Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια σκέψη ή μια ιδέα είναι πραγματικά δική σου όσο παραμένει μέσα στο μυαλό σου.

Όταν όμως αποφασίσεις να τη μοιραστείς, είτε ως τραγούδι, είτε ως ποίημα, είτε ως βιβλίο ή πίνακα, παύει να ανήκει αποκλειστικά στον δημιουργό της.

Εκείνος παραμένει ο δημιουργός και δικαιωματικά αναγνωρίζεται ως τέτοιος.

Όμως το ίδιο το έργο αρχίζει να ζει μια δεύτερη ζωή, μέσα στον καθένα που το συναντά.

Ένα τραγούδι δεν ακούγεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο από δύο ανθρώπους.

Ο καθένας κουβαλά τις δικές του αναμνήσεις, τις απώλειες, τους έρωτες, τις χαρές και τις ήττες του.

Αυτά τα προσωπικά βιώματα ντύνουν τους ίδιους στίχους και την ίδια μελωδία με διαφορετικό νόημα.

Ίσως, λοιπόν, να έχει μικρότερη σημασία τι ακριβώς ήθελε να εκφράσει ο δημιουργός και μεγαλύτερη σημασία τι γεννιέται μέσα σε εκείνον που ακούει, διαβάζει ή βλέπει το έργο.

Η τέχνη ολοκληρώνεται όχι τη στιγμή που δημιουργείται, αλλά τη στιγμή που συναντά έναν άνθρωπο.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι, αφού ένα έργο κυκλοφορήσει στον κόσμο, ανήκει λίγο και στον καθένα που βρίσκει μέσα του κάτι που τον αγγίζει, τον εκφράζει ή του κρατά συντροφιά σε μια στιγμή της ζωής του. Ο δημιουργός το έφερε στον κόσμο. Το κοινό, όμως, του δίνει αμέτρητες διαφορετικές ζωές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους