειδικά φέτος έχει αλλάξει πολύ.

Τα ξεσπάσματα του είναι πιο έντονα, οι φωνές πιο δυνατές, ο θυμός πιο μεγάλος.

Η προεφηβεία έχει μπει στη ζωή μας και μοιάζει σαν το νευρικό του σύστημα να μην βρίσκει ούτε ένα λεπτό ηρεμίας.

Κι όταν εκείνος δεν μπορεί να ηρεμήσει, είναι πολύ δύσκολο να ηρεμήσω κι εγώ όταν είμαι μαζί του.

Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι μετρούν αντίστροφα για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Τις φαντάζονται ως ξεκούραση, χαλάρωση, ανάσες.

Εγώ όχι! Για μένα αυτές οι δύο εβδομάδες δεν θα είναι διακοπές με την έννοια που τις γνωρίζουν οι περισσότεροι.

Θα είναι απλά αλλαγή περιβάλλοντος, παραστάσεων, τοπίων, άλλο σπίτι, άλλη ρουτίνα.

Και για ένα αυτιστικό παιδί, αυτές οι αλλαγές δεν σημαίνουν ελευθερία, σημαίνουν μεγαλύτερη ένταση.

Ξέρω ήδη ότι πιθανότατα θα ξυπνάει από πολύ πρωί, θα ζητάει συνέχεια junk food και να του ικανοποιήσω πράγματα που έχει στο μυαλό του, που σχεδόν όλα δεν είναι εφικτά να υλοποιηθούν.

Ότι θα υπάρχουν φωνές, αντιδράσεις, συγκρούσεις.

Ότι θα προσπαθώ να ισορροπήσω τις ανάγκες δύο παιδιών με διαφορετικές ηλικίες και διαφορετικές ανάγκες, ο μεγάλος φουλ εφηβεία, σε έναν χώρο που δεν θα είναι το ασφαλές μας σπίτι.

Θα κάνω, όπως κάνω πάντα, το καλύτερο που μπορώ, με την εμπειρία που έχω αποκτήσει, με τις γνώσεις μου, με την ανεξάντλητη αγάπη μου.

Όμως σήμερα, επιτρέπω στον εαυτό μου να πει την αλήθεια.

Ναι, φοβάμαι αυτές τις διακοπές και δεν ντρέπομαι που το λέω.

Είναι λυτρωτικό για μένα που το επικοινωνώ και εμπνευστικό για τους γονείς αυτιστικών παιδιών, που θα διαβάσουν τις σκέψεις μου.

Αν είσαι κι εσύ γονιός ενός αυτιστικού παιδιού και νιώθεις ενοχές επειδή οι διακοπές δεν είναι για σένα περίοδος ξεκούρασης αλλά περίοδος επιβίωσης, θέλω να ξέρεις κάτι.

Δεν είσαι κακός γονιός, δεν αγαπάς λιγότερο το παιδί σου.

Είσαι απλώς ένας άνθρωπος που κουβαλάει μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι δεν βλέπουν.

Κι αυτή η πραγματικότητα είναι πολλές φορές πολύ πιο βαριά απ’ όσο φαίνεται στις φωτογραφίες του καλοκαιριού. Σου στέλνω την κατανόηση μου και μια τεράστια αγκαλιά!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους