Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο Λούτσιο και το ταξίδι στον πλανήτη Κιαροσκούρο». Η 3η παράσταση του 16ου Φεστιβάλ Θεάτρου Αίγινας . Ένα παραμύθι για το φως που γεννιέται μόνο όταν συμφιλιωθεί με το σκοτάδι.

Οι άνθρωποι μεγαλώνουμε πιστεύοντας πως η ζωή είναι μια αδιάκοπη αναζήτηση του φωτός.

Κυνηγάμε τις φωτεινές στιγμές, φοβόμαστε τις σκοτεινές, αποφεύγουμε τις σκιές μας και πολλές φορές λησμονούμε πως ακόμη και ο ήλιος χρειάζεται το σκοτάδι της νύχτας για να ανατείλει ξανά.

Κι όμως, η ίδια η φύση γνωρίζει κάτι που ο άνθρωπος ξεχνά εύκολα: χωρίς αντίθεση δεν υπάρχει ομορφιά.

Χωρίς νύχτα δεν θα υπήρχε αυγή.

Χωρίς λύπη δεν θα αναγνωρίζαμε ποτέ τη χαρά.

Χωρίς τις σκιές, το φως δεν θα είχε λόγο ύπαρξης.

Αυτό μοιάζει να ψιθυρίζει ο «Λούτσιο και το ταξίδι στον πλανήτη Κιαροσκούρο». Ένα παιδικό θεατρικό έργο που, πίσω από τον πολύχρωμο κόσμο του, τις ευρηματικές εικόνες, το χιούμορ και τις περιπέτειες των ηρώων του, κρύβει μια από τις πιο διαχρονικές αλήθειες της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ότι ο άνθρωπος ολοκληρώνεται όχι όταν νικήσει το σκοτάδι του, αλλά όταν μάθει να συνυπάρχει μαζί του.

Άλλωστε, ακόμη και το ίδιο το όνομα του φανταστικού αυτού πλανήτη δεν είναι τυχαίο.

Το «Κιαροσκούρο» δανείζεται τον όρο της ζωγραφικής που περιγράφει τη συνύπαρξη φωτός και σκιάς, εκεί όπου η μία έννοια δεν αναιρεί την άλλη αλλά την αναδεικνύει.

Οι μεγάλοι ζωγράφοι γνώριζαν πως η σκιά δεν είναι εχθρός του φωτός.

Είναι το εργαλείο που του δίνει όγκο, βάθος και αλήθεια.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον άνθρωπο.

Ο μικρός Λούτσιο γίνεται έτσι κάτι περισσότερο από ένας ήρωας παραμυθιού.

Είναι κάθε παιδί που μεγαλώνει αναζητώντας τη θέση του μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αντιθέσεις.

Είναι η αθωότητα που συγκρούεται με τον φόβο, η περιέργεια απέναντι στο άγνωστο, η επιθυμία να ανακαλύψει πως πίσω από κάθε δυσκολία κρύβεται μια ευκαιρία να γίνει λίγο πιο γενναίος.

Το ταξίδι του δεν είναι διαστημικό.

Είναι εσωτερικό.

Η παράσταση κατάφερε να μεταμορφώσει τη σκηνή σε έναν κόσμο όπου η φαντασία λειτουργεί ως ο μοναδικός τρόπος για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα.

Γιατί τα παραμύθια δεν γράφτηκαν ποτέ μόνο για τα παιδιά.

Γράφτηκαν για τους μεγάλους που κάποτε υπήρξαν παιδιά και στην πορεία ξέχασαν να κοιτούν τον κόσμο με καθαρή καρδιά.

Με ευρηματικά σκηνικά, ζωντανές ερμηνείες, έντονα χρώματα και αδιάκοπη κίνηση, οι συντελεστές έχτισαν ένα σύμπαν που ισορροπούσε ανάμεσα στη φαντασία και στον συμβολισμό.

Κάθε πρόσωπο που εμφανιζόταν στη σκηνή λειτουργούσε σαν μια διαφορετική όψη του ίδιου του ανθρώπου.

Άλλοτε ο φόβος, άλλοτε η αισιοδοξία, άλλοτε η αμφιβολία, άλλοτε η ελπίδα.

Όλοι τους απαραίτητοι για να ολοκληρωθεί το μεγάλο παζλ της προσωπικής μας διαδρομής.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα μιας καλής παιδικής παράστασης.

Να μη χαϊδεύει απλώς την παιδική φαντασία, αλλά να καλλιεργεί την ψυχή.

Να διδάσκει όχι με διδακτισμό, αλλά με εικόνες.

Να μη φωνάζει τα μηνύματά της, αλλά να τα φυτεύει αθόρυβα μέσα στη σκέψη του θεατή, αφήνοντάς τα να ανθίσουν πολύ καιρό μετά το τελευταίο χειροκρότημα.

Ο «Λούτσιο και το ταξίδι στον πλανήτη Κιαροσκούρο» μάς έδειξε πως ο πολιτισμός αρχίζει από τα παιδιά.

Από εκείνες τις μικρές καρδιές που ακόμη δεν έχουν μάθει να φοβούνται τη διαφορετικότητα, που μπορούν να πιστέψουν ότι ένας ολόκληρος πλανήτης μπορεί να αλλάξει χάρη στην καλοσύνη, στη συνεργασία και στη δύναμη της αγνής ψυχής.

Γιατί οι αυριανοί ενήλικες δεν θα διαμορφωθούν μόνο από τα σχολικά βιβλία.

Θα διαμορφωθούν και από τα παραμύθια που άκουσαν, από τις παραστάσεις που είδαν και από τα όνειρα που τους επιτρέψαμε να κρατήσουν ζωντανά.

Και όταν έσβησαν τα φώτα της σκηνής, ο Λούτσιο μπορεί να ολοκλήρωσε το δικό του ταξίδι, όμως άφησε ανοιχτό το δικό μας.

Εκείνο που οδηγεί από τον φόβο στην αποδοχή, από τη σκιά στο φως και από την παιδική αθωότητα στη σοφία της ενηλικίωσης.

Γιατί τελικά, ο πραγματικός πλανήτης Κιαροσκούρο δε βρίσκεται κάπου ανάμεσα στ' αστέρια.

Κατοικεί μέσα στον καθένα μας, εκεί όπου το φως και το σκοτάδι παύουν να είναι αντίπαλοι και γίνονται, μαζί, το πιο όμορφο πορτρέτο της ανθρώπινης ψυχής. Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη / Ανέστης Κορνέζος Κείμενο: Ανέστης Κορνέζος Συντελεστές Κείμενο: Βλάσσης Χρυσικόπουλος Σκηνοθεσία - Μουσική: Φρύνη Θετάκη Σκηνικά - Κοστούμια: Αντωνία Μαρκαντωνάτου Χορογραφίες: Βαγγέλης Πιτσιλός Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Θετάκης Παίζουν: Θανάσης Κεφαλάς, Μαρκέλλα Κουλουμπή, Θάνος Ψαρράς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους