Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Talos /Τάλως : *Νερό: ένα νέο κοίτασμα ενοικίων για τις φίλιες / οικογενειακές εταιρείες της κυβέρνησης Μητσοτάκη* Η οδός Μιχαλακοπούλου πήρε το όνομά της από τον Βενιζελικό πρωθυπουργό του μεσοπολέμου Ανδρέα Μιχαλακόπουλο.

Ο οποίος ήταν αυτός που έφερε την πρώτη "ιδιωτικοποίηση" του νερού στην Ελλάδα με την αμερικανική Ούλεν.

Σε συνδυασμό με την επίσης αμερικανική Πάουερ που παρείχε ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και ηλεκτρικό είχαν γίνει είδη πολυτελείας.

Μετά από καιρό , διαμαρτυρίες και εξελίξεις, ο "σοσιαλμανής" Κωνσταντίνος Καραμανλής επανέφερε την ύδρευση υπό δημόσιο έλεγχο: > https://www.efsyn.gr/nisides/364946_otan-i-ydreysi-tis-proteyoysas-ginotan-apo-idiotes/ Ο Γιάννης Μυλόπουλος στην Εφ.Συν εξηγεί πως η «μεταρρύθμιση» του ΥΠΕΝ, που πέρασε τώρα στη Βουλή, δεν είναι απάντηση στη λειψυδρία, αλλά υποχρεωτική εκχώρηση των ΔΕΥΑ Βοιωτίας, Φωκίδας, Εύβοιας και Χαλκιδικής στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, δύο ανώνυμες εταιρείες εισηγμένες στο χρηματιστήριο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική που θα διέπει εφεξής τη διαχείριση ενός κοινού αγαθού.

Επειδή όλες αυτές οι κατάρες έχουν κοινή καταγωγή υπενθυμίζω πως ιδιώτες στο νερό μέσω της εισαγωγής της ΕΥΔΑΠ στο χρηματιστήριο επί Σημιτισμού το 1999 > https://www.tanea.gr/1999/12/22/economy/i-eydap-mpainei-sto-xrimatistirio/ Σήμερα ο υπουργός (Να είχαμε Δέκα) Παπασταύρου δεν κάλεσε καν την ΚΕΔΕ και την ΕΔΕΥΑ στην ακρόαση φορέων - μόνο τους «πρόθυμους». Προηγήθηκε, ας μην το ξεχνάμε επί μακρόν, η επιδότηση των δύο εταιρειών (και όχι των περιφερειακών) με 230 (ΕΥΔΑΠ) και 22 εκατ. (ΕΥΑΘ) ευρώ συνολικά για να αναλάβουν «καθαρό πεδίο» τα χρέη που η ίδια η Πολιτεία άφησε να συσσωρευτούν στις ΔΕΥΑ (λόγω της παράλογης αύξησης της τιμής της ενέργειας από το καρτέλ). Αυτό ονομάζεται επιτελικό κράτος. > https://www.notospress.gr/ellada/story/130874/oi-deva-stoxos-mme-antidra-i-edeva-gia-to-nomosxedio-epektasis-ton-evdap-kai-evath Η επίθεση είναι διαρκής.

Το 2015, το μνημόνιο απαιτούσε την πώληση 11% της ΕΥΔΑΠ και 23% της ΕΥΑΘ – - πριν συγκρουστούν με την απόφαση του ΣτΕ (2014) ότι η μεταβίβαση ελέγχου σε ιδιώτες είναι αντισυνταγματική, και με το δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης όπου το 98% είπε όχι.

Δέκα χρόνια μετά, η ίδια ύλη επιστρέφει με άλλο ένδυμα: ως «εξορθολογισμός». Η μέθοδος άλλαξε, ο στόχος όχι.

Και αξίζει να δούμε τι έχει ήδη συμβεί εκεί όπου αυτός ο δρόμος περπατήθηκε ως το τέλος του. 1. Αγγλία και Ουαλία, 1989, Θάτσερ: η πρώτη πλήρης ιδιωτικοποίηση δικτύου ύδρευσης στην Ευρώπη.

Τα τιμολόγια ανέβηκαν περίπου 40%, το προσωπικό κόπηκε στη μέση.

Από τότε οι εταιρείες μοίρασαν πάνω από 83 δισ. λίρες σε μερίσματα ενώ οι υποδομές σαπίζουν· η Thames Water, με χρέος που ξεπερνά τα 17 δισ. λίρες, στέκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης και ζητάει διάσωση – με τα λύματα να καταλήγουν ακατέργαστα σε ποτάμια και θάλασσα σε καθημερινή βάση. > https://blogs.lse.ac.uk/politicsandpolicy/only-public-ownership-of-the-water-system-will-solve-its-crisis/ Όπως είχα σημειώσει όταν η αυστραλέζικη Macquarie πήρε το 49% του ΔΕΔΔΗΕ, η καλή αυτή εταιρεία είχε ονομαστεί από τον βρετανικό τύπο (συμπεριλαμβανομένου και του συντηρητικού) ως καγκουρό βαμπίρ εξαιτίας ακριβώς της άθλια αντικοινωνικής της καταστροφής του δικτύπου και του περιβάλλοντος από την εταιρεία, όταν είχε πάρει την Thames Water > https://blogs.lse.ac.uk/politicsandpolicy/only-public-ownership-of-the-water-system-will-solve-its-crisis/ 2. Το 2002 μια έκθεση προειδοποιούσε ρητά ότι τα private equity funds θα δημιουργούσαν μεγάλα κοινωνικά προβλήματα > https://www.theguardian.com/environment/2023/may/20/revealed-warning-to-ministers-over-privatised-water-kept-secret-since-2002 Κρατείται κρυφή πάνω από είκοσι χρόνια. Ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για το νερό μιλά πλέον ανοιχτά για «παράδειγμα προς αποφυγήν» απέναντι στο βρετανικό μοντέλο. > https://www.theguardian.com/environment/2024/oct/09/english-water-system-singled-out-criticism-un-special-rapporteur 3. Στη Νότια Αφρική η ιδιωτικοποίηση έφερε προπληρωμένους μετρητές – όποιος δεν έχει να πληρώσει διψάει.

Το 2000, στο ΚουαζούλουΝατάλ, αυτό οδήγησε σε επιδημία χολέρας με 120.000 κρούσματα. > https://www.icij.org/investigations/waterbarons/cholera-and-age-water-barons/ 4. Στη Χιλή του Πινοσέτ,*φυσικά* το νερό έγινε εμπόρευμα με "συνταγματική" νομιμοποίηση.

Σήμερα, σε μια χώρα με 1250 ποτάμια, πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό – ενώ οι εξαγωγές νερόβορων καλλιεργειών ανθούν. > https://www.civicus.org/index.php/media-resources/news/interviews/4271-chile-has-entirely-privatised-water-which-means-that-theft-is-institutionalised 5. Ακριβώς επειδή αυτά είναι γνωστά, ο κόσμος επιστρέφει σταδιακά στη λογική: 235 δίκτυα ύδρευσης επανακρατικοποιήθηκαν παγκοσμίως μεταξύ 2000 και 2015, το Βερολίνο από τα πρώτα, αλλά και στο Παρίσι.

Ακόμη και στη Βρετανία, το ίδιο το Ίδρυμα Cunliffe που παρήγγειλε η κυβέρνηση Στάρμερ καταλήγει ότι μόνο δημόσια ιδιοκτησία λύνει δομικά τη σύγκρουση συμφέροντος μετόχων-καταναλωτών. > https://eu.boell.org/en/2025/11/05/wateratlas-privatisation-story-wrong-turn > https://blogs.lse.ac.uk/politicsandpolicy/only-public-ownership-of-the-water-system-will-solve-its-crisis/ 6. Η Ελλάδα, με τη Θεσσαλονίκη του 2014, ήταν μέρος αυτού ακριβώς του αντίστροφου ρεύματος.

Τώρα η κυβέρνηση την ξαναγυρίζει προς τα εκεί απ' όπου η υπόλοιπη Ευρώπη προσπαθεί να ξεφύγει. > https://daily.nb.org/nomothesia-nomologia/nomothesia/nero-sti-vouli-i-megali-anadiataxi-ton-parochon-evdap-kai-evath-aporrofoun-68-foreis/ Θα ήταν βεβαια καραγκιοζιλίκι ο ισχυρισμός πως η ιδιωτικοποίηση θα "αντιμετωπίσει τη λειψυδρία" και θα φέρει επενδύσεις (δείτε τι έγινε αλλού), αν δεν γνωρίζαμε πως η "αντιμετώπιση" κατά την κυβέρνηση Μητσοτάκη μειζόνων προβλημάτων, συνίσταται παγίως στην διεύρυνση των εσόδων των ολίγων από ενοίκια για τα (πρώην) δημόσια και συναφή αγαθά, εις βάρος των πολιτών που επιβάλλουν ιδιώτες - με το αζημίωτο για όσους περνάνε τέτοια μέτρα... Έτσι αντιμετωπίστηκε άλλωστε η κλιματική και ενεργειακή κρίση: με υπερκέρδη στους παρόχους ενέργειας και μαζική ενεργειακή φτώχεια.

Πάρτε μαζί σας νερό λοιπόν, όπως έλεγε ο ποιητής, το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία - στην κυριολεξία.

Περιμένουμε το μπαμ στις τιμές του νερού στο επόμενο διάστημα.

Η κατάργηση όλου αυτού του πλαισίου ελπίζω να μην σκοντάφτει πάλι στη συνέχεια του κράτους, και οφείλει ένα νέο δημόσιο πλαίσιο διαχείρισης νερού να αποτελέσει κομβικό στόχο και εξαγγελία της αντιπολίτευσης. *Νερό: ένα νέο κοίτασμα ενοικίων για τις φίλιες / οικογενειακές εταιρείες της κυβέρνησης Μητσοτάκη* Η οδός Μιχαλακοπούλου πήρε το όνομά της από τον Βενιζελικό πρωθυπουργό του μεσοπολέμου Ανδρέα Μιχαλακόπουλο.

Ο οποίος ήταν αυτός που έφερε την πρώτη "ιδιωτικοποίηση" του νερού στην Ελλάδα με την αμερικανική Ούλεν.

Σε συνδυασμό με την επίσης αμερικανική Πάουερ που παρείχε ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και ηλεκτρικό είχαν γίνει είδη πολυτελείας.

Μετά από καιρό , διαμαρτυρίες και εξελίξεις, ο "σοσιαλμανής" Κωνσταντίνος Καραμανλής επανέφερε την ύδρευση υπό δημόσιο έλεγχο: > https://www.efsyn.gr/nisides/364946_otan-i-ydreysi-tis-proteyoysas-ginotan-apo-idiotes/ Ο Γιάννης Μυλόπουλος στην Εφ.Συν εξηγεί πως η «μεταρρύθμιση» του ΥΠΕΝ, που πέρασε τώρα στη Βουλή, δεν είναι απάντηση στη λειψυδρία, αλλά υποχρεωτική εκχώρηση των ΔΕΥΑ Βοιωτίας, Φωκίδας, Εύβοιας και Χαλκιδικής στην ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, δύο ανώνυμες εταιρείες εισηγμένες στο χρηματιστήριο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη λογική που θα διέπει εφεξής τη διαχείριση ενός κοινού αγαθού.

Επειδή όλες αυτές οι κατάρες έχουν κοινή καταγωγή υπενθυμίζω πως ιδιώτες στο νερό μέσω της εισαγωγής της ΕΥΔΑΠ στο χρηματιστήριο επί Σημιτισμού το 1999 > https://www.tanea.gr/1999/12/22/economy/i-eydap-mpainei-sto-xrimatistirio/ Σήμερα ο υπουργός (Να είχαμε Δέκα) Παπασταύρου δεν κάλεσε καν την ΚΕΔΕ και την ΕΔΕΥΑ στην ακρόαση φορέων - μόνο τους «πρόθυμους». Προηγήθηκε, ας μην το ξεχνάμε επί μακρόν, η επιδότηση των δύο εταιρειών (και όχι των περιφερειακών) με 230 (ΕΥΔΑΠ) και 22 εκατ. (ΕΥΑΘ) ευρώ συνολικά για να αναλάβουν «καθαρό πεδίο» τα χρέη που η ίδια η Πολιτεία άφησε να συσσωρευτούν στις ΔΕΥΑ (λόγω της παράλογης αύξησης της τιμής της ενέργειας από το καρτέλ). Αυτό ονομάζεται επιτελικό κράτος. > https://www.notospress.gr/ellada/story/130874/oi-deva-stoxos-mme-antidra-i-edeva-gia-to-nomosxedio-epektasis-ton-evdap-kai-evath Η επίθεση είναι διαρκής.

Το 2015, το μνημόνιο απαιτούσε την πώληση 11% της ΕΥΔΑΠ και 23% της ΕΥΑΘ – - πριν συγκρουστούν με την απόφαση του ΣτΕ (2014) ότι η μεταβίβαση ελέγχου σε ιδιώτες είναι αντισυνταγματική, και με το δημοψήφισμα της Θεσσαλονίκης όπου το 98% είπε όχι.

Δέκα χρόνια μετά, η ίδια ύλη επιστρέφει με άλλο ένδυμα: ως «εξορθολογισμός». Η μέθοδος άλλαξε, ο στόχος όχι.

Και αξίζει να δούμε τι έχει ήδη συμβεί εκεί όπου αυτός ο δρόμος περπατήθηκε ως το τέλος του. 1. Αγγλία και Ουαλία, 1989, Θάτσερ: η πρώτη πλήρης ιδιωτικοποίηση δικτύου ύδρευσης στην Ευρώπη.

Τα τιμολόγια ανέβηκαν περίπου 40%, το προσωπικό κόπηκε στη μέση.

Από τότε οι εταιρείες μοίρασαν πάνω από 83 δισ. λίρες σε μερίσματα ενώ οι υποδομές σαπίζουν· η Thames Water, με χρέος που ξεπερνά τα 17 δισ. λίρες, στέκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης και ζητάει διάσωση – με τα λύματα να καταλήγουν ακατέργαστα σε ποτάμια και θάλασσα σε καθημερινή βάση. > https://blogs.lse.ac.uk/politicsandpolicy/only-public-ownership-of-the-water-system-will-solve-its-crisis/ Όπως είχα σημειώσει όταν η αυστραλέζικη Macquarie πήρε το 49% του ΔΕΔΔΗΕ, η καλή αυτή εταιρεία είχε ονομαστεί από τον βρετανικό τύπο (συμπεριλαμβανομένου και του συντηρητικού) ως καγκουρό βαμπίρ εξαιτίας ακριβώς της άθλια αντικοινωνικής της καταστροφής του δικτύπου και του περιβάλλοντος από την εταιρεία, όταν είχε πάρει την Thames Water > https://blogs.lse.ac.uk/politicsandpolicy/only-public-ownership-of-the-water-system-will-solve-its-crisis/ 2. Το 2002 μια έκθεση προειδοποιούσε ρητά ότι τα private equity funds θα δημιουργούσαν μεγάλα κοινωνικά προβλήματα > https://www.theguardian.com/environment/2023/may/20/revealed-warning-to-ministers-over-privatised-water-kept-secret-since-2002 Κρατείται κρυφή πάνω από είκοσι χρόνια. Ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για το νερό μιλά πλέον ανοιχτά για «παράδειγμα προς αποφυγήν» απέναντι στο βρετανικό μοντέλο. > https://www.theguardian.com/environment/2024/oct/09/english-water-system-singled-out-criticism-un-special-rapporteur 3. Στη Νότια Αφρική η ιδιωτικοποίηση έφερε προπληρωμένους μετρητές – όποιος δεν έχει να πληρώσει διψάει.

Το 2000, στο ΚουαζούλουΝατάλ, αυτό οδήγησε σε επιδημία χολέρας με 120.000 κρούσματα. > https://www.icij.org/investigations/waterbarons/cholera-and-age-water-barons/ 4. Στη Χιλή του Πινοσέτ,*φυσικά* το νερό έγινε εμπόρευμα με "συνταγματική" νομιμοποίηση.

Σήμερα, σε μια χώρα με 1250 ποτάμια, πάνω από ένα εκατομμύριο πολίτες δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό – ενώ οι εξαγωγές νερόβορων καλλιεργειών ανθούν. > https://www.civicus.org/index.php/media-resources/news/interviews/4271-chile-has-entirely-privatised-water-which-means-that-theft-is-institutionalised 5. Ακριβώς επειδή αυτά είναι γνωστά, ο κόσμος επιστρέφει σταδιακά στη λογική: 235 δίκτυα ύδρευσης επανακρατικοποιήθηκαν παγκοσμίως μεταξύ 2000 και 2015, το Βερολίνο από τα πρώτα, αλλά και στο Παρίσι.

Ακόμη και στη Βρετανία, το ίδιο το Ίδρυμα Cunliffe που παρήγγειλε η κυβέρνηση Στάρμερ καταλήγει ότι μόνο δημόσια ιδιοκτησία λύνει δομικά τη σύγκρουση συμφέροντος μετόχων-καταναλωτών. > https://eu.boell.org/en/2025/11/05/wateratlas-privatisation-story-wrong-turn > https://blogs.lse.ac.uk/politicsandpolicy/only-public-ownership-of-the-water-system-will-solve-its-crisis/ 6. Η Ελλάδα, με τη Θεσσαλονίκη του 2014, ήταν μέρος αυτού ακριβώς του αντίστροφου ρεύματος.

Τώρα η κυβέρνηση την ξαναγυρίζει προς τα εκεί απ' όπου η υπόλοιπη Ευρώπη προσπαθεί να ξεφύγει. > https://daily.nb.org/nomothesia-nomologia/nomothesia/nero-sti-vouli-i-megali-anadiataxi-ton-parochon-evdap-kai-evath-aporrofoun-68-foreis/ Θα ήταν βεβαια καραγκιοζιλίκι ο ισχυρισμός πως η ιδιωτικοποίηση θα "αντιμετωπίσει τη λειψυδρία" και θα φέρει επενδύσεις (δείτε τι έγινε αλλού), αν δεν γνωρίζαμε πως η "αντιμετώπιση" κατά την κυβέρνηση Μητσοτάκη μειζόνων προβλημάτων, συνίσταται παγίως στην διεύρυνση των εσόδων των ολίγων από ενοίκια για τα (πρώην) δημόσια και συναφή αγαθά, εις βάρος των πολιτών που επιβάλλουν ιδιώτες - με το αζημίωτο για όσους περνάνε τέτοια μέτρα... Έτσι αντιμετωπίστηκε άλλωστε η κλιματική και ενεργειακή κρίση: με υπερκέρδη στους παρόχους ενέργειας και μαζική ενεργειακή φτώχεια.

Πάρτε μαζί σας νερό λοιπόν, όπως έλεγε ο ποιητής, το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία - στην κυριολεξία.

Περιμένουμε το μπαμ στις τιμές του νερού στο επόμενο διάστημα.

Η κατάργηση όλου αυτού του πλαισίου ελπίζω να μην σκοντάφτει πάλι στη συνέχεια του κράτους, και οφείλει ένα νέο δημόσιο πλαίσιο διαχείρισης νερού να αποτελέσει κομβικό στόχο και εξαγγελία της αντιπολίτευσης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους