Οι New York Times δημοσίευσαν χθες ένα πολύ ενδιαφέρον διάγραμμα με την εξέλιξη των εχθροπραξιών τους τελευταίους 4 (από τους συνολικά 5) μήνες του πολέμου στο Ιράν, πριν όμως από την αναζωπύρωση των...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσέθεσα κάποιες επεξηγήσεις, συν τις δηλώσεις Τραμπ που περιλαμβάνονται στο σχετικό άρθρο (το βάζω στα σχόλια με λινκ που δεν απαιτεί συνδρομή). Τα πιο ενδιαφέρονται -για μένα- συμπεράσματα: 1. Όπως σημειώνει στο άρθρο ερευνήτρια του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, παρόλο που είναι συχνό σε διαδικασίες ειρήνευσης να βλέπουμε εναλλαγές εχθροπραξιών και παύσεων, "το επίπεδο αστάθειας και το πόσο δημόσια γινόταν το πέρα δώθε των αντιδράσεων, αυτό δεν είναι φυσιολογικό." Με άλλα λόγια, αντί οι δύο πλευρές να κάνουν διπλωματία κεκλεισμένων των θυρών και να χτίζουν σταδιακά ένα επίπεδο εμπιστοσύνης, έκαναν δηλώσεις δημοσίως που έριχναν λάδι στη φωτιά ή δημιουργούσαν ψευδείς προσδοκίες (κυρίως η πλευρά Τραμπ φυσικά). 2. Οι δηλώσεις Τραμπ κάθε φορά διαψεύδονται από τις εξελίξεις, δείχνοντας πως είτε δεν έχει καμία επαφή με τα πραγματικά δεδομένα επί του πεδίου, είτε προσπαθεί αφελώς να δημιουργήσει εντυπώσεις (δείτε πχ την τελευταία δήλωση, ακριβώς πριν την τωρινή αναζωπύρωση). Σε κάθε περίπτωση είναι σαφές ότι δεν έχει τον έλεγχο της κατάστασης, σε σημείο που ακόμα και το Fox News απορεί πώς είναι δυνατόν το Ιράν να χτυπάει αμερικανικές βάσεις, ενώ εδώ και μήνες ο Τραμπ λέει ότι έχουν εξουδετερωθεί τα οπλικά τους συστήματα.

Θα ήταν αδύνατο να χωρέσουν στο διάγραμμα όλες οι φορές που ο Τραμπ έχει πει "οι Ιρανοί θέλουν απελπισμένα να κάνουν συμφωνία". 3. Τις περισσότερες φορές που έσπασε η εκεχειρία, αυτό έγινε με πρωτοβουλία του Ιράν.

Είναι σαφές πως όχι μόνο δεν θέλουν "απελπισμένα" μια συμφωνία, αλλά αντιθέτως προσπαθούν να παρατείνουν όσο μπορούν την αστάθεια, η οποία κρατάει ψηλά τις τιμές του πετρελαίου, ρίχνει τα χρηματιστήρια (ή φρενάρει την άνοδο που είχαν λόγω ΑΙ), και φέρνει τον Τραμπ σε αδιέξοδο, ειδικά λόγω των επικείμενων εκλογών του Νοεμβρίου -αλλά και της σημαντικής μείωσης των οπλικών αποθεμάτων των ΗΠΑ.

Προσωπικά συμμερίζομαι την άποψη που έχουν εκφράσει αρκετοί αναλυτές που γνωρίζουν περισσότερα: Παρόλο που το Ιράν συνεχίζει να έχει το πλεονέκτημα, φαίνεται να υπερτιμά τη θέση του.

Με το Μνημόνιο Κατανόησης είχε καταφέρει μια πολύ συμφέρουσα συμφωνία, για την οποία ο Τραμπ είχε κατακριθεί έντονα, ακόμα κι από συντηρητικούς σχολιαστές.

Οι χώρες του Κόλπου είχαν μεν κλονιστεί και άρχισαν να σχεδιάζουν εναλλακτικές διαδρομές που θα παρακάμπτουν τα στενά του Ορμούζ, αλλά αυτές χρειάζονται πολύ χρόνο και χρήμα, οπότε θα έβλεπαν θετικά μια επαναπροσέγγιση.

Τώρα αντιθέτως, το σενάριο της "στιγμιαίας τρέλας" του Ιράν φεύγει από το κάδρο και πάμε σε μια πιο μόνιμη ένταση, με σκληροπυρηνική στάση της νέας ηγεσίας των Φρουρών της Επανάστασης. Σε κανέναν πόλεμο δεν κερδίζουν και οι δύο πλευρές, ενίοτε όμως και οι δύο πλευρές χάνουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους