Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η άτυχη κοπέλα στάλθηκε στο μορgeίο, αλλά ο γιατρός αναγνώρισε σε αυτήν την παιδική του φίλη Ο εφημεριακός γιατρός, αφού εξέτασε την ασθενή, τεντώθηκε με κουρασμένο τρόπο και πλησίασε στο παράθυρο.

Έξω χιόνιζε με μεγάλες νιφάδες.

Ο γιατρός άναψε τσιγάρο και γύρισε προς τον νοσηλευτή: — Τι θα κάνουμε τώρα; Είναι ήδη παγωμένη, δεν υπάρχει νόημα να ασχολούμαστε. Ο Βίκτορ πλησίασε στο φορείο και έλεγξε τον σφυγμό.

Σφυγμός δεν υπήρχε, αλλά τα βλέφαρα της γυναίκας φαινόταν να τρεμοπαίζουν.

Απομάκρυνε από το πρόσωπό της μια τούφα βρεγμένων μαλλιών και πάγωσε — το πρόσωπό της τού φάνηκε οικείο. «Η Γιούλια;» σκέφτηκε, αλλά αμέσως έδιωξε αυτή τη σκέψη. Η Γιούλια είχε ένα περιποιημένο, στρογγυλό προσωπάκι με λακκάκια στα μάγουλα, που βάθαιναν όταν χαμογελούσε.

Και μπροστά του βρισκόταν μια εξαντλημένη άστεγη αγνώστου ηλικίας.

Όσο ο Βίτια στεκόταν δίπλα στο φορείο, ο εφημεριακός γιατρός καλούσε ήδη τους τραυματιοφορείς από το νεκροτομείο.

Εκείνοι φόρτωσαν το άψυχο σώμα στο δικό τους φορείο, το σκέπασαν με το σεντόνι του νεκροτομείου και το κύλησαν στον διάδρομο.

Ο γιατρός, ικανοποιημένος που τελείωσε το τσιγάρο, ήθελε ήδη να βγει από την αίθουσα αναμονής, όταν ξαφνικά παρατήρησε ότι δεν είχε δώσει στους τραυματιοφορείς τον φάκελο με το διαβατήριο και τα συνοδευτικά έγγραφα.

Οι τραυματιοφορείς είχαν ήδη μπει στον ανελκυστήρα και κατέβαιναν στο υπόγειο. — Βίτια, — του απευθύνθηκε, — τα έγγραφα της κοπέλας έμειναν εδώ.

Πήγαινε τα, σε παρακαλώ, στο νεκροτομείο, και μετά μπορούμε να κοιμηθούμε λίγο, — είπε, χασμουρούμενος. Ο Βίτια πήρε τα χαρτιά και, για να μην περιμένει τον ανελκυστήρα, πήγε από τη σκάλα.

Στο πλατύσκαλο μεταξύ των ορόφων έκαιγε λαμπρά ένας λαμπτήρας, και παρατήρησε στην πρώτη γραμμή του συνοδευτικού φύλλου τα δεδομένα της ασθενούς: Σαάρ Γιούλια Γκεնάντιεβνα, γεννηθείσα στις 17 Μαρτίου 1994.

Μέσα στον φάκελο υπήρχε ένα βρεγμένο διαβατήριο, στο οποίο είχε διασωθεί μόνο η πλαστικοποιημένη σελίδα με τα δεδομένα και τη φωτογραφία.

Οι σφραγίδες κατοικίας και άλλα γεγονότα ήταν ξεθωριασμένα.

Τα χέρια του Βίτια άρχισαν να τρέμουν. Ο Βίτια και η Γιούλια γεννήθηκαν στο ίδιο έτος και μάλιστα στον ίδιο μήνα.

Εκείνη ήταν μεγαλύτερη του κατά μερικές ημέρες.

Ζούσαν σε απέναντι διαμερίσματα και πήγαιναν στην ίδια ομάδα του νηπιαγωγείου.

Το αγόρι και το κορίτσι από τη μικρή τους ηλικία ήταν βέβαιοι ότι συγγένευαν μεταξύ τους. Η Γιούλια είχε εκπλαγεί πολύ όταν στο σπίτι τους εμφανίστηκε το μωρό Τίμα, και της είπαν ότι αυτός ήταν ο αδελφός της. — Πιος αδελφός; — απορούσε εκείνη. — Και ο Βίτια ποιος μου είναι; Οι γονείς για κάποιο λόγο γέλασαν και είπαν ότι ο Βίτια είναι ο γείτονας.

Αλλά πώς να εξηγήσει τώρα στις φίλες της στο νηπιαγωγείο ότι ο Βίτια δεν της είναι καθόλου αδελφός, όπως τους έλεγε, αλλά κάποιος γείτονας; Περίπου η ίδια ιστορία συνέβη και στην οικογένεια του Βίτια, όταν γεννήθηκε η αδελφή του Τάνια.

Ο πατέρας είπε ότι ο Βίτια, ως μεγαλύτερος, θα έπρεπε να την προσέχει και να την προστατεύει.

Και το αγόρι ρώτησε: — Η Γιούλια τι θα γίνει; — Η Γιούλια; — δεν κατάλαβε ο πατέρας. — Ποιος θα προστατεύει τη Γιούλια, αν τώρα χρειάζεται να προσέχω την Τάνια; Ο πατέρας χαμογέλησε: — Νομίζω ότι θα μπορέσεις να προστατεύσεις και τη Γιούλια και την Τάνια.

Είσαι καλό παιδί.

Το αγόρι έγνεψε, και ο πατέρας πρόσθεσε: — Αλλά να μην ξεχνάς, η Γιούλια σού είναι απλώς γειτόνισσα, ενώ η Τάνια είναι αληθινή αδελφή. Ο Βίτια προβληματίστηκε επίσης με αυτή τη λέξη «γειτόνισσα». Εκείνος νόμιζε ότι εφαρμόζεται μόνο στις γιαγιάδες που ζουν στο ισόγειο.

Και τι σχέση είχε η Γιούλια, με την οποία ήταν μαζί από τα παιδικά τους χρόνια; Όταν ήρθε η ώρα να πάνε στο σχολείο, βρέθηκαν σε παράλληλα τμήματα και έκαναν στους γονείς τους σκandalo. — Δεν θα πάω στο σχολείο! — φώναζε η Γιούλια. — Με έβαλε με κάποιο χοντρό αγόρι, που στα μαθήματα βγάζει φαγητό από την τσάντα του και τρώει.

Θέλω να κάθομαι με τον Βίτια! Ο Βίτια όχι μόνο εξέφραζε παράπονα, αλλά πρότεινε και μια εποικοδομητική λύση του προβλήματος. — Εγώ δεν θα ξαναπάω σε αυτό το σχολείο σας! — δήλωσε ο Βίτια. — Στην τάξη υπάρχουν τόσα κορίτσια, ας αλλάξουν έστω ένα με τη Γιούλια.

Οι γονείς απευθύνθηκαν στη διεύθυνση του σχολείου, και τα παιδιά τοποθετήθηκαν στην ίδια τάξη, μάλιστα τα έθισαν στο ίδιο θρανίο, με τον όρο να μην μιλούν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Ο Βίτια και η Γιούλια υποσχέθηκαν, και έτσι φοίτησαν όλο το δημοτικό στο ίδιο θρανίο, φοβούμενοι μήπως τους χωρίσουν ξανά σε διαφορετικές τάξεις.

Πράγματι, δεν τολμούσαν να μιλούν μεταξύ τους στα μαθήματα, αλλά στα διαλείμματα δεν χόρταιναν να μιλούν.

Σε όσους τον πείραζαν, ο Βίτια απέδειξε ότι η Γιούλια είναι αδελφή του, απλώς όχι βιολογική.

Αλλά τα αγόρια δεν το έβαζαν κάτω, και στο τέλος εκείνος το αποδέχτηκε. «Έστω, ας είναι, γαμπρός έτσι κι αλλιώς,» σκέφτηκε. «Όταν μεγαλώσω, θα παντρευτώ πραγματικά τη Γιούλια, τότε θα δουν.» Τι έπρεπε να δουν, ο Βίτια ούτε ο ίδιος το ήξερε καλά-καλά.

Αλλά η σκέψη για το μέλλον δίπλα στη Γιούλια τον ηρεμούσε.

Στην εφηβική ηλικία της Γιούλιας εμφανίστηκαν ξαφνικά θαυμαστές από τα παράλληλα και μεγαλύτερα τμήματα.

Την παρακολουθούσαν με τον Βίτια έξω από το σχολείο και, όταν πήγαιναν σπίτι, προσπαθούσαν να κλέψουν τη νεαρή καλλονή από τον πανταχού παρόντα φύλακά της. Ο Βίτκοντ αμυνόταν με το σακίδιο και με ό,τι έβρισκε μπροστά του. Η Γιούλια στην αρχή τον βοηθούσε επίσης, αλλά κάποτε μετά το μάθημα δήλωσε ξαφνικά: — Ξέρεις, μην με συνοδεύεις. — Γιατί; — απόρισε ο Βίτια. — Θα είναι καλύτερα για σένα.

Δεν βαρέθηκες ακόμα να τσακώνεσαι; Εκείνη απλώς σήκωσε τους ώμους, και ο Βίτια γρύλισε: — Όπως θες.

Βγήκε από το σχολείο και, αφού προσπεράσε μια ομάδα μεγαλύτερων παιδιών, κρύφτηκε πίσω από τη γωνία του φράχτη. Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους