Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε, η ροδιά της φωτογραφίας στεκόταν αγέρωχη... Δεν τη θυμάμαι ποτέ να ζητάει στήριγμα.

Ρίζωνε βαθιά, άντεχε τους χειμώνες, δρόσιζε τα καλοκαίρια και κάθε φθινόπωρο πρόσφερε απλόχερα τους καρπούς της… Ύστερα, ήρθαν άνεμοι…Και δεν ήταν ένας, αλλά πολλοί… Η ρίζα της φέτος, έχει σηκωθεί από το χώμα και ο κορμός της γέρνει έντονα.

Σε πείσμα της κατάστασης, πάνω στα κουρασμένα κλαδιά της κρέμονται ακόμη ρόδια λες και θέλει να αποδείξει πως η αξία ενός δέντρου δεν μετριέται από το πόσο ίσιο στέκεται, αλλά από τον καρπό που χαρίζει απλόχερα έστω και με πόνο… Ξέρεις,κάπως έτσι μεγαλώνουν και οι άνθρωποι… Οι δυνατοί δεν πέφτουν από μία καταιγίδα.

Λυγίζουν λίγο λίγο, από όλες εκείνες που πέρασαν χωρίς να τις προσέξει κανείς… Στα νιάτα μας πιστεύουμε ότι δε θα μας λυγίσει τίποτα! Με τα χρόνια όμως,κατανοείς πως πραγματική αξία έχει να λυγίζεις χωρίς να σπας... Να συνεχίζεις να δίνεις, ακόμη κι όταν κάτι μέσα σου έχει ήδη ξεριζωθεί... Η ροδιά στην αυλή του πατρικού μου στην Κατερίνη μου θυμίζει ολόκληρη την προγονική γενιά μου.. Τους ανθρώπους που μεγάλωσαν οικογένειες, έχτισαν σπίτια, κράτησαν όρθιους άλλους, κι όταν ήρθε η σειρά τους να κουραστούν, δεν βρήκαν πάντα κάποιον να τους στηρίξει.

Έμειναν εκεί, γερμένοι αλλά παρόντες… Η ζωή μας αφαιρεί τη νεότητα, μας παίρνει σιγά σιγά τη βεβαιότητα ότι θα στεκόμαστε για πάντα όρθιοι.. Στήριγμα πια αποτελεί όχι η αλαζονεία της δύναμης αλλά η σιωπηλή αξιοπρέπεια της αντοχής… Φυσικά και δεν είμαστε ροδιές,όμως ο ίσκιος μας μπορεί να δροσίσει τις νέες γενιές έστω και αν το κορμί είναι ραγισμένο και ο καρπός μας λειψός… Άλλωστε, η σοφία της ηλικίας αγκαλιάζει πάντοτε γλυκά την ένταση της νεανικής ορμής😊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους